"እኔ እግዚአብሔር አልለወጥም፤ ስለዚህ እናንተ የያዕቆብ ልጆች ሆይ፣ አልጠፋችሁም" (ሚክ 3፥6)። ይህ ቃል በመላው መጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ስለ እግዚአብሔር የማይለወጥ ባሕርይ ከሚናገሩት እጅግ ታላላቅ ጥቅሶች አንዱ ነው። ነቢዩ ሚልክያስ ሕዝቡን "የያዕቆብ ልጆች" ብሎ ሲጠራቸው፣ ስያሜው ዝም ብሎ የዘር ሐረግን የሚገልጽ ብቻ ሳይሆን፣ ጥልቅ የሆነ ሥነ-መለኮታዊና ታሪካዊ መልእክት ያዘለ ነው። "የያዕቆብ ልጆች" ማለት በእስራኤል አሥራ ሁለቱ ነገዶች ሥር የሚገኙትና ከእግዚአብሔር ጋር የኪዳን ትስስር ያላቸው ታሪካዊው የአይሁድ ሕዝብ ናቸው።
በታሪካዊ አውድ ስንመረምረው፣ ያዕቆብ የእስራኤል ሕዝብ የዘር ግንድ የሆነው አባት ነው። የያዕቆብ የራሱ የሕይወት ታሪክ በማታለል፣ በድካምና እግዚአብሔርን በመታገል የተሞላ ነበር (ዘፍ 27)። ይሁን እንጂ እግዚአብሔር በጸጋው መርጦት፣ ስሙን ወደ "እስራኤል" በመቀየር ታላቅ ሕዝብ አደረገው። ነቢዩ ሚልክያስ አሁን በፊቱ ያሉትን ዓመጸኛ ሕዝቦች "የእስራኤል ልጆች" ከማለት ይልቅ "የያዕቆብ ልጆች" በማለት ሆን ብሎ የጠራቸው፣ የሕዝቡ ባሕርይ ልክ እንደ ቀድሞ አባታቸው እንደ ያዕቆብ አታላይ፣ እምነት የጎደለውና ተለዋዋጭ መሆኑን ለማስታወስ ነው።
የዚህ ስያሜ ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚገኘው በእግዚአብሔርና በሰው መካከል ባለው ንጽጽር ላይ ነው። የያዕቆብ ልጆች በታሪካቸው ሁሉ ቃል ኪዳን በማፍረስ፣ ጣዖት በማምለክና እግዚአብሔርን በማሳዘን የሚታወቁ ተለዋዋጭ ሕዝቦች ነበሩ። እግዚአብሔር ግን "እኔ አልለወጥም" ይላል። የእርሱ ፍቅር፣ ቃል ኪዳን፣ ምሕረትና ቅድስና ትላንትም፣ ዛሬም፣ ለዘላለምም ያው ነው። የያዕቆብ ልጆች እስካሁን ድረስ ያልጠፉትና ያላለቁት በራሳቸው ጽድቅ ወይም መልካምነት ሳይሆን፣ ቃል ኪዳኑን በማይረሳውና በማይለወጠው አምላክ ታማኝነት የተነሳ ብቻ መሆኑን ቃሉ በግልጽ ያሳያል።
በዚህ ክፍል ውስጥ የምናየው ትልቁ ውጥረት፣ በሰው ልጅ አለመታመንና በእግዚአብሔር ፍጹም ታማኝነት መካከል ያለው ፍጥጫ ነው። እግዚአብሔር እንደ ሰው ተለዋዋጭ ቢሆን ኖሮ፣ ወይም እንደኛ ስሜት ኪዳኑን የሚያጥፍ ቢሆን ኖሮ፣ እነዚህ የያዕቆብ ልጆች በኃጢአታቸው ምክንያት ሙሉ በሙሉ በጠፉ ነበር። ነገር ግን የእግዚአብሔር የማይለወጥ ባሕርይ ለሕዝቡ የጥፋት ሳይሆን የሕይወት ዋስትና ሆነላቸው። አምላክ ለአብርሃም፣ ለይስሐቅና ለያዕቆብ የገባውን ቃል ኪዳን ስለሚያስብ፣ የልጆቹን ክፋት ታግሶ በምሕረት ጠበቃቸው።
ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች የነፍስ መልሕቅ የሚሆን ታላቅ ማጽናኛን ይሰጠናል። እኛም ብዙ ጊዜ እንደ ያዕቆብ ልጆች መንፈሳዊ ሕይወታችን የተዋዠቀ ነው። ዛሬ ጌታን እንወዳለን እንልና፣ ነገ ደግሞ በኃጢአት እንወድቃለን። ነገር ግን ደህንነታችንና ተስፋችን የተመሠረተው በእኛ ፍጹምነት ላይ ሳይሆን፣ በማይለወጠው በእግዚአብሔር ጸጋ ላይ ነው። ማዕበል ሲበዛና ሁኔታዎች ሲቀያየሩ፣ ፈጽሞ የማይለወጠው አምላካችን እንደማይጥለንና እንደማያጠፋን በማመን ዕረፍትን እናገኛለን።
በማጠቃለያው፣ "የያዕቆብ ልጆች" የሚለው ስያሜ የሰውን ልጅ ድካምና የኪዳን አፍራሽነት የሚያጋልጥ ሲሆን፣ የእግዚአብሔር አለመለወጥ ደግሞ የሕይወታችንን ዋስትና ያረጋግጣል። ከዚህ ክፍል የምንወስደው ታላቅ እውነት ይህ ነው፤ "እኛ ባንታመን እንኳ እርሱ የታመነ ሆኖ ይኖራል፤ ፈጽሞ ላለመጥፋታችን ብቸኛው ምክንያት የእግዚአብሔር ጸጋ የማይለወጥ መሆኑ ነው።"