የጥፋት ርኩሰት ምንድን ነው?

ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ስለ መጨረሻው ዘመን ሲያስተምር "እንግዲህ በነቢዩ በዳንኤል የተባለውን የጥፋትን ርኩሰት በተቀደሰው ስፍራ ቆሞ ስታዩ… በዚያን ጊዜ በይሁዳ ያሉ ወደ ተራሮች ይሽሹ" በማለት እጅግ ከባድ ማስጠንቀቂያ ሰጥቷል (ማቴዎስ 24፡15-16)። "የጥፋት ርኩሰት" ማለት በእግዚአብሔር ፊት እጅግ አስጸያፊ የሆነ ጣዖት አምልኮን በተቀደሰው ስፍራ በማቆም፣ እውነተኛውን አምልኮ የሚያረክስና በመጨረሻም ታላቅ መለኮታዊ ፍርድን (ጥፋትን) የሚያመጣ ከባድ መንፈሳዊ አመጻ ነው።

በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ ይህ ትንቢት በመጀመሪያ የተፈጸመው በ167 ከክርስቶስ ልደት በፊት አንቲዮከስ ኤጲፋኔስ በተባለው የሶርያ ንጉሥ ዘመን ነበረ። እርሱ በኢየሩሳሌም ቤተ መቅደስ ውስጥ የዙስን ጣዖት አቁሞ፣ በመሠዊያው ላይ እርያ (አሳማ) በመሠዋት መቅደሱን አርክሶት ነበር። በኋላም በ70 ዓመተ ምሕረት የሮማውያን ሠራዊት ኢየሩሳሌምን አጥፍቶ መቅደሱን ሲያረክስ ሌላ የታሪክ ፍጻሜ አግኝቷል። ነገር ግን የክርስቶስ ቃል የሚያመለክተው በመጨረሻው ዘመን የሚሆነውን የዚህን ርኩሰት የመጨረሻ ፍጻሜ ነው።

በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ የጥፋት ርኩሰት በመጨረሻው ዘመን ከሚነሳው የክርስቶስ ተቃዋሚ (የአመጻ ሰው) ጋር በጥብቅ የተቆራኘ ነው። ሐዋርያው ጳውሎስ ይህ የጥፋት ልጅ "እኔ እግዚአብሔር ነኝ ብሎ አዋጅ እየነገረ በእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ እስኪቀመጥ ድረስ" ራሱን ከፍ ከፍ እንደሚያደርግ ያስተምራል (2ኛ ተሰሎንቄ 2፡4)። ይህ ማለት የክርስቶስ ተቃዋሚው የእግዚአብሔርን ስፍራ ለመውሰድ የሚያደርገው ፍጹም የክህደት፣ የስድብና የጣዖት አምልኮ ጣሪያ ነው።

በዚህ ታሪካዊ ክስተት ውስጥ እጅግ የሚያስፈራ መንፈሳዊ ውጥረት እናያለን። እግዚአብሔር በስሙ በተጠራው በተቀደሰው ስፍራ ላይ እንዲህ ያለ ከባድ ርኩሰት እንዲቆም ለምን ይፈቅዳል? ይህ ክስተት የእግዚአብሔርን ኃይል ማጣት ሳይሆን፣ የሰውን ልጅ የክፋት ጥግ ወደ ፍርድ ለማምጣት የተፈቀደ የመጨረሻ ፈተና ነው። ርኩሰቱ ሲቆም ዓለም ሰላም ያገኘች ቢመስላትም፣ ይህ ድርጊት እግዚአብሔር የቁጣውን ጽዋዎች በዓለም ላይ እንዲያፈስስ ምክንያት ይሆናል።

የሰው ልጅ በተፈጥሮው እግዚአብሔርን ከማምለክ ይልቅ፣ ራሱን ወይም የሠራውን ሥርዓት ወደ ማምለክ ያዘነብላል። የጥፋት ርኩሰት የዚህ ራስን የማምለክ በሽታ የመጨረሻ ደረጃ ነው። መቅደስ የድንጋይ ሕንጻ ብቻ ሳይሆን، እግዚአብሔር የሚያድርበት የሰውም ልብ ነው። እኛ በልባችን ዙፋን ላይ ክርስቶስን ትተን ሌላ ጣዖት (ገንዘብን፣ ዝናን ወይም ራስን) ስናስቀምጥ، በመንፈሳዊው ዓለም የጥፋትን ርኩሰት እያቆምን መሆኑን መገንዘብ አለብን።

ቃሉ ለእኛም በእግዚአብሔር በተቀደሰው ስፍራ (በተለይም በመንፈስ ቅዱስ ቤተ መቅደስ በሆነው በልባችን) ምንም ዓይነት ርኩሰት እንዳይቆም ዘወትር እንድንጠነቀቅ ያሳስበናል። "የእግዚአብሔርን ቤተ መቅደስ የሚያፈርስ ቢኖር እግዚአብሔር እርሱን ያፈርሰዋል፤ የእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ ቅዱስ ነውና፥ ያውም እናንተ ናችሁ" እንደሚለው ቃሉ (1ኛ ቆሮንቶስ 3፡17)፣ እኛም ልባችንን ለጌታ ብቻ ለይተን በቅድስና ልንጠብቅ ይገባናል።