"በቃላችሁ እግዚአብሔርን አታክታችኋል… ክፉውን የሚያደርግ ሁሉ በእግዚአብሔር ፊት መልካም ነው፣ በእነርሱም ደስ ይለዋል፣ ወይም የፍርድ አምላክ ወዴት አለ? በማለታችሁ ነው" (ሚክ 2፥17)። የሰው ልጅ በሕይወቱ ውስጥ ከባድ መከራ ሲያጋጥመው ወይም የክፉዎች መንገድ ሲቃና ሲያይ፣ በእግዚአብሔር ፍትሕ ላይ ጥያቄ ማንሳቱ የተለመደ ነው። ነገር ግን በሚልክያስ ዘመን የነበሩት ሰዎች ያነሱት ጥያቄ፣ ከልብ የመነጨ ቅን የጥርጣሬ ጥያቄ ሳይሆን፣ እግዚአብሔርን በክፋትና በፍትሕ መጓደል የሚከስ አክፋፊ ቃል ነበር። እግዚአብሔርን ሳናስከፋ ጥርጣሬን መግለጽ፣ የልብን ሐዘን በትሕትና በጌታ ፊት ከማፍሰስ ጋር በጥብቅ የተያያዘ ነው።
ታሪካዊና ማኅበራዊ አውዱን ስንመለከት፣ ከምርኮ የተመለሱት አይሁዳውያን በኢኮኖሚ ድቀትና በፖለቲካ ጭቆና ውስጥ ነበሩ። በዙሪያቸው የነበሩት አሕዛብና በእነርሱም መካከል የነበሩት ኃጢአተኞች በብልጽግና ሲኖሩ፣ ለእግዚአብሔር ሕግ እንታዘዛለን የሚሉት ግን በችግር ይገረፉ ነበር። በዚህ ጊዜ ሕዝቡ፣ "እግዚአብሔርን ማገልገል ከንቱ ነው፤ ትእዛዙን በመጠበቃችን ምን ጥቅም አገኘን?" (ሚክ 3፥14) በማለት በግልጽ አጉረመረሙ። ይህ አጉረምርሞት ትልቁ ችግሩ፣ አምልኳቸውን ለጥቅም ብለው ማድረጋቸውንና እግዚአብሔርን እንደ ንግድ አጋር መቁጠራቸውን የሚያጋልጥ ነበር።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ፣ ቅዱሳን ሰዎች ጥርጣሬያቸውን ሲገልጹና ዓመጸኞች ሲያማርሩ ትልቅ ልዩነት አለው። ዳዊት በመዝሙሩ (መዝ 73) ወይም ኢዮብ በመከራው ጊዜ የክፉዎችን መበልጸግ አይተው ጥያቄ አንስተዋል፤ ነገር ግን መጨረሻቸው ወደ እግዚአብሔር መቅደስ ገብተው መለኮታዊውን ጥበብ መረዳት ነበር። በሚልክያስ የተጠቀሱት ሰዎች ግን የፍርድ አምላክ የለም በማለት አምላክን እስከ መካድ ደርሰዋል። ቅን ጥርጣሬ ወደ እግዚአብሔር እግር ሥር ሲያቀርብ፣ ትዕቢተኛ ማጉረምረም ግን ከእግዚአብሔር ፊት ያርቃል። እግዚአብሔርን የሚያስከፋው ጥያቄያችን ሳይሆን፣ በውስጡ የተሸሸገው ትዕቢታችን ነው።
በዚህ ሁኔታ ውስጥ የምናየው ውጥረት በሰው ልጅ የጊዜ ስሌት እና በእግዚአብሔር መለኮታዊ የትዕግስት ጊዜ መካከል ያለው ግጭት ነው። ሰዎች ፍትሕን አሁኑኑ፣ በዓይናቸው ፊት እንዲፈጸም ይፈልጋሉ፤ ክፉዎች ወዲያውኑ እንዲቀጡ ይመኛሉ። እግዚአብሔር ግን የፍርድ አምላክ መሆኑን ባይተውም፣ ለንስሐ ጊዜን ይሰጣል። የእግዚአብሔር ዝምታ የፍትሕ መጓደል ሳይሆን፣ ታላቅ የምሕረት መግለጫ ነው። ሰዎች ይህንን የጸጋ ጊዜ ባለመረዳት፣ ጌታን የክፉዎች ወዳጅ አድርገው በመክሰስ ከባድ ኃጢአት ፈጸሙ።
ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች በፈተና ጊዜ እንዴት መጸለይ እንዳለብን ትልቅ ብርሃን ይፈነጥቅልናል። በሕይወታችን ውስጥ ያልተመለሱ ጥያቄዎች ሲኖሩን፣ የዓለምን ኢፍትሐዊነት ስንመለከት፣ ጥርጣሬያችንንና ሐዘናችንን ለእግዚአብሔር መግለጽ መብታችን ነው። ነገር ግን ይህንን ስናደርግ "ለምን አምላኬ?" ብለን በአክብሮትና በልጅነት መንፈስ መሆን አለበት እንጂ፣ የእርሱን ጻድቅነት በሚጠራጠርና በሚከስ መንገድ መሆን የለበትም። እውነተኛ እምነት መልስ በማይታይበት ጊዜም እንኳ የእግዚአብሔርን ፍጹም በጎነት መታመን ነው።
በማጠቃለያው፣ እግዚአብሔር የልባችንን ጩኸት ይሰማል፤ ነገር ግን በትዕቢት የሚነሳውን ክስ ይጠላል። ከዚህ ክፍል የምንማረው ጥልቅ የሕይወት መርህ ይህ ነው፤ "ጥርጣሬያችንን እግዚአብሔርን ሳናስከፋ የምንገልጸው፣ በእንባና በትሕትና በፊቱ ስንወድቅና የሁሉ ነገር ፈራጅ እርሱ ብቻ መሆኑን አምነን ስንቀበል ነው።"