በመንፈስ ቅዱስ አነሳሽነት የተጻፈው ቃል “ፍቅር ሁሉን ተስፋ ያደርጋል” በማለት መለኮታዊው ፍቅር ፈጽሞ ተስፋ እንደማይቆርጥ ያስተምረናል (1 ቆሮንቶስ 13፡7)። ይህ ቃል ወደ ፊት አሻግሮ የሚመለከት ብሩህ አመለካከትን፣ ምንም እንኳን የሰው ልጅ ሁኔታ ተስፋ አስቆራጭ ቢመስልም እግዚአብሔር የሰዎችን ሕይወት ሊቀይር ይችላል ብሎ በጽናት መጠበቅን የሚያመለክት ጥልቅ ጽንሰ ሀሳብ ነው።
በታሪካዊው አውድ የቆሮንቶስ አማኞች በመንፈሳዊ ትዕቢታቸው የተነሳ በኃጢአት የወደቁትን ወይም በእምነት የደከሙትን ወንድሞቻቸውን በቀላሉ አግልለው ተስፋ ይቆርጡባቸው ነበር። በመካከላቸው የነበረው ፉክክር ሰዎችን እንደማይጠቅሙ አድርገው እንዲፈርዱ አድርጓቸው ስለነበር፣ ጳውሎስ ፍቅር በጭራሽ ሰዎችን አሽቀንጥሮ እንደማይጥል እና የመለወጥ ተስፋን ሁልጊዜ እንደሚሰንቅ ሊያሳያቸው ፈለገ።
ከሥነ መለኮት አንጻር የተስፋ መሠረቱ የሰው ጥንካሬ ሳይሆን የእግዚአብሔር ቤዛዊ አሠራር ነው። አባካኙ ልጅ በኃጢአት ጭቃ ውስጥ ቢወድቅም አባቱ ግን መመለሱን ተስፋ አድርጎ እንደጠበቀው ሁሉ (ሉቃስ 15፡20)፣ መለኮታዊ ፍቅርም የወደቁት ሰዎች ንስሐ ገብተው እንደሚመለሱ በእግዚአብሔር ጸጋ ላይ ያለውን ተስፋ አይተውም። ተስፋ ማድረግ ማለት የእግዚአብሔር ብርሃን በሰውየው ጨለማ ላይ እንደሚያበራ ማመን ነው።
በዚህ ውስጥ ያለው ትልቁ ውጥረት ሁኔታዎች እጅግ አስከፊ ሆነው በሚታዩበት ጊዜ ተስፋን አጥብቆ መያዝ ነው። የሰዎች ክፋት እና ኃጢአት ተስፋ ለማስቆረጥ ቢሞክርም፣ ፍቅር ግን ከሁኔታዎች ባሻገር የእግዚአብሔርን የማዳን ኃይል ይመለከታል። መንፈሳዊ ተስፋ ጊዜያዊ በሆነ ውድቀት ላይ ሳይሆን በዘላለማዊው አምላክ ምሕረት ላይ ያርፋል።
ቃሉ ለእኛም በተለይም በቤተሰብ፣ በትዳር ወይም በአገልግሎት ውስጥ የሰዎችን መለወጥ ለምንጠብቅ ትልቅ ብርታት ይሰጠናል። ሁኔታዎች ምንም ያህል የጨለሙ ቢመስሉም በእግዚአብሔር ጣልቃ ገብነት ላይ ተስፋ ከማድረግ ወደኋላ ማለት የለብንም፤ ምክንያቱም ጌታ የደረቀውን አጥንት ሕያው ማድረግ ይችላል።
ተስፋ የፍቅር ሕያው የልብ ትርታ ነው። “ዓለም በአንድ ሰው ላይ በሩን ሲዘጋ፣ ፍቅር ግን የእግዚአብሔርን የምሕረት መስኮት ክፍት አድርጎ ይጠብቃል” እንደሚባለው በወንድሞቻችን ሕይወት ላይ ፈጽሞ ተስፋ ልንቆርጥ አይገባም።