ቅዱስ ቃሉ የድነትን ስፋትና ተደራሽነት ሲያበስር "የጌታን ስም የሚጠራ ሁሉ ይድናልና" በማለት ታላቅ የተስፋ ቃል ይሰጠናል (ሮሜ 10:13፣ ኢዩኤል 2:32)። "የጌታን ስም መጥራት" ማለት የክርስቶስን አዳኝነት አምኖ፣ እርዳታውንና ምሕረቱን በመለመን ራስን ለእርሱ አሳልፎ መስጠትን ያመለክታል። "ሁሉ" የሚለው ቃል ደግሞ ድነት ለተወሰነ ዘር፣ ጎሳ ወይም የሕብረተሰብ ክፍል ብቻ የተገደበ አለመሆኑን ያሳያል።
በታሪካዊው ዳራ፣ አይሁዶች እግዚአብሔር የነሱ ብቻ እንደሆነና መዳንም በሕጋቸው በኩል ብቻ እንደሚገኝ ያስቡ ነበር። ሆኖም ጳውሎስ ከነቢዩ ኢዩኤል ጠቅሶ ይህንን ቃል ሲያመጣ፣ አዲሱ ኪዳን ይህንን ግድግዳ አፍርሶ ወንጌልን ለዓለም ሁሉ ክፍት ማድረጉን ያውጃል። የጌታ ስም ኃይል ያለው በመሆኑ፣ በጥልቅ ጭንቀትና ኃጢአት ውስጥ ሆኖ በቅንነት ስሙን ለሚጠራ ሁሉ ፈጣን የድነት ምላሽ ይሰጣል።
ይህንን የጌታን ስም ኃያልነት መጽሐፍ ቅዱስ በግልጽ ይመሰክረዋል። መዳንም በሌላ በማንም የለም፤ እንድንበት ዘንድ የሚገባን ለሰዎች የተሰጠ ስም ከሰማይ በታች ሌላ የለምና ብሎ ቃሉ ይነግረናል (የሐዋርያት ሥራ 4:12)። መዳን የሚገኘው መልካም ሥራ በመስራት ሳይሆን፣ ለማዳን ሥልጣን ያለውን ብቸኛውን ስም፣ ማለትም የኢየሱስን ስም በእምነት በመጥራት ብቻ ነው።
የዚህ ጉዳይ ውጥረት የሰው ልጅ ከኃጢአቱ ራሱን ለማዳን አቅም እንደሌለው በሚገባ ተረድቶ፣ ሁሉን ወደሚችለው አምላክ አቅመ ቢስ ሆኖ መጮኹ ላይ ነው። ስምን መጥራት ማለት በገዛ ራስ መመካትን ትቶ፣ በእግዚአብሔር ጸጋ ላይ ሙሉ በሙሉ መደገፍ ማለት ነው። ይህ የእምነት ጩኸት ሰማያትን ሰንጥቆ የሚያልፍና መለኮታዊ ምሕረትን የሚያመጣ ኃይል አለው።
ቃሉ ለእኛም ወንጌል ምንም ዓይነት ድንበር የሌለው ታላቅ ጸጋ መሆኑን እንድናስተውል ያደርገናል። በየትኛውም የሕይወት አዘቅት ውስጥ ብንሆን ወይም ዳግም ወደ ኃጢአት ብንወድቅ እንኳ፣ ተስፋ ሳንቆርጥ የጌታን ስም በመጥራት ምሕረቱንና ማዳኑን መቀበል እንደምንችል ታላቅ መጽናናትን ይሰጠናል።
በመጨረሻም፣ የጌታ ስም የሕይወት መሸሸጊያ ነው። "የሰው ልጅ በጭንቀቱ ጊዜ የእግዚአብሔርን ስም በጠራ ቁጥር፣ የሰማዩ አምላክ የድነትን በር ከፍቶ በምሕረት እጆቹ ይቀበለዋል" በሚለው መለኮታዊ ቃል ታምነን፣ ዘወትር ስሙን እየጠራን ልንመላለስ ይገባናል።