ሐዋርያው ጳውሎስ ወንጌል ወደ ሰዎች ልብ የሚደርስበትን መለኮታዊ መንገድ ሲያብራራ፣ "በእግዚአብሔር ጥበብ ምክንያት ዓለም እግዚአብሔርን በጥበብዋ ስላላወቀች፥ በስብከት ሞኝነት የሚያምኑትን ሊያድን የእግዚአብሔር በጎ ፈቃድ ሆኖአልና" ይላል (አንደኛ ቆሮንቶስ 1፡21)። በዚህ አውድ "በስብከት ሞኝነት" የተባለው ስብከቱ ራሱ ጅልነት ወይም ትርጉም የለሽ ነው ለማለት ሳይሆን፣ ወንጌል የሚነገርበት መንገድና የወንጌሉ ይዘት (አንድ የእንጨት ጠራቢ በመስቀል ላይ ሞቶ የዓለም አዳኝ ሆነ የሚለው መልእክት) በዓለም መነጽር ሲታይ እጅግ ተራ፣ ሞኝነትና ከፍልስፍና የራቀ መሆኑን ለማሳየት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ የሮምና የግሪክ ማኅበረሰብ "ሬቶሪክ" በሚባለው የንግግር ጥበብና ውስብስብ ፍልስፍና እጅግ የተመሰጡ ነበሩ። አንድ ተናጋሪ ተቀባይነት የሚያገኘው ቃላትን በማሳመር፣ ሎጂካዊ ክርክሮችን በማቅረብና አድማጩን በውጫዊ የቋንቋ ውበት ሲያማልል ብቻ ነበር። ጳውሎስና ሐዋርያት ግን ይህንን የአነጋገር ውበትና የፍልስፍና ቋንቋ በመተው፣ በቀላል አገላለጽና ቀጥተኛ በሆነ መንገድ የክርስቶስን ሞትና ትንሣኤ ሰበኩ። ይህ ቀላልና ያልተዋበ הסብከት ዘዴ ለግሪካውያን ፈላስፎች "ሞኝነት" ሆኖ ታያቸው፤ እግዚአብሔር ግን ይህንኑ ተራ የሚመስል ዘዴ የሰዎችን ነፍስ ለማዳን ተጠቀመበት።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ እውነት እግዚአብሔር የሰውን ልጅ የማዳን ሥራ ሙሉ በሙሉ በራሱ ኃይል ላይ ብቻ የተመሠረተ እንዲሆን ማድረጉን ያሳያል። እግዚአብሔር ሰዎችን በከፍተኛ የፍልስፍና ክርክር አሳምኖ ቢሆን ኖሮ፣ እምነት በሰውኛ ማመዛዘን ላይ በተመሠረተ ነበር። ነገር ግን እግዚአብሔር "በስብከት ሞኝነት" ለማዳን የፈቀደው፣ የሰዎች እምነት በእግዚአብሔር ኃይል እንጂ በሰው ጥበብ እንዳይሆን ነው (አንደኛ ቆሮንቶስ 2፡5)። ስብከቱ ሞኝነት የሚመስል ቢሆንም፣ በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ሲታጀብ ግን የሰውን የድንጋይ ልብ ሰብሮ ወደ ንስሐ የሚያመጣ ታላቅ መለኮታዊ መሣሪያ ነው።
ይህ እውነታ በወንጌል ይዘትና በአቀራረብ መካከል ያለውን ልዩነት አጉልቶ ያሳያል። ዓለም ውስብስብና ምሥጢራዊ የሆኑ ሃይማኖታዊ ሥርዓቶችን ስትሻ፣ እግዚአብሔር ግን ማንም ሊረዳው በሚችለው ቀላል የወንጌል ስብከት አዳነን። የዳንነው በምናውቀው የትምህርት ጥልቀት ሳይሆን፣ በተነገረን እውነት በማመናችን ብቻ ነው። እግዚአብሔር የሰውን ልጅ ድንቁርና የሚያሸንፈው በሌላ የላቀ ሰብዓዊ ዕውቀት ሳይሆን፣ ራሱን ዝቅ አድርጎ ባዘጋጀው የመስቀል ቃል መገለጥ ነው።
ቃሉ ለእኛም በተለይም ወንጌልን ለሌሎች ስናካፍል፣ በንግግር ችሎታችን ወይም በፍልስፍናችን እንዳንመካ ያሳስበናል። ብዙ ጊዜ ሰዎችን ወደ ክርስቶስ ለማምጣት ወንጌልን ከሳይንስ ወይም ከዘመናዊ ጥበብ ጋር ለማስማማት ስንሞክር፣ የወንጌሉን እውነተኛ ኃይል እናዳክመዋለን። የኛ ኃላፊነት ዓለም ሞኝነት ብላ የምትንቀውን ነገር ግን እውነት የሆነውን የክርስቶስን የመስቀል ሥራ በቀላል ቋንቋና በታማኝነት መስበክ ብቻ ነው። የማዳኑን ሥራ የሚሠራው ቃሉን ያዘጋጀው አምላክ ነው።
በማጠቃለያም፣ በስብከት ሞኝነት ማዳን የእግዚአብሔርን ሉዓላዊ አሠራርና የጸጋውን ጥልቀት ያሳያል። "ዓለም ሞኝነት ብላ በናቀችው ቀላል ስብከት ውስጥ፣ የሰውን ልጅ የዘላለም ዕጣ ፈንታ የሚቀይር መለኮታዊ ኃይል አለ" እንደሚባለው፣ የሰውን ፍልስፍና ጥለን ወንጌልን እንዳለ በታማኝነት በማወጅ ለእግዚአብሔር የማዳን ሥራ መሣሪያዎች ልንሆን ይገባናል።