ሐዋርያው ያዕቆብ ሰውን ስለሚያጠፋው ስሜት ሲያስጠነቅቅ "የሰው ቁጣ የእግዚአብሔርን ጽድቅ አይሠራምና" በማለት ይጽፋል (ያዕቆብ 1:20)። "የሰው ቁጣ" (በግሪኩ ኦርጌ) የሚለው ቃል ራስ ወዳድነት የተሞላበትን፣ ቁጥጥር ያጣውን፣ የሰውን አጸፋዊ ብቀላና ሥጋዊ ንዴት የሚያመለክት ነው። ይህ ቁጣ እግዚአብሔር ለጽድቅ ከሚቆጣው የቅድስና ቁጣ ፍጹም የተለየና የሰውን መንፈሳዊ ሕይወት የሚያረክስ አጥፊ ስሜት ነው።
በታሪካዊው አውድ፣ በዚያን ጊዜ የነበሩ አንዳንድ አይሁዳውያን (እንደ ቀናዒያን ወይም ዜሎትስ) ለእግዚአብሔር ሕግ እንቀናለን በማለት በሮማውያንና በሌሎች ላይ የኃይል እርምጃ ይወስዱ፣ በቁጣም ይነሳሱ ነበር። በቤተ ክርስቲያንም ውስጥ፣ እውነትን ለመከላከል በሚል ሰበብ በወንድሞቻቸው ላይ የሚቆጡና የሚነታረኩ ሰዎች ነበሩ። ያዕቆብ ይህንን የተሳሳተ ሃይማኖታዊ ቅንዓት በማጋለጥ፣ ሥጋዊ ቁጣ ፈጽሞ የእግዚአብሔርን ጽድቅ ሊያመጣ እንደማይችል በግልጽ አስጠነቀቀ።
የዚህ ክፍል ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት የሰው ቁጣ በኃጢአት የተበከለ መሆኑ ላይ ነው። የሰው ቁጣ ብዙውን ጊዜ የሚነሳው ክብሬ ተነካ፣ መብቴ ተገፈፈ ከሚል ራስን የማጽደቅ ስሜት ነው። እንዲህ ዓይነቱ ቁጣ ሰውን ወደ ጥላቻ፣ ቃላት ማክፋፋትና በቀል ይመራል። የእግዚአብሔር ጽድቅ ግን የሚሠራው በትሕትና፣ በይቅርታና በፍቅር ነው። እግዚአብሔርን በቁጣ ልናገለግለው አንችልም፤ የሰው ቁጣ የእግዚአብሔርን ቅዱስ ፈቃድ ያጨናግፋል እንጂ አይፈጽምም።
ይህንን ሀሳብ ሐዋርያው ጳውሎስ ሲያብራራ፣ ተቆጡ ኃጢአትንም አታድርጉ፤ በቁጣችሁ ላይ ፀሐይ አይግባ፣ ለዲያብሎስም ፈንታ አትስጡት በማለት የቁጣን አደገኛነት ያስተምራል (ኤፌሶን 4:26-27)። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስም በተራራው ስብከቱ፣ በወንድሙ ላይ የሚቆጣ ሁሉ ፍርድ ይገባዋል፤ ጨርቃም የሚለው ሁሉ የሸንጎ ፍርድ ይገባዋል በማለት የሰው ቁጣ ምን ያህል በእግዚአብሔር ፊት ከባድ ኃጢአት መሆኑን አረጋግጧል (ማቴዎስ 5:22)።
ቃሉ ለእኛም ስሜታችንን እንድንገዛ ታላቅ ትምህርት ይሰጠናል። በቤተሰብ ውስጥ ወይም በቤተ ክርስቲያን ጉዳዮች ላይ ስንስማማ፣ በቁጣና በጩኸት የእግዚአብሔርን ሥራ መሥራት አንችልም። ቁጣ ዲያብሎስ ወደ ልባችን የሚገባበት ክፍት በር ነው። ስለዚህ ሥጋዊ ንዴታችንን በመንፈስ ቅዱስ እርዳታ አሸንፈን፣ በየዋህነትና በሰላም የእግዚአብሔርን ጽድቅ ዘወትር ልንሠራ ይገባል።
ቁጣ የሰውን አእምሮ የሚያሳውር ሥጋዊ እሳት ነው። "በቁጣ የሚሠራ ሥራ የእግዚአብሔርን ቤተ መቅደስ ያፈርሳል እንጂ አይገነባም" እንደሚባለው፣ እኛም ራሳችንን ከመዓት ጠብቀን ዘወትር በፍቅርና በትዕግሥት ልንመላለስ ይገባል።