በሚልክያስ 3፥2 ላይ የብር አንጥረኛ እሳትና የአጣቢ ሳሙና ትርጉም ምንድን ነው?

"የሚመጣበትን ቀን መታገሥ የሚችል ማን ነው? እርሱስ ሲገለጥ የሚቆም ማን ነው? እርሱ እንደ አንጥረኛ እሳትና እንደ አጣቢ ሳሙና ነውና" (ሚክ 3፥2)። ይህ ጥልቅ መንፈሳዊ ምሳሌ የእግዚአብሔርን ፍርድና የመሲሑን የማንጻት ሥራ ቁልጭ አድርጎ የሚያሳይ ነው። ነቢዩ ሚልክያስ "የብር አንጥረኛ እሳት" እና "የአጣቢ ሳሙና" የሚሉትን ምስሎች ሲጠቀም፣ እግዚአብሔር በሕዝቡ መካከል የሚያደርገው ጣልቃ ገብነት ላዩን የሚዳብስ ሳይሆን፣ ወደ ውስጥ ዘልቆ በመግባት ቆሻሻንና ኃጢአትን የሚያስወግድ ኃይለኛ ሂደት መሆኑን ለማስረዳት ነው።

በጥንቱ የዕብራውያን ባህልና ቴክኖሎጂ አውድ፣ ብርን ማጥራት እጅግ ከፍተኛ ትኩረት የሚፈልግና በእሳት ግለት ውስጥ የሚያልፍ ከባድ ሂደት ነው። የብር አንጥረኛው ብሩን በእሳት ላይ ጥዶ፣ ዝገቱና ቆሻሻው (አተላው) እስኪወጣ ድረስ እሳቱን ያቀጣጥላል። ሂደቱ የሚጠናቀቀው አንጥረኛው በጠራው ብር ላይ የራሱን መልክ (ምስል) ማየት ሲችል ነው። በተመሳሳይ ሁኔታ፣ የአጣቢ ሳሙና ወይም "የልብስ አጣቢዎች አመድ" እጅግ ጠንካራና የልብስን እድፍ ከውስጥ ፈልቅቆ የሚያወጣ ኬሚካላዊ ሂደት ነበር። ሁለቱም ምስሎች የሚያሳዩት፣ ቆሻሻን ለማስወገድ የሚደረገው ጥረት ህመምና ከባድ ውጣ ውረድ ያለው መሆኑን ነው።

በሥነ-መለኮታዊ ጥልቀት፣ እነዚህ ምስሎች የመሲሑን ዓላማ ያብራራሉ። እስራኤላውያን ጌታ መጥቶ ጠላቶቻቸውን በእሳት እንዲያጠፋቸው ይፈልጉ ነበር፤ ነገር ግን ነቢዩ እንደነገራቸው፣ ጌታ በመጀመሪያ የሚያጠራው ራሳቸውን የሕዝቡን ልብና የካህናቱን ሕይወት ነው። እግዚአብሔር በሕዝቡ ላይ የሚያመጣው እሳት ለማጥፋት (ለማቃጠል) ሳይሆን፣ ለማጥራትና ንጹሕ ለማድረግ ነው። እግዚአብሔር ሕዝቡን እንደ ክቡር ማዕድን ስለሚያያቸው፣ በኃጢአት አተላ ውስጥ ሆነው ሊተዋቸው አልፈቀደም፤ ይልቁንም በቅድስና እሳት አልፈው የክርስቶስን መልክ እንዲመስሉ አደረገ።

በዚህ የማንጻት ሂደት ውስጥ ትልቅ ውጥረት አለ። ውጥረቱም በእግዚአብሔር የማንጻት ጸጋና በሂደቱ ክብደት መካከል ያለው ነው። መታጠብና በእሳት ማለፍ ፈጽሞ ቀላል አይደለም፤ ህመም፣ ኪሳራና የእሳት ግለት አለው። "ማን ሊቆም ይችላል?" የሚለው ጥያቄ፣ በእግዚአብሔር የቅድስና ብርሃን ፊት የሰው ልጅ የቱንም ያህል ጻድቅ ነኝ ቢል መቆም እንደማይችል ያሳያል። ነገር ግን እግዚአብሔር እንደ አጥፊ እሳት ሳይሆን "እንደ አንጥረኛ" ሆኖ መቀመጡ፣ ሂደቱን በጥንቃቄ እንደሚከታተልና እኛንም ከጥፋት እንደሚጠብቀን የሚያረጋግጥ ነው።

ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች እጅግ የሚያጽናና እና የሚያበረታታ የሕይወት ትግበራ አለው። በሕይወታችን ውስጥ የሚያጋጥሙን ከባድ ፈተናዎች፣ በሽታዎች ወይም መከራዎች የእግዚአብሔር የቁጣ ቅጣት ብቻ ላይሆኑ ይችላሉ፤ ይልቁንም እኛን ወደ ተሻለ የቅድስና ደረጃ ለማሸጋገር የተፈቀዱ "የአንጥረኛ እሳት" ናቸው። እግዚአብሔር የልባችንን እድፍ በአጣቢ ሳሙናው ሲያነጻው ሊያመን ይችላል፣ ነገር ግን በመጨረሻ የምንወጣው እንደጠራ ወርቅና ብር ሆነን ነው። ታላቁ አንጥረኛ የራሱን መልክ በእኛ ሕይወት ላይ እስኪያይ ድረስ ሥራውን አያቆምም።

በማጠቃለያው፣ የብር አንጥረኛ እሳትና የአጣቢ ሳሙና የሚያመለክቱት የእግዚአብሔርን የሚያነጻ ፍርድና የቅድስና ጥሪ ነው። ከዚህ መለኮታዊ አሠራር የምንማረው ጥልቅ እውነት ይህ ነው፤ "እግዚአብሔር ወደ እሳቱ ውስጥ የሚጨምረን ሊያጠፋን ሳይሆን፣ የኃጢአትን ዝገት አስወግዶ የክብሩን መልክ በእኛ ላይ ለማንጸባረቅ ነው።"