ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ ጊዜ አጠቃቀምና ጥበብ ካስተማረ በኋላ፣ "ስለዚህ የጌታ ፈቃድ ምን እንደ ሆነ አስተውሉ እንጂ ሞኞች አትሁኑ" በማለት የሕይወትን አቅጣጫ የሚወስን ታላቅ መመሪያ ያስተላልፋል (ኤፌሶን 5፡17)። "የጌታ ፈቃድ ማስተዋል" የሚለው ቃል በእግዚአብሔር አሳብ መመራትን፣ የቃሉን እውነት መረዳትንና የሕይወትን ውሳኔዎች በመለኮታዊ መመሪያ መሠረት ማድረግን የሚያሳይ ጥልቅ መንፈሳዊ ሐሳብ ነው።
በታሪካዊ አውድ የግሪክና የሮም ሰዎች የአማልክቶቻቸውን ፈቃድ ለማወቅ ወደ ጠንቋዮች፣ ወደ ከዋክብት ቆጣሪዎችና ወደ ልዩ ልዩ ሞኞች ልምምዶች ይሄዱ ነበር። ጳውሎስ ክርስቲያኖች እንዲህ ዓይነት አጉል እምነት ውስጥ እንዳይገቡ ያሳስባል። የእግዚአብሔር ፈቃድ የተሰወረና በድግምት የሚገኝ ሳይሆን፣ በቃሉ (በቅዱሳት መጻሕፍት) እና በክርስቶስ ኢየሱስ በግልጽ የተገለጠ ነው። ሞኝነት የተባለው ከዚህ ከተገለጠው ቃል ውጪ በራስ ማስተዋል ወይም በዓለም ፍልስፍና መመራት ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት የእግዚአብሔር ፈቃድ በሁለት ይከፈላል፤ የመጀመሪያው በማንም የማይሻረው ሉዓላዊ ፈቃዱ ሲሆን፣ ሁለተኛው ደግሞ በቃሉ የተገለጠው የሥነ-ምግባር ፈቃዱ ነው። በዚህ ሥፍራ ማስተዋል የተባለው ሁለተኛውን ነው። ይህም ማለት እግዚአብሔር በቅድስና፣ በፍቅር፣ በይቅርታና በእውነት እንድንመላለስ ያለውን የዘወትር ፈቃድ በተግባር ማወቅ ነው። የጌታን ፈቃድ ማስተዋል የሚጀምረው ቃሉን በማጥናትና በመንፈስ ቅዱስ መገለጥ ነው።
አንድ አማኝ የጌታን ፈቃድ ለማስተዋል አእምሮው መታደስ አለበት። በዓለም ሥርዓትና በሥጋ ፍላጎት የተሞላ አእምሮ የእግዚአብሔርን ንጹሕ ፈቃድ መለየት አይችልም። የጌታ ፈቃድ ምንጊዜም በጎ፣ ደስ የሚያሰኝና ፍጹም ነው (ሮሜ 12፡2)። ይህንን ፈቃድ ማስተዋል ማለት በዕለት ተዕለት ውሳኔዎቻችን (በትዳር፣ በሥራ፣ በአገልግሎት) "ጌታ ሆይ አንተ ምን ትፈልጋለህ?" ብሎ መጠየቅና ለመታዘዝ ፈቃደኛ መሆን ማለት ነው።
ቃሉ ለእኛም ትልቅ የሕይወት ኮምፓስ (አቅጣጫ ጠቋሚ) ይሆነናል። ዛሬ ብዙዎቻችን የራሳችንን ዕቅድ አውጥተን ከጨረስን በኋላ እግዚአብሔር እንዲባርክልን እንጠይቃለን። ይህ ሞኝነት ነው። እውነተኛ ጥበብ ማለት ግን ከመነሻው የጌታን ፈቃድ ፈልጎ ያንን ፈቃድ መከተል ነው። መንፈሳዊ ስኬታችን የሚለካው የራሳችንን ፈቃድ በመፈጸማችን ሳይሆን የእርሱን ፈቃድ በማስተዋላችን ነው።
የእግዚአብሔርን ፈቃድ ማድረግ የሕይወት ሁሉ መሠረት ነው። መጽሐፍ ቅዱስ "የእግዚአብሔርን በጎና ደስ የሚያሰኘውን ፍጹምም የሆነውን ፈቃድ ምን እንደ ሆነ ፈትናችሁ ታውቁ ዘንድ በአእምሮአችሁ መታደስ ተለወጡ" (ሮሜ 12፡2) እንደሚል፣ ዘወትር ቃሉን በማንበብና በመጸለይ የመንፈስን ምሪት በጥበብ ልናስተውል ይገባል።