ጳውሎስ “ከክርስቶስ ጋር አንድ ትሆኑ ዘንድ የተጠመቃችሁ ሁሉ ክርስቶስን ለብሳችኋልና” ብሎ ጽፏል (ገላትያ 3፥27)። ይህ ቃል ጥምቀት ለድነት የግድ አስፈላጊ እንደሆነ የሚያስተምር ሳይሆን፣ አማኞች በክርስቶስ ኢየሱስ ስላገኙት አዲስ ማንነትና መንፈሳዊ አንድነት የሚያስረዳ ክፍል ነው። ድነት በጸጋና በእምነት ብቻ እንጂ፣ በውኃ ጥምቀት ወይም በማንኛውም ሌላ የሰው ሥራ የሚገኝ አይደለም (ኤፌሶን 2፥8-9)።
በጥንቷ ቤተ ክርስቲያን ታሪካዊ አውድ፣ የውኃ ጥምቀት አንድ ሰው በክርስቶስ ኢየሱስ ማመኑን በአደባባይ የሚመሰክርበት የመጀመሪያው ሥርዓት ነበር። አንድ ሰው ሲያምን ወዲያውኑ ይጠመቅ ነበር። በመሆኑም ጥምቀት ከእምነት ጋር በጥብቅ የተቆራኘ ስለነበር፣ ጳውሎስ የአማኞችን መዳን ሲገልጽ የውኃውን ጥምቀት እንደ ውጫዊ የእምነት ምልክት አድርጎ ተጠቅሞበታል። ሆኖም ማዳኑ የሚከናወነው በመንፈስ ቅዱስ በሚደረገው የውስጥ ለውጥ ነው።
በሥነ-መለኮታዊ ትንታኔ፣ ይህ ክፍል በዋነኝነት የሚያተኩረው በመንፈስ ቅዱስ ጥምቀት ላይ ነው። አንድ ሰው በክርስቶስ ሲያምን፣ መንፈስ ቅዱስ ያንን ሰው ከክርስቶስ አካል ጋር አንድ ያደርገዋል (1 ቆሮንቶስ 12፥13)። ክርስቶስን መልበስ ማለት የክርስቶስን ጽድቅ፣ ቅድስናና ጠባይ መላበስ ማለት ነው። ስለዚህ የውኃ ጥምቀት ይህንን በውስጥ የተከናወነውን መንፈሳዊ እውነት ወደ ውጭ የሚያሳይ ተምሳሌታዊ አዋጅ ነው።
የአስተምህሮው ውጥረት ድነትን በሥራ ለማግኘት ከሚሞክሩ የሐሰት ትምህርቶች ጋር በሚደረገው ትግል ውስጥ ይታያል። ጳውሎስ በመላው የገላትያ መልእክቱ ድነት በእምነት ብቻ መሆኑን በጥብቅ ይከራከራል (ገላትያ 2፥16)። እዚህ ላይ ጥምቀትን እንደ መዳኛ ሥራ አድርጎ ቢያቀርብ ኖሮ፣ መልእክቱ እርስ በርሱ ይጋጭ ነበር። ስለዚህ ክፍሉ የሚያሳየው ጥምቀት የዳኑ ሰዎች የእምነታቸው ማረጋገጫ እንጂ ለመዳን የሚከፈል ቅድመ ሁኔታ አለመሆኑን ነው።
ቃሉ ለእኛም ድነታችን ሙሉ በሙሉ በክርስቶስ ሞትና ትንሣኤ ላይ የተመሠረተ መሆኑን ያስተምረናል። የውኃ ጥምቀት ጌታ ያዘዘውና እኛም በታዛዥነት የምንፈጽመው ክቡር ሥርዓት ቢሆንም፣ ወደ መንግሥተ ሰማያት የሚያስገባን ቁልፍ ግን የክርስቶስ ደም እንጂ የውኃ ጥምቀት አይደለም። በመሆኑም ማዳናችንን በክርስቶስ ጸጋ ላይ ብቻ አድርገን፣ ጥምቀትን ደግሞ ለእርሱ ያለን የታዛዥነት መገለጫ ልናደርገው ይገባል።
በማጠቃለያው፣ ድነት በክርስቶስ ኢየሱስ በተደረገው ፍጹም ሥራ ላይ በማመን ብቻ የሚገኝ ስጦታ ነው። “ክርስቶስን ለብሰናል” በሚለው ታላቅ መንፈሳዊ እውነት እየተደሰትን፣ የዳንበትን ጸጋ ለዓለም እያበራን በአዲስ ሕይወት እንድንመላለስ ተጠርተናል።