"በዚያ ቀን በፈረሶች ሻኩራ ላይ፡— ለእግዚአብሔር የተቀደሰ፡ የሚል ይጻፋል፤ በእግዚአብሔርም ቤት ውስጥ ያሉት ምንቸቶች በመሠዊያው ፊት እንዳሉት ጽዋዎች ይሆናሉ" (ዘካ 14፥20)። ይህ የመጽሐፉ መዝጊያ ክፍል እጅግ ድንቅ የሆነውን የመጨረሻውን ዘመን የመንፈሳዊ ተሃድሶ ስዕል ያሳያል። "ለእግዚአብሔር የተቀደሰ" ማለት ለአንድ ዓላማ የተለየ፣ ከርኩሰት የነጻና ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔር አገልግሎት የዋለ ማለት ነው። ይህ ሐረግ በመጨረሻው ዘመን ሁሉም ነገር በእግዚአብሔር ክብር ሥር እንደሚጠቅለልና ዓለም አዲስ መንፈሳዊ ሥርዓት እንደሚኖራት አበክሮ ይገልጻል።
በብሉይ ኪዳን የሕግና የባህል አውድ መሠረት፣ "ለእግዚአብሔር የተቀደሰ" የሚለው ጽሑፍ የሚገኘው በሊቀ ካህናቱ ግንባር ላይ በሚታሰረው ንጹሕ የወርቅ ጌጥ ላይ ብቻ ነበር (ዘፀ 28፥36)። ይህ ጽሑፍ ሊቀ ካህናቱ ሕዝቡን ወክሎ ወደ ቅድስተ ቅዱሳን ሲገባ የሚለብሰው እጅግ የተቀደሰ መለዮ ነው። ነገር ግን ነቢዩ ዘካርያስ ይህ ልዩ የሆነ የቅድስና ማህተም፣ በዕለት ተዕለት የሥራ እንስሳት ላይ ማለትም "በፈረሶች ሻኩራ" ወይም ቃጭል ላይ እንደሚጻፍ ይተነብያል። ይህ የሚያሳየው የቅድስና ደረጃ ከቤተ መቅደስ አልፎ ወደ መንገድና ወደ ተራው የኅብረተሰብ ሕይወት እንደሚስፋፋ ነው።
በዚህ ትንቢት ውስጥ ያለው ትልቁ ሥነ-መለኮታዊ እውነት፣ በ"ቅዱስ" እና በ"ዓለማዊ" መካከል ያለው የግድግዳ መፍረስ ነው። በብሉይ ኪዳን ዘመን ልዩ የሆኑ ቀናት፣ ሥፍራዎችና ዕቃዎች ብቻ የተቀደሱ ተብለው ይለዩ ነበር። በመጨረሻው የመሲሑ መንግሥት ግን፣ የዕለት ተዕለት ኑሮ፣ የቤት ውስጥ ዕቃዎች (ምንቸቶች) እና የሥራ መሣሪያዎች ሁሉ ልክ በመሠዊያው ፊት እንዳሉ የከበሩ ጽዋዎች ቅዱስ ይሆናሉ። እግዚአብሔር ሲነግሥ፣ ርኩስ ወይም ተራ የሚባል ነገር አይኖርም፤ ሁሉም የሕይወት ክፍል በአምልኮና በቅድስና ይሞላል።
ይህ የእግዚአብሔር ዓላማ ክርስቶስ ዳግም መጥቶ ሺህ ዓመት በሚነግሥበትና አዲስ ሰማይና አዲስ ምድር በሚመሰረትበት ጊዜ ፍጻሜውን የሚያገኝ ነው። የኃጢአት እርግማን ሙሉ በሙሉ ከምድር ላይ ሲወገድ፣ በሰው ልጆች ልብ ውስጥ ብቻ ሳይሆን በተፈጥሮና ቁሳቁስ ላይ ሁሉ የእግዚአብሔር ክብር ያርፋል። ጦርነትና ግጭት ያበቃል፤ የጦር ፈረሶችም ሳይቀሩ ለእግዚአብሔር ክብር ብቻ ያገለግላሉ። ይህ የሚያሳየው የጌታ ቤዛነት አጠቃላይ የሆነ ፍጥረትን ሁሉ የሚያጠቃልል መሆኑን ነው።
ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች የዕለት ተዕለት ሕይወታችንን እንዴት መምራት እንዳለብን ታላቅ መርህ ይሰጠናል። እኛ ሕይወታችንን መንፈሳዊ (የቤተ ክርስቲያን) እና ዓለማዊ (የሥራ ወይም የትምህርት) ብለን ልንከፍለው አይገባንም። የምንሠራው ሥራ፣ የምንጠቀመው ንብረትና የምንኖረው የትዳር ሕይወት ሁሉ በእግዚአብሔር ፊት ቅዱስ አምልኮ ነው። በምናደርገው ነገር ሁሉ ላይ "ለእግዚአብሔር የተቀደሰ" የሚለውን መለኮታዊ ማህተም ልንቀርጽ ይገባል፤ ምክንያቱም ሕይወታችን ሙሉ በሙሉ የእርሱ ነውና።
በማጠቃለያው፣ "ለእግዚአብሔር የተቀደሰ" የሚለው ሐረግ የሚያመለክተው፣ የእግዚአብሔር ክብር መላውን የሰው ልጅ ሕይወትና ፍጥረትን የሚሸፍንበትን የዘላለም ዓላማ ነው። ከዚህ ቃል የምንማረው ውድ እውነት ይህ ነው፤ "እውነተኛ ቅድስና በቤተ መቅደስ ውስጥ ብቻ የሚወሰን ሳይሆን፣ የሰውን ልጅ የዕለት ተዕለት ኑሮ የሚያበራ መለኮታዊ ማህተም ነው።"