"ስሜን ለምትፈሩት ለእናንተ የጽድቅ ፀሐይ ትወጣላችኋለች፣ በክንፎችዋም ፈውስን ይዛ ትመጣለች፤ እናንተም ትወጣላችሁ፣ እንደ ሰባም እምቦሳ ትቦርቃላችሁ" (ሚክ 4፥2)። ይህ እጅግ አስደናቂና ተስፋን ያዘለ የትንቢት ቃል፣ ነቢዩ ሚልክያስ ስለ መሲሑ ስለ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ መምጣት የተናገረው ጥልቅ ምሳሌ ነው። "የጽድቅ ፀሐይ" የሚለው አገላለጽ በቀጥታ የሚያመለክተው ዓለምን በብርሃኑ የሚያበራውንና የሰውን ልጅ ከኃጢአት ጨለማ ነጻ የሚያወጣውን አዳኝ ነው። ፀሐይ የብርሃን፣ የሙቀትና የሕይወት ምንጭ እንደሆነች ሁሉ፣ ክርስቶስም ለመንፈሳዊው ዓለም የሕይወትና የጽድቅ ብቸኛ ምንጭ መሆኑን ይህ ቃል በግልጽ ያሳውቃል።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ ስንመለከተው፣ በጥንቱ የመካከለኛው ምሥራቅ ዓለም ፀሐይ እንደ አምላክ ተቆጥራ ትመለክ ነበር። ብዙ አሕዛብ ለፀሐይ ይሰግዱ ነበር። ይሁን እንጂ፣ እግዚአብሔር በነቢዩ ሚልክያስ በኩል ለሕዝቡ ሲናገር፣ እውነተኛዋ ፀሐይ ፍጡር የሆነችው ፕላኔት ሳትሆን፣ ጽድቅንና ፍትሕን ይዞ የሚመጣው መለኮታዊው መሲሕ መሆኑን አረጋገጠላቸው። ከዚህ ቃል በፊት ባለው ቁጥር ላይ ለኃጢአተኞች እንደ እቶን እሳት የሚነድ የጥፋት ቀን እንደሚመጣ ከተነገረ በኋላ፣ እግዚአብሔርን ለሚፈሩት ግን ያ ቀን የሚያቃጥል ሳይሆን እንደ ንጋት ፀሐይ የሚያበራ፣ የሚያሞቅና የሚያለመልም እንደሚሆን ተስፋ ተሰጥቷል።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ፣ የክርስቶስ "የጽድቅ ፀሐይ" መባል የሰውን ልጅ የድነት ታሪክ ጠቅለል አድርጎ የሚያሳይ ነው። የሰው ልጅ በራሱ ሥራ ጽድቅን ማግኘት አይችልም፤ ጽድቃችን ሁሉ እንደ መርገም ጨርቅ ነው (ኢሳ 64፥6)። ነገር ግን ፀሐይ በራሷ ብርሃን ጨረቃንና ምድርን እንደምታበራ፣ ክርስቶስም የራሱን መለኮታዊ ጽድቅ በጸጋው ለእኛ ያካፍለናል። እርሱ ሲወጣ የኃጢአት፣ የሞትና የፍርሃት ጨለማ ይገፈፋል። ይህ ብርሃን ጊዜያዊ ሳይሆን፣ በልባችን ውስጥ ለዘላለም የሚያበራና ወደ ዘላለም ሕይወት የሚመራን መለኮታዊ ክብር ነው።
በዚህ የትንቢት ቃል ውስጥ የምንመለከተው ትልቁ ውጥረት፣ በእግዚአብሔር ፍርድና በምሕረቱ መካከል ያለው ልዩነት ነው። አንድ ዓይነት ፀሐይ ጭቃን ታደርቃለች፣ ሰሙን ግን ታቀልጣለች። በተመሳሳይ ሁኔታ፣ የእግዚአብሔር መገለጥ በትዕቢተኞችና በክፉ አድራጊዎች ላይ የሚያጠፋ የእቶን እሳት ሲሆን፣ ስሙን ለሚያከብሩትና ለሚፈሩት ግን ፈውስንና ደስታን የሚያመጣ የጽድቅ ብርሃን ይሆናል። ይህ የሚያሳየው የእግዚአብሔር ቃል በአንድ ጊዜ ሁለት የተቃራኒ ውጤቶችን የማምጣት ሥልጣን እንዳለውና፣ ውጤቱም በሰው ልጅ የልብ ዝግጅት ላይ የተመሠረተ መሆኑን ነው።
ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች ታላቅ የልብ ዕረፍትን የሚሰጥ እውነት አለው። በሕይወታችን ውስጥ የሚያጋጥሙን ልዩ ልዩ ፈተናዎች፣ የዓለም ክፋት፣ አልፎ ተርፎም የገዛ ራሳችን መንፈሳዊ ድካም እንደ ጨለማ ሊከቡን ይችላሉ። ነገር ግን ተስፋችን የተመሠረተው በጨለማው ጥንካሬ ላይ ሳይሆን፣ በሚወጣው የጽድቅ ፀሐይ ኃይል ላይ ነው። ክርስቶስ በሕይወታችን ላይ ሲያበራ፣ መንፈሳዊ ድብታችን ተወግዶ፣ ቃሉ እንደሚል "እንደ ሰባ እምቦሳ" በነጻነት፣ በደስታና በመንፈሳዊ ብርታት እንድንቦርቅ ያደርገናል።
በማጠቃለያው፣ የጽድቅ ፀሐይ የተባለው ራሱ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ሲሆን፣ እርሱም የነፍሳችን ብርሃንና የሕይወታችን መሠረት ነው። ከዚህ ታላቅ የትንቢት ቃል የምንማረው ውድ እውነት ይህ ነው፤ "የጽድቅ ፀሐይ ክርስቶስ የኃጢአትን ጨለማ አሸንፎ የነፍሳችንን ንጋት የሚያበስር፣ በብርሃኑም እንድንመላለስ የሚያደርግ የዘላለም ብርሃን ነው።"