ሐዋርያው ጳውሎስ የመንግሥትን የፍትሕ አስከባሪነት ሚና ሲያብራራ፣ ክፉ የሚያደርግ ሰው መንግሥትን ሊፈራ እንደሚገባው ካሳሰበ በኋላ "ሰይፍን በከንቱ አይታጠቅምና" በማለት ጥብቅ መልእክት ያስተላልፋል (ሮሜ 13፡4)። በዚህ ስፍራ "ሰይፍ" የሚለው ቃል የመንግሥትን የኃይል እርምጃ የመውሰድ፣ ሕግን የማስከበርና ወንጀለኞችን የመቅጣት ከፍተኛ ሥልጣን (እስከ ሞት ቅጣት ድረስ ያለውን ኃይል) የሚወክል ዘይቤያዊ አገላለጽ ነው። "በከንቱ አይታጠቅም" ማለት ደግሞ፣ መንግሥት ይህንን የቅጣት ኃይል የተሰጠው ዝም ብሎ ለማስፈራሪያ ወይም ለጌጥ ሳይሆን፣ ክፋትን ለመግታትና ፍትሕን በተግባር ለማስፈጸም ነው ማለት ነው።
በታሪካዊና ሕጋዊ ዳራ የሮም ግዛት ገዢዎች ሥልጣናቸውን የሚያሳየው ዋነኛ ምልክት ሰይፍ ነበር። የሮም ባለሥልጣናት "የሰይፍ መብት" የሚባል ሕጋዊ ሥልጣን ነበራቸው፤ ይህም ወንጀለኞችን የመግደል ወይም የሞት ፍርድ የመስጠት መብት ነው። ጳውሎስ ይህንን ቃል ሲጠቀም፣ አንባቢዎቹ የመንግሥትን አስፈጻሚ ኃይል በሚገባ ይረዱ ነበር። ይህ ሥልጣን በግለሰብ ደረጃ ለበቀል የተፈቀደ ሳይሆን፣ ተቋማዊ በሆነው መንግሥት እጅ ውስጥ ብቻ የተሰጠ ሕጋዊ የፍትሕ መሣሪያ መሆኑን ያመለክታል።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ እውነት እግዚአብሔር ኃጢአትንና ወንጀልን ዝም ብሎ እንደማያልፍ ያሳያል። እግዚአብሔር መሐሪና አፍቃሪ ቢሆንም፣ ፍትሐዊና ቅዱስ ዳኛም ጭምር ነው። በምድር ላይ የሚፈጸመውን ግድያ፣ ስርቆት፣ አስገድዶ መድፈር እና ሁከት ለመግታት፣ መንግሥት የእግዚአብሔርን ቁጣ በክፉ አድራጊዎች ላይ የሚያመጣ "የእግዚአብሔር አገልጋይ" ሆኖ ተሹሟል። የሰይፉ አገልግሎት የንጹሐንን ደኅንነት ለመጠበቅና የክፋትን መስፋፋት ለመግደብ የተሰጠ መለኮታዊ ሥርዓት ነው። መንግሥት ወንጀለኛን ሳይቀጣ ሲቀር፣ ሰይፉን በከንቱ ታጥቋል ማለት ነው።
ይህ እውነታ በግል ይቅርታና በመንግሥታዊ ፍትሕ መካከል ያለውን ውጥረት ያብራራል። በክርስቲያናዊ ትምህርት አንድ አማኝ በግሉ ክፉን በክፉ እንዳይመልስና ጠላቱን እንዲወድ ታዟል (ማቴዎስ 5፡39)። ሆኖም፣ ይህ የግል የይቅርታ ሕግ ለመንግሥት አይሠራም። መንግሥት የተሾመው ይቅር ለማለት ሳይሆን፣ ሕግን ለማስከበርና ወንጀለኛን ለመቅጣት ነው። ግለሰቡ ይቅር የማለት ግዴታ ሲኖርበት፣ መንግሥት ግን ወንጀለኛውን በሕግ ፊት አቅርቦ ሰይፉን (ቅጣቱን) የማሳረፍ መለኮታዊ አደራ አለበት።
ቃሉ ለእኛም የመንግሥትን የፖሊስ፣ የፍርድ ቤት እና የወታደራዊ ተቋማትን አስፈላጊነት እንድንገነዘብ ይረዳናል። ማኅበረሰባችን በሰላም ሊኖር የሚችለው፣ ሕግ አፍራሾች ተገቢውን ቅጣት ሲያገኙ ብቻ ነው። እነዚህ የፍትሕ ተቋማት ሥልጣናቸውን ያላግባብ በንጹሐን ላይ እስካልተጠቀሙ ድረስ፣ ሥራቸው በእግዚአብሔር ዘንድ የተቀደሰ መሆኑን ተረድተን፣ ለሕግ አስከባሪዎች ተገቢውን ክብር ልንሰጥና ከእነርሱ ጋር በመተባበር ለሰላም ዘብ ልንቆም ይገባናል።
በማጠቃለያም፣ መንግሥት ሰይፍን በከንቱ አለመታጠቁ ፍትሕ በምድር ላይ ተግባራዊ እንዲሆን የተዘረጋ መለኮታዊ አሠራር መሆኑን ያረጋግጣል። "የመንግሥት ሰይፍ ለንጹሐን መከታ፣ ለወንጀለኞች ደግሞ ፍርድ ነው" እንደሚባለው፣ የሕግን የበላይነት በማክበርና ከወንጀል በመራቅ፣ እግዚአብሔር በምድር ላይ የዘረጋውን የሰላምና የፍትሕ ሥርዓት ልንደግፍ ይገባናል።