በመንግሥተ ሰማያት ከሁሉ ታናሽ መሆን ማለት ምን ማለት ነው?

መጽሐፍ ቅዱስ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በተራራው ስብከቱ ላይ ስለ ሕግና ስለ ትእዛዛት ሲያስተምር፡ "እንግዲህ ከነዚህ ከሁሉ ካነሱት ትእዛዛት አንዲቱን የሚሽር ለሰውም እንዲሁ የሚያስተምር ማንም ሰው በመንግሥተ ሰማያት ከሁሉ ታናሽ ይባላል፤ የሚያደርግ ግን የሚያስተምርም ማንም ቢሆን እርሱ በመንግሥተ ሰማያት ታላቅ ይባላል" ይለናል (ማቴ 5፡19)። በዚህ ስፍራ "ታናሽ" ተብሎ የተተረጎመው ቃል በዋናው የግሪክ ቋንቋ "ኤላኪስቶስ" ሲሆን፣ ትርጉሙም አነስተኛ ክብደት ያለው፣ ክብሩ ዝቅ ያለ፣ ወይም አነስተኛ ዋጋ የሚሰጠው ማለት ነው። ይህ መለኮታዊ ቃል፣ የእግዚአብሔርን ቃል ቸል የሚሉ ነገር ግን ድነትን ያገኙ አማኞች በዘላለም መንግሥት ውስጥ የሚኖራቸውን ዝቅተኛ የክብር ደረጃ የሚያመለክት መሠረታዊ አስተምህሮ ነው።

ይህንን ሀሳብ በጥልቀት ለመረዳት ጌታ ኢየሱስ ይህንን ትምህርት ባስተማረበት ዘመን የነበረውን የአይሁድ የሃይማኖት ሥርዓት ማወቅ ያሻል። በወቅቱ የነበሩት ፈሪሳውያንና የሕግ መምህራን፣ የሙሴን ሕጎች ታላላቅ እና ትናንሽ ብለው በሁለት ይከፍሏቸው ነበር። ትላልቅ የሚሏቸውን ሕጎች በጥንቃቄ ሲጠብቁ፣ አነስተኛ ናቸው ብለው የሚያስቧቸውን ትእዛዛት ግን ችላ ይሉ ነበር። ጌታችን ይህንን የሰውን ልማዳዊ አከፋፈል በማፍረስ፣ ከእግዚአብሔር አፍ የወጣ ማንኛውም ቃል እኩል መለኮታዊ ሥልጣን እንዳለው አረጋገጠ። አንዲቱን ትንሽ ትእዛዝ መተላለፍ ሕጉን በሙሉ እንደመተላለፍ እንደሚቆጠር ቃሉ ያስተምረናል (ያዕ 2፡10)። ስለዚህ በእግዚአብሔር ፊት ትንሽ የሚባል ትእዛዝ የለም።

በዚህ የጌታ ቃል ውስጥ ያለው ታላቁ መንፈሳዊ ውጥረት የሚመነጨው በድነት እና በሰማያዊ ሽልማት መካከል ካለው ልዩነት ነው። "በመንግሥተ ሰማያት ታናሽ ይባላል" ሲባል፣ ሰውየው መንግሥተ ሰማያት አልገባም ማለት አይደለም። እኛ የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደምናስተምረው፣ መዳን በጸጋ ብቻ በእምነት የሚገኝ እንጂ በሥራ የሚገኝ አይደለም (ኤፌ 2፡8)። ይሁን እንጂ አንድ ሰው ከዳነ በኋላ በምድር ላይ የሚኖረው የቅድስና ሕይወትና ለእግዚአብሔር ቃል ያለው ታዛዥነት፣ በሰማይ ለሚቀበለው የክብር አክሊልና ሽልማት ወሳኝ ነው። ትእዛዛትን እያቃለለ የሚኖርና ሌሎችንም እንዲሁ የሚያስተምር አማኝ፣ መዳን ቢችልም እንኳ እንደ እሳት ተርፎ የሚያመልጥ ያህል የክብር ሽልማቱን ያጣል (1ኛ ቆሮ 3፡15)።

