የእግዚአብሔር ቃል ተግባራዊ የሆነ የሕይወት ጥበብን ሲያስተምር "ስለዚህ፣ የተወደዳችሁ ወንድሞቼ ሆይ፣ ሰው ሁሉ ለመስማት የፈጠነ ለመናገርም የዘገየ ለቁጣም የዘገየ ይሁን" ይላል (ያዕቆብ 1:19)። ይህ ቃል በመጀመሪያ ደረጃ የእግዚአብሔርን ቃል በጥሞና ለመቀበል የተዘጋጀ ልብ እንዲኖረን፣ በመቀጠልም ከሰዎች ጋር ባለን ግንኙነት አንደበታችንን እንድንገታ የሚያስጠነቅቅ ጥልቅ መንፈሳዊ መመሪያ ነው።
በታሪካዊው አውድ፣ አይሁዳውያን በመከራከሪያ ስፍራዎቻቸውና በምኩራብ ውስጥ ትምህርቶችን ሲከታተሉ፣ ብዙ ጊዜ አቋርጦ የመናገር፣ የመከራከርና ራስን አዋቂ አድርጎ የማቅረብ ልማድ ነበራቸው። ያዕቆብ አማኞች ይህንን ባሕል ትተው የትሕትናን መንገድ እንዲከተሉ መከራቸው። የጥንት ጠቢባን "እግዚአብሔር ሁለት ጆሮና አንድ አፍ የሰጠን፣ ከምንናገረው እጥፍ እንድንሰማ ነው" እንደሚሉት፣ ቶሎ መናገር ብዙውን ጊዜ ወደ ስህተትና ወደ ጠብ ያመራል።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ "ለመስማት መፍጠን" ማለት ለእግዚአብሔር ቃልና ለእውነት ታዛዥ መሆን ማለት ነው። ቃሉን ለመስማት ፈቃደኛ ያልሆነ ሰው መንፈሳዊ እድገት ሊኖረው አይችልም። "ለመናገር መዘግየት" ማለት ደግሞ ቃላትን መመዘን፣ በስሜት ከመገፋፋት መቆጠብና መንፈስ ቅዱስ አንደበታችንን እንዲቆጣጠረው መፍቀድ ነው። ቶሎ የሚናገር ሰው አብዛኛውን ጊዜ በቁጣ ስለሚሸነፍ፣ የእግዚአብሔርን ጽድቅ ሊያከናውን አይችልም።
ይህንን የጠቢባን እውነት የምሳሌ መጽሐፍ ደጋግሞ ያስተምራል፤ ቃልን በማብዛት ውስጥ ኃጢአት ሳይኖር አይቀርም፣ ከንፈሩን የሚገታ ግን አስተዋይ ነው ይላል (ምሳሌ 10:19)። በተጨማሪም ጠቢቡ ሰሎሞን በመክብብ መጽሐፍ፣ እግዚአብሔር በሰማይ አንተም በምድር ነህና በአፍህ አትፍጠን፣ በእግዚአብሔርም ፊት ቃልን ይናገር ዘንድ ልብህ አይቸኩል፤ ስለዚህ ቃልህ ጥቂት ይሁን በማለት ይህንኑ ሥርዓት አበክሮ ይመክራል (መክብብ 5:2)።
ቃሉ ለእኛም በተለይም በማኅበራዊ ሚዲያና በብዙ ጫጫታ በተሞላው ዓለማችን እጅግ አስፈላጊ ነው። ዛሬ ሁሉም ሰው ለመናገር እንጂ ሌላውን ለመስማት ትዕግሥት የለውም። ነገር ግን እኛ እንደ ክርስቲያኖች መጀመሪያ የእግዚአብሔርን ቃል፣ ከዚያም የወንድሞቻችንን ሐሳብ በጥሞና ለመስማት ጆሮአችንን ልንከፍት ይገባል። ከመናገራችን በፊት በማሰብ፣ ቃላችንን በጸጋ በጨው እንደተቀመመ አድርገን ዘወትር ልንጠቀምበት ይገባል።
መስማት የትሕትና፣ መናገር ግን የጥበብ ፈተና ነው። "በችኮላ የሚወጣ ቃል የሰውን ልብ ሲያቆስል፣ በጥሞና መስማት ግን ፈውስንና ሰላምን ያመጣል" እንደሚባለው፣ እኛም አንደበታችንን በመግዛትና ጆሮአችንን ለእውነት በመክፈት ልንመላለስ ይገባል።