"አሁን እንዳገኘሁ ወይም አሁን ፍጹም እንደ ሆንሁ አይደለም፥ ነገር ግን ስለ እርሱ በክርስቶስ ኢየሱስ የተያዝሁበትን ያን ደግሞ እይዛለሁ ብዬ እፈጥናለሁ" (ፊልጵ 3፡12)። ሐዋርያው ጳውሎስ "እፈጥናለሁ" (በግሪኩ ዲዮኮ፣ ወደ ፊት አጥብቆ መግፋትን ወይም ማሳደድን የሚያመለክት) ሲል፣ በመንፈሳዊ ሕይወት ውስጥ ያለውን ትጋት፣ ያለ ማቋረጥ የሚደረግን ጥረትና የክርስቶስን ሙላት ለማግኘት ያለውን ብርቱ ጉጉት የሚያሳይ ነው። ይህ ቃል እርካታን አግኝቶ ከመቀመጥ ይልቅ አዲስ መንፈሳዊ ከፍታን መሻትን ያመለክታል።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ ይህ ዘይቤያዊ አገላለጽ የተወሰደው በሮማውያንና በግሪካውያን ዘንድ እጅግ ታዋቂ ከነበረው የሩጫ ውድድር (የኦሎምፒክ ጨዋታዎች) ነው። አንድ ሯጭ በውድድሩ ሜዳ ላይ ሲሮጥ፣ ሙሉ ጉልበቱን፣ ትኩረቱንና ፍጥነቱን አሟጦ ወደ ፊት ይገፋል። ጳውሎስ ራሱን እንደ መንፈሳዊ ሯጭ አድርጎ በመሳል፣ ምንም እንኳን ለብዙ ዓመታት ወንጌልን ቢሰብክም፣ አብያተ ክርስቲያናትን ቢተክልምና ታላላቅ ራእዮችን ቢያይም፣ ገና የሩጫው ፍጻሜ ላይ እንዳልደረሰና ጉዞው ገና እንደቀጠለ በትህትና አውጇል።
ይህ የሥነ መለኮት ውጥረት በ\’አስቀድሞ መያዝ\’ እና \’ለማግኘት መሮጥ\’ መካከል ያለውን ውብ ትስስር ያሳያል። ጳውሎስ ወደ ፊት የሚፈጥነው መዳንን ለማግኘት አይደለም፤ ደህንነቱ አስቀድሞ በክርስቶስ ኢየሱስ ተረጋግጧል። እርሱ የሚሮጠው፣ ክርስቶስ እርሱን የያዘበትን ታላቅ ዓላማ (ቅድስናን፣ የክርስቶስን መልክ መምሰልና ሰማያዊ ክብርን) በተግባር ሙሉ በሙሉ የራሱ ለማድረግ ነው። መዳን የሩጫው መጀመሪያ እንጂ መቆሚያው አይደለም።
"አሁን እንዳገኘሁ ወይም አሁን ፍጹም እንደ ሆንሁ አይደለም" ማለቱ፣ መንፈሳዊ ትዕቢትን የሚያፈርስ ነው። በምድር ላይ ያለ ማንኛውም ክርስቲያን የቱንም ያህል ጸጋ ቢበዛለት ፍጹምነት ላይ አይደርስም። ስለዚህ አማኝ ዘወትር በተሰበረ ልብና በጽኑ ፍላጎት ወደ ጌታ መቅረብ አለበት። ማቆም ወይም ወደ ኋላ ማየት መንፈሳዊ ሞትን ያስከትላል፤ ሕይወት ያለው ነገር ሁሉ ያድጋል፣ ይራመዳል።
ቃሉ ለእኛም "አሁን ይበቃኛል" ብለን በመንፈሳዊ ስንፍና እንዳንቀመጥ ታላቅ ማስጠንቀቂያ ነው። ባለፈው መንፈሳዊ ታሪካችን፣ በጸለይነው ጸሎት ወይም ባገለገልነው አገልግሎት ተማምነን ሩጫችንን ከማቆም ይልቅ፣ ዘወትር ወደ ክርስቶስ ሙላት በማደግ ላይ ልናተኩር ይገባል።
በማጠቃለያ ወደ ፊት መፍጠን (መገፋት) የእውነተኛ ደቀ መዝሙርነት ምልክት ነው። ህይወታችን እስኪያልፍ ድረስ የክርስትና ሩጫችን አይቆምም፤ "በእምነት ጀምረን በእምነት እስክንጨርስ ድረስ በትዕግስት እንሩጥ" (ዕብ 12፡1) እንዳለ ቃሉ፣ አይናችንን በጌታ ላይ አድርገን እንፈጥናለን።