"በነገር ሁሉ በጸሎትና በምልጃ ከምስጋና ጋር በእግዚአብሔር ዘንድ ልመናችሁን አስታውቁ…" (ፊልጵ 4፡6)። ጸሎትንና ልመናን ከምስጋና ጋር ማቅረብ ማለት፣ የጎደለንን ነገር ወይም የሕይወት ችግራችንን ወደ እግዚአብሔር ይዘን ስንቀርብ፣ እርሱ አስቀድሞ ላደረገልን ነገር በልባችን የሞላውን የውለታ ስሜትና አምልኮ ማቅረብን አለመዘንጋት ማለት ነው። ጸሎት (አጠቃላይ አምልኮን)፣ ምልጃ (ልዩ የሆነ ጥያቄን) እና ምስጋና (ስለተደረገው ማመስገንን) ያጣምራል።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ በጥንቱ ዘመን አንድ ሰው ወደ ምድራዊ ንጉስ ቀርቦ ጥያቄ ለማቅረብ ሲፈልግ፣ በመጀመሪያ የንጉሱን ገናንነት፣ ቸርነትና ስልጣን በማሞገስና በማመስገን ይጀምር ነበር። ጳውሎስ ይህን መርህ በመጠቀም፣ አማኞች የነገሥታት ንጉስ ወደ ሆነው አምላክ ሲቀርቡ፣ እንዲሁ በምሬትና በጥያቄ ዝርዝር ብቻ ሳይሆን፣ በእርሱ ማንነት ላይ በተመሰረተ ምስጋና መቅረብ እንዳለባቸው ያስተምራል። ምስጋና የጸሎት ሁሉ ማጣፈጫ ጨውና የእምነት መግለጫ ነው።
ይህ የሥነ መለኮት ውጥረት በችግር ጊዜ ምስጋናን ማቅረብ ያለውን ኃይል ያሳያል። አብዛኛውን ጊዜ ሰዎች የሚያመሰግኑት ችግራቸው ሲፈታ ብቻ ነው፤ መጽሐፍ ቅዱስ ግን ገና መልሱን ሳናገኝ، በችግሩ መካከል ሆነን፣ እግዚአብሔርን ስለምህረቱ፣ ስለ ጸጋውና ስላለው ሉዓላዊነት እንድናመሰግን ያዘናል። ምስጋና በጸሎታችን ውስጥ ሲኖር፣ ትኩረታችን ከችግራችን ትልቅነት ወደ እግዚአብሔር ታላቅነት ይሸጋገራል። እግዚአብሔርን እያመሰገኑ መጨነቅ ፈጽሞ አይቻልም።
ከምስጋና ጋር የሚቀርብ ጸሎት የእግዚአብሔርን መልስ በጸጋ ለመቀበል ልብን ያዘጋጃል። አንዳንዴ እግዚአብሔር የጠየቅነውን ነገር አይሰጠንም፣ ወይም ጊዜ ይወስዳል። ነገር ግን ምስጋና መነሻው የእግዚአብሔር ፍቅር በመሆኑ፣ "አባት ሆይ፣ ብትሰጠኝም ባትሰጠኝም አንተ መልካም ነህ" የሚል ፍጹም የመታመን መንፈስን ይፈጥራል።
ቃሉ ለእኛም የጸሎት ህይወታችንን ሚዛን እንድንጠብቅ ይረዳናል። ዘወትር "ስጠኝ፣ አድርግልኝ" ከማለት ባለፈ፣ እግዚአብሔር ስለሰጠን የዘላለም ሕይወት፣ ስለ ጤናችን፣ ስላለን ቤተሰብና ስለ ጠበቀን ጥበቃ የልባችንን ምስጋና በየዕለቱ ልናቀርብ ይገባል።
በማጠቃለያ ከምስጋና ጋር የሚቀርብ ጸሎት የአማኙን ልብ በሰማያዊ ሰላም ይሞላል። ማመስገን የእግዚአብሔርን ፊት በደስታ እንድንፈልግ ያደርገናል፤ "በሮችዋን በምስጋና አደባባዮችዋንም በውዳሴ ግቡ፤ አመስግኑት፥ ስሙንም ባርኩ" (መዝ 100፡4)።