"በስሙ የተጠሩት ሕዝቤ ሰውነታቸውን አዋርደው ቢጸልዩ፣ ፊቴንም ቢፈልጉ፣ ከክፉ መንገዳቸውም ቢመለሱ፣ በሰማይ ሆኜ እሰማለሁ፣ ኃጢአታቸውንም ይቅር እላለሁ፣ ምድራቸውንም እፈውሳለሁ" (2ኛ ዜና 7፥14)። ይህ ቃል በመላው መጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ከተመዘገቡት የንስሐና የተሃድሶ ተስፋዎች መካከል እጅግ ታዋቂና ኃይለኛ የሆነው ነው። እዚህ ላይ "ሰውነታቸውን አዋርደው" የሚለው ሐረግ ትዕቢትን ትቶ በእግዚአብሔር ፊት መገዛትን ሲያመለክት፣ "ፊቴን መፈለግ" ደግሞ ከእግዚአብሔር እጅ በረከትን ብቻ ከመጠበቅ አልፎ የጌታን ህልውና መናፈቅን ያሳያል። "ከክፉ መንገድ መመለስ" ደግሞ እውነተኛ ንስሐ በተግባር የሚገለጽ እርምጃ መሆኑን ያረጋግጣል።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ ይህ ቃል የተነገረው፣ ንጉሥ ሰሎሞን ታላቁን የኢየሩሳሌም ቤተ መቅደስ ገንብቶ ከጨረሰና ለጌታ ከቀደሰው በኋላ ነው። ሰሎሞን በጸሎቱ ወቅት፣ ሕዝቡ ወደፊት ኃጢአት ሠርተው እግዚአብሔር ሰማይን ቢዘጋባቸውና ረሃብ ወይም ቸነፈር ቢመጣባቸው፣ ወደዚህ ቤተ መቅደስ ዞረው ቢጸልዩ እንዲሰማቸው እግዚአብሔርን ለምኖ ነበር (2ኛ ዜና 6፥26-28)። እግዚአብሔርም በሌሊት ተገልጦ የሰሎሞንን ጸሎት እንደሰማ ካረጋገጠለት በኋላ፣ ይህንን ቅድመ-ሁኔታዊ የሆነ የቃል ኪዳን ተስፋ ሰጠው። ሕዝቡ ወደ እግዚአብሔር ቢመለሱ፣ እግዚአብሔር ደግሞ ምድሪቱን እንደሚፈውስ አወጀ።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ፣ ይህ ጥቅስ የእግዚአብሔርን ፍጹም ቅድስናና ታላቅ ምሕረት በአንድነት አጣምሮ የያዘ ነው። እግዚአብሔር ኃጢአትን ዝም ብሎ አያልፍም፤ የሕዝቡ አመጽ በተፈጥሮ ላይ (ድርቅ፣ አንበጣ፣ ቸነፈር) የፍርድ ውጤት ያመጣል። ነገር ግን መለኮታዊው ፍርድ ለማጥፋት ሳይሆን ሕዝቡን ወደ ንስሐ ለመመለስ ነው። የእግዚአብሔር ምሕረት የሚንቀሳቀሰው ሕዝቡ ኃላፊነታቸውን ሲወጡ ነው። መጸለይና መጾም ብቻውን በቂ አይደለም፤ እውነተኛው መንፈሳዊ ፈውስ የሚመጣው ሕዝቡ በተጨባጭ "ከክፉ መንገዳቸው ሲመለሱ" መሆኑን ቃሉ አበክሮ ያስተምራል።
በዚህ መለኮታዊ ተስፋ ውስጥ የሚንጸባረቀው ትልቁ ውጥረት፣ በሕዝቡ ውድቀት ስፋትና በእግዚአብሔር የይቅርታ ኃይል መካከል ያለው ነው። ምድሪቱ በኃጢአት ምክንያት ክፉኛ ቆስላና በርግማን ተመትታ ልትሆን ትችላለች። የሰው ጥበብ፣ ፖለቲካዊ መፍትሔ ወይም ኢኮኖሚያዊ ጥረት ይህንን ጥልቅ ቁስል ሊፈውሰው አይችልም። እግዚአብሔር ግን፣ "በስሜ የተጠሩት ሕዝቤ" በማለት፣ የችግሩ መፍትሔ በዓለም መንግሥታት እጅ ሳይሆን በቃል ኪዳኑ ሕዝብ የንስሐ ጩኸት ላይ የተንጠለጠለ መሆኑን ያሳያል። የሕዝቡ መንፈሳዊ መነቃቃት የምድሪቱን አካላዊና ማኅበራዊ ፈውስ ያመጣል።
ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች ስለ አገርና ስለ ትውልድ ፈውስ ታላቅ መመሪያ ይሰጠናል። ዛሬም በዓለማችን ላይ ጦርነት፣ በሽታ፣ የሞራል ውድቀትና ልዩ ልዩ መቅሰፍቶች ሲበዙ፣ መፍትሔው ያለው በመንግሥታት ፖሊሲ ውስጥ ሳይሆን በቤተ ክርስቲያን የንስሐ ጉልበት ላይ ነው። እኛ በእግዚአብሔር ስም የተጠራን ሕዝቦች እንደ መሆናችን መጠን፣ ራሳችንን አዋርደን፣ ከክፉ መንገዳችን ተመልሰን በእንባ ስንጸልይ፣ እግዚአብሔር በሰማይ ሆኖ ይሰማናል፤ የቆሰለችውንም ምድራችንንና የተሰበረውን ትውልዳችንን በጸጋው ይፈውሳል።
በማጠቃለያው፣ 2ኛ ዜና መዋዕል 7፥14 እግዚአብሔር ለሕዝቡ የሰጠው ታላቅ የንስሐና የተሃድሶ ማዘዣ ነው። ከዚህ መለኮታዊ ቃል የምንማረው ውድ እውነት ይህ ነው፤ "እውነተኛ ፈውስ የሚጀምረው ከተሰበረ ልብ ሲሆን፣ የእግዚአብሔር ምሕረት ደግሞ ከኃጢአታቸው ለሚመለሱ ሁሉ ዘወትር ክፍት ነው።"