ሁለተኛ ዜና መዋዕል 5፥14 በመንፈስ መውደቅን ያስተምራልን?

"የእግዚአብሔርም ክብር የእግዚአብሔርን ቤት ሞልቶት ነበርና ካህናቱ ከደመናው የተነሳ ለማገልገል መቆም አልቻሉም" (2ኛ ዜና 5፥14)። ይህ ጥቅስ ሰሎሞን ቤተ መቅደሱን ሠርቶ በጨረሰ ጊዜ፣ ታቦቱ ወደ ቅድስተ ቅዱሳን ሲገባ የተፈጸመውን ታላቅ መለኮታዊ መገለጥ ይተርካል። አንዳንድ ሰዎች ይህንን ክፍል በመጥቀስ ዛሬ በዘመናችን ለሚታየው "በመንፈስ መውደቅ" ወይም ሰዎችን ራሳቸውን ስተው መሬት ላይ እንዲወድቁ ለሚያደርገው ልምምድ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ማስረጃ አድርገው ሊያቀርቡት ይሞክራሉ። ነገር ግን የቃሉን ታሪካዊ፣ ቋንቋዊና አውዳዊ ትርጉም በጥልቀት ስንመረምር፣ ይህ ጥቅስ የሚያስተምረው ራሱን ስቶ መሬት ላይ ስለመውደቅ ሳይሆን፣ ስለ እግዚአብሔር ክብር ታላቅነትና ስለ ቅድስናው ፍርሃት ነው።

በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ "ለማገልገል መቆም አልቻሉም" የሚለው አገላለጽ የካህናትን የዕለት ተዕለት የሥራ እንቅስቃሴ የሚያመለክት ነው። ካህናት በቤተ መቅደስ ውስጥ መሥዋዕት ሲያርዱ፣ ዕጣን ሲያጥኑና የናስ መታጠቢያውን ሲጠቀሙ አገልግሎታቸውን የሚያከናውኑት ቆመውና እየተንቀሳቀሱ ነው። ነገር ግን የእግዚአብሔር የክብሩ ደመና (ሸኪና) ቤተ መቅደሱን ሲሞላው፣ ደመናው እጅግ ጥቁርና ግርማው የሚያስፈራ በመሆኑ (1ኛ ነገ 8፥12)፣ ካህናቱ መደበኛ ሥራቸውን አቋርጠው ከቦታው ማፈግፈግ ወይም በፍርሃት መሬት ላይ መንበርከክ ግድ ሆኖባቸው ነበር። ቃሉ "መቆም አልቻሉም" ሲል፣ "ሥራቸውን መቀጠል አልቻሉም" ማለቱ እንጂ፣ ሽባ ሆነው ራሳቸውን ስተው ወደቁ ማለት አይደለም።

በሥነ-መለኮታዊ ትንታኔ፣ የእግዚአብሔር ክብር ሲገለጥ የሰው ልጅ ምላሽ ፍጹም የሆነ ትሕትናና አክብሮት ነው። በብሉይ ኪዳን ሙሴ የመገናኛውን ድንኳን ሲጨርስ የክብሩ ደመና ስለሞላው ወደ ውስጥ "መግባት አልቻለም" (ዘፀ 40፥35)። ይህ ማለት ሙሴ በመንፈስ ተመትቶ ወደቀ ማለት ሳይሆን፣ ከእግዚአብሔር ቅድስና የተነሳ ወደ ድንኳኑ ዘልቆ መግባት አልደፈረም ማለት ነው። በተመሳሳይ፣ ካህናቱ በእግዚአብሔር ታላቅ ህልውና ፊት የሰው ልጅ ተራ ሥርዓት ቆሞ፣ ሁሉም ነገር ለመለኮታዊው ንጉሥ ክብር እጅ ሰጥቷል። እግዚአብሔር ክብሩን የገለጠው ካህናቱን ለማዋረድ ወይም መሬት ላይ ለመጣል ሳይሆን፣ ቤተ መቅደሱን እንደ ማደሪያው አድርጎ መቀበሉን ለማረጋገጥ ነው።

በዚህ ክፍል ውስጥ የምናየው ትልቁ ውጥረት፣ ጥንታዊውን ታሪካዊ ጽሑፍ ከዘመናዊ ልምምድ ጋር ለማመሳሰል የሚደረገው ጥረት እና ቃሉ በራሱ ከሚናገረው እውነት ጋር ያለው ግጭት ነው። ሰዎች የራሳቸውን አካላዊ ልምምድ ለማጽደቅ ሲሉ፣ የእግዚአብሔርን ቃል ከአውዱ ውጭ መተርጎም የለባቸውም። በዜና መዋዕል የተጻፈው፣ የእግዚአብሔር ክብር ሲገለጥ የሰው ጉልበትና እንቅስቃሴ መቆሙንና፣ አምልኮ ማለት በጸጥታና በፍርሃት በፈጣሪ ፊት መቅረብ መሆኑን ለማሳየት ነው።

ይህ ትምህርት በዘመናችን ላለን የእምነት ሰዎች ስለ እውነተኛ የእግዚአብሔር ክብርና ስለ አምልኮ ሥርዓት ታላቅ ብርሃን ይሰጠናል። ዛሬም ቢሆን የእግዚአብሔር መንፈስ በጉባኤያችን ውስጥ ሲሠራ፣ ልባችን በፍርሃት፣ በተሰበረ መንፈስና በጥልቅ አክብሮት ሊሞላ ይገባል። እውነተኛ የእግዚአብሔር መገኘት ሰውን ራሱን ስቶ መሬት ላይ በመጣል ሳይሆን፣ ኃጢአትን በማስጠላት፣ ልብን በማንጻትና አምልኮአችንን ወደ እግዚአብሔር ዙፋን ከፍ በማድረግ ይገለጻል።

በማጠቃለያው፣ ሁለተኛ ዜና መዋዕል 5፥14 የሚያስተምረው ዘመናዊውን "በመንፈስ መውደቅ" ልምምድ ሳይሆን፣ የእግዚአብሔር ክብር የሰውን ልጅ መደበኛ አገልግሎት በማስቆም እንዴት በግርማው እንደሚገዛ ነው። ከዚህ ክፍል የምንማረው ጥልቅ እውነት ይህ ነው፤ "የእግዚአብሔር ክብር ጉባኤውን ሲሞላ፣ የሰው እንቅስቃሴ ቆሞ መለኮታዊው ቅድስናና ፍርሃት ብቻውን ይነግሣል።"