“በነገር ሁሉ በጸሎትና በምልጃ ከምስጋና ጋር በእግዚአብሔር ዘንድ ልመናችሁን አስታውቁ እንጂ በአንዳች አትጨነቁ” በማለት ሐዋርያው ጳውሎስ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ መመሪያ ይሰጣል (ፊልጵስዩስ 4፥6)። ልመናን ለእግዚአብሔር ማሳወቅ ማለት የልብን ጭንቀት፣ ፍላጎትና ሸክም ሁሉ በግልጽ ቋንቋ በጸሎት ወደ ጌታ ዙፋን ማቅረብ ማለት ነው። ይህ ቃል በሕይወታችን ውስጥ የሚፈጠረውን ማናቸውንም አሳሳቢ ጉዳይ በራሳችን አቅም ከመሸከም ይልቅ፣ ለሁሉን ቻዩ አምላክ አሳልፎ የመስጠት መንፈሳዊ ሥርዓት ነው።
በታሪካዊና በባህላዊ አውድ፣ በጥንቱ የሮማውያን ሥልጣኔ ውስጥ ሰዎች በኑሮ ውድነት፣ በበሽታና በፖለቲካዊ አለመረጋጋት ምክንያት ከፍተኛ ጭንቀት ውስጥ ነበሩ። የዘመኑ ፈላስፎች በተለይም ስቶይኮች የሰውን ልጅ ጭንቀት ለማስወገድ ስሜት አልባ መሆንንና ሁሉንም ነገር በዝምታ መቀበልን ይሰብኩ ነበር። ነገር ግን ሐዋርያው ይህንን የፍልስፍና መንገድ ወደ ጎን በመተው፣ ክርስቲያኖች ጭንቀታቸውን ዝም ብለው ከመዋጥ ይልቅ ሕያው ለሆነው አምላክ በጸሎት እንዲያካፍሉ አበክሮ አስተማረ።
በመለኮታዊ ሥነ-መለኮት አቅጣጫ፣ እግዚአብሔር ሁሉን አዋቂ በመሆኑ እኛ ሳንነግረው እንኳ የሚያስፈልገንን ነገር ጠንቅቆ ያውቃል (ማቴዎስ 6፥8)። ሆኖም ልመናችንን እንድናሳውቀው የሚፈልግበት ዋነኛ ምክንያት፣ ከእኛ ጋር ያለውን ጥልቅ የአባትና የልጅ ኅብረት ለማጠናከር ነው። ጸሎት መረጃ የመስጠት ጉዳይ ሳይሆን፣ የጥገኝነትና የእምነት መግለጫ ነው። “እርሱ ስለ እናንተ ያስባልና የሚያስጨንቃችሁን ሁሉ በእርሱ ላይ ጣሉት” ተብሎ እንደተጻፈው፣ ጸሎት የሸክም ልውውጥ የሚደረግበት መለኮታዊ መድረክ ነው (1 ጴጥሮስ 5፥7)።
የዚህ ሁኔታ ክብደትና ውጥረት የሚታየው በጭንቀትና በእምነት መሀል ባለው ማያቋርጥ ትግል ላይ ነው። የሰው ልጅ ተፈጥሮ ችግር ሲመጣ ራሱ መፍትሔ ለማምጣት ይጨነቃል፣ እንቅልፍ ያጣል፣ ይረበሻል። ጭንቀት በእግዚአብሔር አቅርቦት ላይ ጥርጥርን የሚዘራ የዲያብሎስ መሣሪያ ነው። ይህንን ውጥረት ማሸነፍ የሚቻለው፣ የጭንቀትን ኃይል በሚሰብርና ልብን በእግዚአብሔር አቅም ላይ በሚያሳርፍ የምስጋና ጸሎት ብቻ መሆኑን ቃሉ ያስገነዝባል።
ቃሉ ለእኛም በሕይወታችን ውስጥ የሚያጋጥሙንን ተግዳሮቶች እንዴት ማስተናገድ እንዳለብን ታላቅ ጥበብ ይሰጠናል። ዛሬም ቢሆን የኢኮኖሚ፣ የጤና፣ የቤተሰብና የተለያዩ የኑሮ ፈተናዎች ጭንቀትን ያመጣሉ። ነገር ግን ከጭንቀት ይልቅ ጉልበታችንን ለጸሎት ማዋል እንዳለብን እንማራለን። ችግሮቻችንን ለሰዎች ከማማረር ይልቅ፣ መፍትሔ ወደሚያመጣው ወደ አባታችን ዙፋን በምስጋና ማቅረብ መንፈሳዊ ግዴታችን ነው።
በማጠቃለያም፣ ጸሎት የሰላማችን መሠረትና የድላችን ቁልፍ ነው። “ትካዜህን በእግዚአብሔር ላይ ጣል፥ እርሱም ይደግፍሃል፤ የጻድቁንም መናወጥ ለዘላለም አይፈቅድም” በሚለው የዳዊት መዝሙር ጸንተን፣ ማናቸውንም ልመናችንን በድፍረትና በእምነት ወደ እግዚአብሔር በማቅረብ የነፃነትን ሕይወት ልንለማመድ ይገባል (መዝሙር 55፥22)።