"ሁላችን አንድ አባት የለንምን? አንድ አምላክስ አልፈጠረንምን? የአባቶቻችንን ቃል ኪዳን በማፍረስ አንዳችን በአንዳችን ላይ ለምን እንታመኛለን?" (ሚክ 2፥10)። ነቢዩ ሚልክያስ ይህንን ጥያቄ ሲያነሳ፣ በእስራኤል ማኅበረሰብ ውስጥ ተንሰራፍቶ የነበረውን ጥልቅ የሞራልና የመንፈሳዊ ታማኝነት መጓደል እያጋለጠ ነበር። "ቃል ኪዳንን ማፍረስ" ማለት በእግዚአብሔር ፊት የተገባውን መለኮታዊ ቃልና ማኅበራዊ ስምምነት ወደ ጎን በመተው፣ ክህደትን መፈጸም ማለት ነው። ቃል ኪዳን በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ የማይፈታ የእምነትና የፍቅር ትስስር ሲሆን፣ ይህንን ማፍረስ እግዚአብሔርንና ሰውን በአንድ ጊዜ መበደል ነው።
በታሪካዊና ሕጋዊ አውድ ስንመለከተው፣ የእስራኤል ሕዝብ በሲና ተራራ ከእግዚአብሔር ጋር ታላቅ ቃል ኪዳን ገብተው ነበር። እግዚአብሔር አምላካቸው ሊሆን፣ እነርሱ ደግሞ ቅዱስ ሕዝቡ ሊሆኑ ተስማምተው ነበር። ነገር ግን በነቢዩ ሚልክያስ ዘመን የነበሩት እስራኤላውያን ይህንን ኪዳን በሁለት አበይት መንገዶች ጥሰውታል። አንደኛው ወንድም ወንድሙን በማታለልና በመበደል ሲሆን፣ ሁለተኛው ደግሞ የእስራኤልን ሴቶች ፈትተው ጣዖት አምላኪ የሆኑ ባዕዳን ሴቶችን በማግባታቸው ነው። ይህ ድርጊት ማኅበረሰቡን ከሥሩ የሚነቀንቅ ሕገ-ወጥነት ነበር።
ይህን ጉዳይ በባህላዊና በሥነ-መለኮታዊ ጥልቀት ስናየው፣ ቃል ኪዳን ማፍረስ መንፈሳዊ ምንዝርና መሆኑን እንረዳለን። አይሁዳውያን ወንዶች ጣዖት የሚያመልኩ ባዕዳን ሴቶችን ሲያገቡ፣ ወደ ቤታቸው ያመጡት ሚስት ብቻ ሳይሆን የባዕድ አማልክትን አምልኮ ጭምር ነበር። እግዚአብሔር ሕዝቡን "አንድ አባት የለንምን?" ብሎ ሲጠይቅ፣ እናንተ ልዩና የተቀደሰ ቤተሰብ ናችሁ፣ የውጭ ርኩሰትን ወደዚህ ቅዱስ ኪዳን ማስገባት የለባችሁም ማለቱ ነው። የሰዎች በርስ በርስ ግንኙነት ላይ የሚታየው ክህደት፣ በቀጥታ በእግዚአብሔር ላይ የተደረገ ዓመጽ ነው።
በዚህ አውድ ውስጥ ያለው ከባድ ውጥረት፣ በግለሰብ ፍላጎትና በማኅበረሰቡ ቅድስና መካከል ያለው ግጭት ነው። ሰዎች የራሳቸውን ሥጋዊ ፍላጎት ለማርካት ሲሉ ከባዕዳን ጋር ጋብቻ ፈጸሙ፤ ነገር ግን ይህ ድርጊት መላውን የቃል ኪዳን ማኅበረሰብ አረከሰ። ኃጢአት የግል ጉዳይ ብቻ አይደለም፤ የአንዱ ክህደት የሁሉንም ኪዳን ያፈርሳል። እግዚአብሔር ቅዱስ በመሆኑ የተነሳ፣ ሕዝቡ በኪዳኑ ታማኝ ሆነው እንዲቀጥሉ በጥብቅ ይጠይቃል። የሰዎች መታመን አለመቻል የእግዚአብሔርን ታጋሽነት እጅግ የሚፈታተን ነበር።
ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች ስለ ታማኝነት ትልቅ የሕይወት መርህ ይሰጠናል። እኛ በክርስቶስ ደም በተመሠረተ አዲስ ኪዳን ውስጥ ያለን የእግዚአብሔር ቤተሰቦች ነን። በመካከላችን አለመግባባት ሲፈጠር፣ አንዳችን በአንዳችን ላይ ስንታመን፣ ወንድምን ስናታልል ወይም መንፈሳዊ እሴቶቻችንን ጥለን ከዓለም ጋር ስንተባበር፣ የተቀበልነውን የጸጋ ኪዳን እያፈረስን ነው። ከዚህም ባለፈ በትዳር፣ በሥራና በመንፈሳዊ ኅብረት ውስጥ የምንገባውን ቃል ኪዳን ማክበር፣ ለእግዚአብሔር ያለንን ክብር የሚመዝን ሚዛን መሆኑን እንገነዘባለን።
በማጠቃለያው፣ ቃል ኪዳንን ማፍረስ ማለት እግዚአብሔር የሠራውን የፍቅርና የታማኝነት ድልድይ ማፍረስ ማለት ነው። ከዚህ ክፍል የምንማረው ዘላለማዊ እውነት ይህ ነው፤ "እግዚአብሔር የታማኝነት አምላክ እንደሆነ ሁሉ፣ ሕዝቡም ከእርሱ ጋርም ሆነ እርስ በርሳቸው በሚኖራቸው ግንኙነት ኪዳን ጠባቂዎችና እውነትን አድራጊዎች ሊሆኑ ይገባል።"