"እነሆ፣ ታላቁና የሚያስፈራው የእግዚአብሔር ቀን ሳይመጣ ነቢዩን ኤልያስን እልክላችኋለሁ" (ሚክ 4፥5)። ይህ "የእግዚአብሔር ቀን" የሚለው ሐረግ በመላው የብሉይ ኪዳን የትንቢት መጻሕፍት ውስጥ በተደጋጋሚ የሚገኝ ሲሆን፣ እግዚአብሔር በሰዎች ታሪክ ውስጥ ጣልቃ ገብቶ ፍርዱንና ማዳኑን በገሃድ የሚያሳይበትን ወሳኝ ዘመን ያመለክታል። "ታላቁና የሚያስፈራው" መባሉ፣ በዚያን ቀን የሚገለጠው የመለኮት ኃይል፣ ክብርና ቁጣ ከማንኛውም ሰዋዊ ኃይል በላይ ስለሆነ፣ ማንም ፍጡር በፊቱ መቆም የማይችልበት ፍጹም የፍርድ ቀን መሆኑን ለማሳየት ነው።
በታሪካዊና ትንቢታዊ አውድ ስንመለከተው፣ እንደ አሞጽ፣ ኢዩኤልና ሶፎንያስ ያሉ ነቢያት ስለ እግዚአብሔር ቀን አስቀድመው በስፋት ተናግረዋል። ይህ ቀን በቅርብ ጊዜ በተፈጸሙ ታሪካዊ ክስተቶች (ለምሳሌ የባቢሎን ጦር ኢየሩሳሌምን ሲያጠፋ) ጥላነት የታየ ቢሆንም፣ ሙሉ ፍጻሜውን የሚያገኘው ግን በመጨረሻው ዘመን ነው። የእግዚአብሔር ቀን የሰው ልጅ አመጽ፣ ትዕቢትና ኃጢአት ሙሉ በሙሉ ተደምስሶ፣ የእግዚአብሔር ጽድቅና ሥልጣን በምድር ላይ የሚሰፍንበት የመጨረሻው የፍርድ አዋጅ ነው።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ፣ የእግዚአብሔር ቀን ሁለት የተለያዩ ገጽታዎች አሉት። ለኃጢአተኞች፣ ንስሐ ላልገቡና እግዚአብሔርን ለናቁ ሰዎች ይህ ቀን እጅግ "የሚያስፈራ"፣ የጨለማ፣ የጭንቀትና የእቶን እሳት የሚሆንበት የቅጣት ቀን ነው (ሚክ 4፥1)። በሌላ በኩል ደግሞ፣ እግዚአብሔርን ለሚፈሩና ስሙን ለሚያከብሩ ጻድቃን፣ ይህ ቀን "ታላቅ" የደስታ፣ የነጻነትና የጽድቅ ፀሐይ የምትወጣበት የድነት ቀን ነው (ሚክ 4፥2)። ስለዚህ ቀኑ በራሱ አንድ ቢሆንም፣ የሚያመጣው ውጤት ግን በሰዎች የልብ ዝግጅት ላይ የተመሠረተ ነው።
በዚህ አውድ ውስጥ ያለው ትልቁ ውጥረት፣ በሰው ልጅ ጊዜያዊ ሰላምና በመለኮታዊው ድንገተኛ ፍርድ መካከል ያለው ነው። ሰዎች በኃጢአት እየኖሩ እግዚአብሔር አይፈርድም ብለው የሐሰት ሰላም ይሰማቸዋል፤ ነገር ግን ቃሉ እንደሚያስጠነቅቀው ያ ቀን እንደ ሌባ በድንገት ይመጣል። ነቢዩ ሚልክያስ ይህ ቀን ከመምጣቱ በፊት የንስሐ አዋጅ ነጋሪ (ኤልያስን) እንደሚልክ መናገሩ፣ የእግዚአብሔርን ታላቅ ምሕረት ያሳያል። እግዚአብሔር ሰዎችን ዝም ብሎ ማጥፋት አይፈልግም፤ ፍርዱ ከመድረሱ በፊት የጸጋው በር ክፍት መሆኑን በማሳየት ሁልጊዜ ያስጠነቅቃል።
ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች ስለ ሕይወት ዝግጅት እጅግ ጠንካራ መሪ ሃሳብ ይሰጠናል። የክርስቶስ ሁለተኛ ምጽአት ዋነኛው "የእግዚአብሔር ቀን" ፍጻሜ ነው። ዓለም ይህንን ቀን በመፍራትና በመርበትበት ስትጠብቀው፣ እኛ ግን በክርስቶስ ደም ስለነጻን፣ በቅድስናና በተስፋ ልንጠባበቀው ይገባናል። ቀኑን የሚያስፈራ የሚያደርገው ኃጢአት ነው እንጂ አምላካችን አይደለም። በመሆኑም ዘመኑን ዋጅተን፣ እራሳችንን አዘጋጅተንና ሌሎችንም ወደ ንስሐ እየጠራን ይህንን ታላቅ ቀን ልንጠብቅ ይገባል።
በማጠቃለያው፣ "ታላቁና የሚያስፈራው የእግዚአብሔር ቀን" የሰው ልጅ ታሪክ ተዘግቶ የመለኮት ፍትሕ የሚሰፍንበት የመጨረሻው ዘመን ነው። ከዚህ ትንቢት የምንማረው ውድ እውነት ይህ ነው፤ "የእግዚአብሔር ቀን ለኃጢአተኞች የሚያስፈራ የፍርድ ማብቂያ ሲሆን፣ በጌታ ለታመኑት ግን ታላቅ የድነትና የክብር መጀመሪያ ነው።"