ሐዋርያው ጳውሎስ ከሌሎች ሐዋርያት ሁሉ ይልቅ በወንጌል አገልግሎት እጅግ ብዙ መሥራቱንና መድከሙን ከገለጸ በኋላ፣ ወዲያውኑ ክብሩን ወደ እግዚአብሔር በመመለስ፣ "ከሁላቸው ይልቅ ደከምሁ፣ ዳሩ ግን ከእኔ ጋር ያለው የእግዚአብሔር ጸጋ ነው እንጂ እኔ አይደለሁም" በማለት ታላቅ መንፈሳዊ መግለጫ ይሰጣል (1 ቆሮ 15:10)። "እኔ ግን አይደለሁም" የሚለው ቃል፣ ጳውሎስ በሕይወቱ ላመጣው ማናቸውም ስኬት፣ ላቋቋማቸው አብያተ ክርስቲያናትና ለጻፋቸው መልእክቶች ሁሉ፣ የሰውን ልጅ ሚና ሙሉ በሙሉ ሰርዞ፣ ክብሩንና እውቅናውን ለመንፈስ ቅዱስ (ለጸጋው) አሳልፎ የሰጠበት ጥልቅ የትሕትና አዋጅ ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ በቆሮንቶስ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ የነበሩት መምህራንና ምዕመናን በገዛ ሥራቸው፣ በእውቀታቸውና በንግግር ችሎታቸው መኩራራት ይወዱ ነበር። "እኔ የጳውሎስ ነኝ፣ እኔ የአጵሎስ ነኝ" እያሉ የሰውን ስም ከፍ ያደርጉ ነበር። ጳውሎስ ይህን አደገኛ የትምክህት መንገድ ለማፍረስ፣ የራሱን አገልግሎት እንደ ምሳሌ አቀረበ። ከሁሉ ይልቅ ቢደክምም፣ የድካሙ ሞተርና አስገኚው የራሱ ብልሃት ሳይሆን እግዚአብሔር መሆኑን አወጀ። "እኔ አይደለሁም" የሚለው አባባል፣ ለቆሮንቶስ ሰዎች ትልቅ የትሕትና ትምህርት ቤት ነበር።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ ይህ ቃል የጸጋና የሰው ጥረት ትክክለኛ ሚዛን ያሳያል። ጸጋ ማለት ሰው ዝም ብሎ ተኝቶ እግዚአብሔር ብቻውን ይሠራል ማለት አይደለም። ጳውሎስ "ደከምኩ፣ ላብ አፈሰስኩ" በማለት የራሱን የሰውኛ ጥረት አላካደም። ነገር ግን ሥራው ሲጠናቀቅና ፍሬው ሲመጣ፣ የዚያ ጥረት ኃይል የመነጨው ከእግዚአብሔር ጸጋ መሆኑን አምኖ ተቀበለ። ጌታችን ኢየሱስም፣ "ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉም" እንዳለው (ዮሐ 15:5)፣ የክርስቲያን ድካም ዋጋ የሚያገኘውና የሚሳካው፣ በውስጡ የሚሠራው የእግዚአብሔር ጸጋ ሲታከልበት ብቻ ነው።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ውጥረት፣ ሰብዓዊ ትምክህትና መለኮታዊ ክብር መጋጨታቸው ነው። የሰው ልጅ በተፈጥሮው ለሠራው ሥራ እውቅናና ጭብጨባ ይፈልጋል። "እኔ አደረግሁት" ማለት ያስደስተዋል። ነገር ግን ጳውሎስ ራሱን ከክብር መድረክ ላይ አውርዶ ጸጋውን በዙፋኑ ላይ አስቀመጠው። አንድ ሰው "እኔ አይደለሁም" ማለት የሚችለው፣ በውስጡ የሚሠራውን የጌታን ታላቅ ኃይል በትክክል ሲረዳ ብቻ ነው። እውነተኛ መንፈሳዊነት የሚለካው፣ ከታላላቅ ስኬቶች በኋላ በምንሰጠው የትሕትና ምላሽ ነው።
ቃሉ ለእኛም በተለይም ለአገልጋዮች ታላቅ ማሳሰቢያ ይሰጠናል። እግዚአብሔር በሕይወታችን፣ በትዳራችን፣ በንግዳችን ወይም በአገልግሎታችን ስኬትን ሲሰጠን፣ "በእጄ ብርታት አገኘሁት" ብለን ልንታበይ አይገባም። ስንጸልይ፣ ስንጾምና ቃሉን ስናጠና የምንደክመው እኛው ብንሆንም፣ ያን እንድናደርግ ጉልበት የሰጠንና ያሳካው ጌታ በመሆኑ፣ ሁልጊዜ "ጌታ ሆይ፣ አንተ ነህ እንጂ እኔ አይደለሁም" ብለን ክብሩን መመለስ አለብን። ትዕቢት ሲጠፋ ጸጋ ይበዛል።
በማጠቃለያ፣ "እኔ ግን አይደለሁም" ማለቱ የክርስቲያን ሕይወት የትሕትና ማኅተም ነው። "በእግዚአብሔር መንግሥት ውስጥ ትልቁ ጀግንነት ብዙ መሥራት ሳይሆን፣ ከሠራው ሥራ ጀርባ ያለውን የጸጋ እጅ አውቆ ክብሩን መተው ነው" እንደሚባለው፣ ጳውሎስ የትሕትናን ጥግ አሳይቶናል። እያንዳንዱ አማኝ ይህንን መንፈስ ተላብሶ፣ በሕይወቱ ለሚያገኘው በረከት ሁሉ ለእግዚአብሔር ጸጋ ብቻ ክብርን ሊሰጥ ይገባዋል።