ከዚህም ባሻገር፣ ትእዛዛትን መሻርና ሌሎችንም እንዲሁ እንዲያደርጉ ማስተማር ከፍተኛ መንፈሳዊ ኃላፊነትን ያስከትላል። በዘመናችን አንዳንድ ሰዎች ይህ ኃጢአት ቀላል ነው ወይም እግዚአብሔር ይረዳል በማለት ቃሉን በማላላት ለኃጢአት በር ይከፍታሉ። መምህራንና የቃሉ አገልጋዮች የሰዎችን ሕይወት የመቅረጽ ኃይል ስላላቸው፣ የእግዚአብሔርን ቃል ያለማወላወል የማስተማር ግዴታ አለባቸው። ቃሉን የሚያጣምሙና በሰዎች ዘንድ ትእዛዛትን የሚያቃልሉ መሪዎች በጌታ ፊት የከፋ ፍርድን ይቀበላሉ (ያዕ 3፡1)። የክርስቶስ ደቀ መዝሙርነት የሚለካው ቃሉን በማወቅ ብቻ ሳይሆን፣ ሙሉ በሙሉ በመታዘዝና ለሌሎችም አርአያ በመሆን ነው።

የዚህ ቃል እውነት ዛሬ ላለነው ክርስቲያኖች እጅግ ጥልቅ የሆነ የሕይወት ትምህርት ይሰጠናል። በዕለት ተዕለት ክርስቲያናዊ ጉዟችን፣ አንዳንዴ ትንንሽ የሚመስሉ ኃጢአቶችን እንደ ውሸት፣ ትዕቢት ወይም ክፉ ንግግር ያሉትን አቅልለን ልንመለከት እንችላለን። ነገር ግን ጌታችን ከእኛ የሚፈልገው በከፊል መታዘዝን ሳይሆን፣ ለቃሉ ሁሉ መገዛትን ነው። መንግሥተ ሰማያት የገቡት ሁሉ እኩል ክብር አይኖራቸውም። ታላቅ መሆን የምንችለው ቃሉን በራሳችን ሕይወት ስንተገብር እና ሌሎችንም በቅድስና እንዲመላለሱ ስናበረታታ ነው። እውነተኛ እምነት ሁልጊዜም ከታዛዥነት ጋር የተቆራኘ ነው፤ ጌታን የምንወደው ከሆነ ትእዛዛቱን ልንጠብቅ ግድ ነው (ዮሐ 14፡15)።

በማጠቃለያ፣ በመንግሥተ ሰማያት ከሁሉ ታናሽ መሆን ማለት፣ በምድር ላይ የእግዚአብሔርን ቃል አቅልሎ በመመልከት እና በከፊል በመታዘዝ ምክንያት፣ በዘላለም መንግሥት ውስጥ የሚገኘውን ታላቅ የክብር ሽልማት ማጣት ማለት ነው። እግዚአብሔር አምላክ ያዘጋጀልን ሙሉ ክብር እንድንወርስ እንጂ፣ በትንሽ ክብር እንድንረካ አይፈልግም። ስለዚህ ዘወትር የእግዚአብሔርን ሕግጋት በልባችን ጽፈን፣ በትሕትናና በመንፈስ ቅዱስ አጋዥነት ፈቃዱን ሁሉ ልንፈጽም ይገባል። ቃሉ ይህንን ታላቅ የሽልማት ተስፋ ሲያስታውሰን፡ "እነሆ፥ በቶሎ እመጣለሁ፥ ለእያንዳንዱም እንደ ሥራው መጠን እከፍል ዘንድ ዋጋዬ ከእኔ ጋር አለ" ይለናል (ራእ 22፡12)።