እግዚአብሔር ዳዊት ቤተ መቅደስን እንዲሠራ ያልፈቀደለት ለምንድን ነው?

"እግዚአብሔር ግን፦ አንተ የሰልፍ ሰው ነህና፥ ደምም አፍስሰሃልና ለስሜ ቤት አትሠራም አለኝ" (፩ ዜና መዋዕል 28፥3)። ይህ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል፣ ታላቁ ንጉሥ ዳዊት በልቡ ያሰበውን እጅግ ቅዱስ የሆነ የቤተ መቅደስ ግንባታ ሕልም እግዚአብሔር ለምን እንደከለከለው በማያሻማ ሁኔታ ይገልጻል። በዕብራይስጥ ቋንቋ ዳዊት "የሰልፍ ሰው" ወይም ጦረኛ ተብሎ መጠራቱ፣ የሕይወት ዘመኑን በሙሉ ጠላቶችን በማንበርከክ እና መንግሥቱን በማስፋፋት ውጊያ ላይ ያሳለፈ መሆኑን ያመለክታል። ቤተ መቅደስ ግን የሰላም እና የእረፍት ማደሪያ በመሆኑ፣ ከደም አፋሳሽ ታሪክ ጋር ሊቆራኝ አልተገባውም።

ታሪካዊውን ዳራ ስንመለከት፣ ዳዊት የእስራኤልን ዙፋን ከተረከበ በኋላ በዙሪያው ያሉትን ጠላቶች ሁሉ ድል አድርጎ አገሪቱን ወደ ሰላም አምጥቶ ነበር። እርሱ በተዋበ የዝግባ ቤት ውስጥ ሲኖር፣ የእግዚአብሔር ታቦት ግን በድንኳን ውስጥ መሆኑ ዕረፍት ነሳው። ስለዚህም ታላቅ እና ያማረ ቤተ መቅደስ ለእግዚአብሔር ለመገንባት ወሰነ። ነቢዩ ናታንም ይህንን ሐሳብ መጀመሪያ ላይ ደግፎት ነበር። ነገር ግን በእዚያኑ ሌሊት የእግዚአብሔር ቃል ወደ ናታን መጥቶ፣ የቤተ መቅደሱ ግንባታ የዳዊት ሳይሆን የልጁ የሰሎሞን ድርሻ መሆኑን አወጀ።

በሕግ እና በሥነ መለኮት አንፃር፣ የሰው ደም ማፍሰስ ምንም እንኳ ለፍትሐዊ ጦርነት እና ለእግዚአብሔር ሕዝብ ጥበቃ የተደረገ ቢሆንም፣ በመንፈሳዊው ዓለም ግን ሥርዓታዊ ርኩሰትን ያመጣል። እግዚአብሔር የሕይወት አምላክ በመሆኑ፣ ማደሪያው የሞት እና የጦርነት ትዝታ ሊያጠላበት አይገባም። እግዚአብሔር ለዳዊት ያደረገው ክልከላ የቅጣት እርምጃ አልነበረም፤ ይልቁንም መለኮታዊው ቤተ መቅደስ ወደፊት ለሚመጣው የሰላም ንጉሥ (ለክርስቶስ) ፍጹም ጥላ መሆን ስለነበረበት፣ በሰላሙ ዘመን በሰሎሞን እጅ እንዲገነባ የተደረገ ሕጋዊ መለኮታዊ ሥርዓት ነው።

በዚህ ታሪክ ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት፣ በዳዊት ቅን ዓላማ እና በእግዚአብሔር የተለየ መስፈርት መካከል የሚገኝ ነው። ዳዊት ቤቱን ሊሠራ ያሰበው እግዚአብሔርን ከማፍቀር እና ከማክበር የተነሣ ነው። እግዚአብሔር የዳዊትን የልብ ዝንባሌ ተቀብሎ አክብሮታል፤ ነገር ግን ተግባሩን ነፍጎታል። መልካም ሐሳብ ሁሉ የእግዚአብሔር ፈቃድ ላይሆን ይችላል። እግዚአብሔር ለአንድ ታላቅ ሥራ ብቁ አይደለህም ሲል፣ ውጥረቱ የሚፈታው በእግዚአብሔር ጥበብ ላይ ሙሉ በሙሉ በመደገፍ ነው።

በሰው ልጅ ሕይወት ውስጥ፣ በሙሉ ልባችን የጓጓንለት እና ለእግዚአብሔር ክብር ያሰብነው ነገር "አይሆንም" ሲባል ከባድ የልብ ስብራት ያመጣል። ነገር ግን ዳዊት በዚህ መለኮታዊ ክልከላ አላኮረፈም። ከማጉረምረም ይልቅ፣ ለልጁ ለሰሎሞን የሚሆን ወርቅ፣ ብር፣ እና የሕንፃ መሣሪያዎችን በብዛት በማዘጋጀት የራሱን ድርሻ ተወጣ። ራሱ ባይገነባም፣ ለግንባታው የሚሆን መንገድ ጠረገ።

ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች የእግዚአብሔርን ሉዓላዊ ውሳኔ በጸጋ እንድንቀበል ያስተምረናል። በሕይወታችን የምንመኘው መንፈሳዊ አገልግሎት ለሌላ ሰው ሲሰጥ፣ በቅንነት ደግፈን ልንቆም ይገባል። "የእግዚአብሔር 'አይሆንም' የሚል መልስ የጥበቡ ማረጋገጫ እንጂ የጥላቻው ምልክት አይደለም" እንደሚባለው፣ ፈጣሪያችን የሰጠንን የራሳችንን ድርሻ በታማኝነት ልንወጣ ይገባል።