ሐዋርያው ጳውሎስ የእግዚአብሔርን የማዳን ጥበብ ከሰው ልጅ አስተሳሰብ ጋር ሲያነጻጽር፣ በብሉይ ኪዳን የተነገረውን የትንቢት ቃል በመጥቀስ፣ "የጥበበኞችን ጥበብ አጠፋለሁ የአስተዋዮችንም ማስተዋል እጥላለሁ ተብሎ ተጽፎአልና" ይላል (አንደኛ ቆሮንቶስ 1፡19)። በዚህ ስፍራ "የጥበበኞችን ጥበብ" የተባለው፣ የሰው ልጅ እግዚአብሔርን ገለል አድርጎ በራሱ አእምሮ፣ ፍልስፍና፣ ሥነ-ምግባር እና ሃይማኖታዊ ልምምድ ራሱን ለማዳንና እውነትን ለማግኘት የሚያደርገው ማናቸውም ዓይነት ሰብዓዊ ጥረት ነው። እግዚአብሔር ይህንን የትዕቢት ጥበብ ዋጋ ቢስ ያደርገዋል፣ ያጠፋዋልም።
በታሪካዊ አውድ ይህ ቃል በመጀመሪያ የተነገረው በነቢዩ ኢሳይያስ ዘመን ነበር (ኢሳይያስ 29፡14)። በዚያን ጊዜ የእስራኤል መሪዎች የእግዚአብሔርን ቃል ከመታመን ይልቅ፣ በገዛ ጥበባቸው ተመክተው ከግብጽ መንግሥት ጋር ፖለቲካዊ ቃል ኪዳን በማድረግ ራሳቸውን ከአሦር ወረራ ለማዳን ሞክረው ነበር። እግዚአብሔር ግን ይህ ሰብዓዊ ጥበባቸው ውድቀት እንደሚያስከትልባቸው አስጠነቀቀ። ጳውሎስ ይህንን ቃል ወደ ቆሮንቶስ ቤተ ክርስቲያን ሲያመጣው፣ ግሪካውያን በእጅጉ በሚመኩበት የፍልስፍና ዕውቀት እና የንግግር ጥበብ ላይ የእግዚአብሔርን ፍርድ ለማሳየት ነው። የዓለም ፍልስፍና የቱንም ያህል ቢረቀቅ፣ የሰውን ነፍስ ከኃጢአት ማዳን አይችልም።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ እውነት የሚያሳየው መለኮታዊ ጸጋ የሰውን ማመጻደቂያ ሁሉ መዝጋቱን ነው። እግዚአብሔር ሰውን የሚያድነው በሰው ብቃት፣ ዕውቀት ወይም ጥበብ ላይ ተመሥርቶ ቢሆን ኖሮ፣ ምሁራንና ታላላቅ ሰዎች ብቻ ይድኑ ነበር፤ ድነትም የጥረት ውጤት ይሆን ነበር። ነገር ግን እግዚአብሔር ሰውን በራሱ ጥበብ ፈጽሞ ሊደርስበት በማይችለው መንገድ፣ ማለትም በመስቀል ሞት በኩል በማዳን የጥበበኞችን ትዕቢት አዋረደ። ሰው በራሱ መንገድ እግዚአብሔርን ማወቅ ስላልቻለ፣ እግዚአብሔር ሰብዓዊ ጥበብን ወደ ጎን ገሸሽ አድርጎ በጸጋው ብቻ የማዳን ሥራውን ፈጸመ።
ይህ እውነታ በመንፈሳዊነትና በሰብዓዊ ዕውቀት መካከል ያለውን ግጭት አጉልቶ ያሳያል። ትምህርት፣ ሳይንስና ዕውቀት በራሳቸው መጥፎ ነገሮች አይደሉም፤ ነገር ግን እነዚህ ነገሮች እግዚአብሔርን ለማወቅ ወይም ራስን ለማዳን እንደ መሣሪያ ሲቆጠሩ ጣዖት ይሆናሉ። አምላክ ይህንን የአስተዋዮችን ማስተዋል ይጥላል። እግዚአብሔርን ለመረዳት የሚያስፈልገው ከፍተኛ የትምህርት ደረጃ ሳይሆን፣ የተሰበረ ልብ እና እንደ ሕፃን ያለ የዋህ እምነት ነው። የሰው ጥበብ ኃጢአትን መሸፈን እንጂ ማጽዳት ስለማይችል በመለኮታዊ ፍርድ ፊት ከንቱ ሆኖ ይቀራል።
ቃሉ ለእኛም በሥጋዊ ዕውቀታችን እንዳንመካ ታላቅ የትሕትና ትምህርት ይሰጠናል። ዛሬ ዓለም በቴክኖሎጂና በሳይንስ እጅግ በገሰገሰችበት ዘመን፣ ብዙዎች መጽሐፍ ቅዱስን እንደ ኋላቀር አድርገው ይስሉታል። እኛ ግን ይህ የዓለም ጥበብ ሰውን ወደ ሞት እንጂ ወደ ሕይወት እንደማይመራ አውቀን፣ ምንም ያህል ብንማርም ሆነ ብናውቅ، የመዳናችንና የእውቀታችን መሠረት በሆነው በእግዚአብሔር ቃል ላይ ብቻ በልጅነት እምነት ልንደገፍ ይገባናል።
በማጠቃለያም፣ የጥበበኞችን ጥበብ አጠፋለሁ የሚለው ቃል የሰውን ትዕቢት የሚያዋርድ መለኮታዊ ብይን ነው። "የሰው ልጅ ጥበብ ከእግዚአብሔር ሲለይ የመንፈሳዊ ዕውርነት መጀመሪያ ነው" እንደሚባለው፣ በገዛ አእምሯችን ብሩህነት ከመመካት ወጥተን፣ እውነተኛ የጥበብ መጀመሪያ የሆነውን እግዚአብሔርን መፍራትና በመስቀሉ ቃል ማመን የሕይወታችን መመሪያ ልናደርግ ይገባናል።