ስለ ሐሰተኛ መምህራን አደገኛ ባሕርይ ጴጥሮስ ሲያስጠነቅቅ፣ "ይልቅስ በርኩስ ምኞት ሥጋን እየተከተሉ ለሚመላለሱትና ጌትነትን ለሚንቁት… ፍርድ ይጠብቃቸዋል፤ ደፋሮችና ኩራተኞች ሆነው ሥልጣን ያላቸውን ሲሳደቡ አይንቀጠቀጡም" (2 ጴጥሮስ 2፡10) ይላል። እዚህ ላይ "ጌትነትን (ሥልጣንን) መናቅ" የሚለው አገላለጽ፣ ራስን ከማንኛውም መለኮታዊም ሆነ ሰብዓዊ ሕግና አመራር በላይ ማድረግን፣ የእግዚአብሔርን ቃል አለመቀበልን፣ የክርስቶስን የጌትነት ሥልጣን መካድንና በቤተ ክርስቲያን የተሰጡትን መንፈሳዊ መሪዎች ማቃለልን የሚያመለክት ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ እነዚህ ሐሰተኛ መምህራን "ክርስቶስ ነፃ አውጥቶናል" የሚለውን የወንጌል ትምህርት በማጣመም፣ ነፃነትን ሕግ አልባ የመሆን መብት አድርገው ይተረጉሙት ነበር። ለአጋንንትና ለመናፍስት ክብር አይሰጡም፣ ሐዋርያትን ይንቃሉ፣ እንዲሁም የቤተ ክርስቲያንን ሥርዓት ያፈርሱ ነበር። ራሳቸውን እንደ ፍጹም አዋቂ በመቁጠር ለማንም አንገዛም የሚል የአመፅ መንፈስ ነበራቸው። ጴጥሮስ ይህንን የአመፅ ባሕርይ ከዲያብሎስ የተወረሰ መሆኑን በግልጽ አሳይቷል።
በዚህ ሐሳብ ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት በነፃነትና በታዛዥነት መካከል ነው። እውነተኛ ክርስቲያናዊ ነፃነት ማለት የክርስቶስን ጌትነትና ሥልጣን መቀበል፣ እንዲሁም እግዚአብሔር ለሾማቸው መንፈሳዊ መሪዎች በትሕትና መገዛት ነው። ሥልጣንን መናቅ ግን የእግዚአብሔርን የሥርዓት አምላክነት መቃወም ነው። መላእክት እንኳ በኃይልና በብርታት ቢበልጡም، በጌታ ፊት በእነዚህ ሐሰተኞች ላይ የስድብን ፍርድ እንደማያመጡ ጴጥሮስ ያነጻጽራል (2 ጴጥሮስ 2፡11)። ሐሰተኞቹ ግን የማያውቁትን ነገር በትዕቢት ይሰድባሉ።
የእግዚአብሔርን ሥልጣን የሚንቅ ሰው በገዛ ራሱ የሥጋ ምኞት የሚመራ ባሪያ ይሆናል። ጌትነትን መናቅ የጥፋት መንገድ መጀመሪያ ነው። እነዚህ ሰዎች በራሳቸው ትምክህት ተነድተው ከእግዚአብሔር የጥበቃ አጥር ውጪ ስለሚሆኑ፣ የዘላለም ፍርድና ጥፋት ይጠብቃቸዋል።
ቃሉ ለእኛም በመንፈሳዊ አመራርና በእግዚአብሔር ሥልጣን ሥር ስለመገዛት ጥብቅ ማሳሰቢያ ይሰጠናል። በዘመናዊው ዓለም ማንም አያዘኝም የሚል የአመፅ መንፈስ ቢስፋፋም፣ እኛ ግን የክርስቶስን ጌትነት አክብረን፣ ቃሉን ታዘንና ለመንፈሳዊ መሪዎቻችን ተገዝተን በትሕትና ልንመላለስ ይገባናል።
"ለእግዚአብሔር ሥልጣን የማይገዛ ልብ፣ የገዛ ራሱ ክፉ ምኞትና የጥፋት ባሪያ ነው፤" እንደሚባለው፣ ትልቁ ነፃነት የሚገኘው ለክርስቶስ ጌትነት ፍጹም በመገዛት ውስጥ ነው።