በ2 ቆሮንቶስ 4፡17 ላይ ጳውሎስ “የክብርን የዘላለም ብዛት (ክብደት) ከሁሉ መጠን ይልቅ ያደርግልናልና” በማለት በሰማይ የተዘጋጀልንን እጅግ ታላቅ ሽልማት ይገልጻል። በመጀመሪያው ቋንቋ እና በዕብራይስጥ “ክብር” የሚለው ቃል (ካቦድ) ትርጉሙ “ክብደት ያለው”፣ ዋጋ ያለው፣ እውነተኛ እና ጠንካራ መሆንን የሚያመለክት ሲሆን፤ የዘላለም የክብር ክብደት ማለት ደግሞ ክርስቲያኖች በሰማይ ከእግዚአብሔር ጋር ሲሆኑ የሚያገኙት ማለቂያ የሌለው፣ እጅግ የከበረ እና እውነተኛ የሆነ መለኮታዊ ህልውና ማለት ነው።
በሮማውያን እና በግሪኮች ባህል ውስጥ ክብር ማለት የሰዎች ጭብጨባ፣ ከወርቅ የሚሠራ ጊዜያዊ አክሊል ወይም በስፖርት የሚገኝ ዝና ነበር። እነዚህ ክብሮች ክብደት የሌላቸው፣ ቶሎ የሚጠፉ እና ጊዜያዊ ነበሩ። ጳውሎስ ይህንን ከንቱ የሆነ የምድር ክብር፣ እግዚአብሔር በሰማይ ካዘጋጀው እጅግ ግዙፍ እና ዘላለማዊ ከሆነው ክብር ጋር በማነጻጸር፣ እውነተኛው ክብደት ያለው ክብር የሚገኘው ከክርስቶስ ጋር በመሆን ውስጥ ብቻ እንደሆነ አስተማረ።
ከሥነ መለኮት አንጻር ይህ የክብር ክብደት የእግዚአብሔርን ፍጹም መገኘት፣ ከኃጢአት እና ከሞት ነጻ የሆነውን የትንሣኤ አካል መልበስን፣ እና በክርስቶስ ፊት መቆምን ያካትታል። የምድሩ መከራ ቀላል ሲሆን የሰማዩ ክብር ግን ከባድ እና ዘላለማዊ ነው። መከራችን ያንን ክብር እንድንካፈል ያዘጋጀናል፤ እግዚአብሔር በመከራ እሳት ውስጥ አሳልፎ ለዘላለሙ ክብር ብቁ የሆኑ ንጹሕ የወርቅ ዕቃዎችን ይሠራናል (1 ጴጥሮስ 1፡7)።
እዚህ ላይ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት ክብደት በሌለው የምድር ኑሮ እና ክብደት ባለው የሰማይ ክብር መካከል ያለ ምርጫ ነው። የሰው ልጅ ብዙ ጊዜ ጊዜያዊ ለሆነው የምድር ክብር ትልቅ ዋጋ (ክብደት) ይሰጥና፣ ዘላለማዊ ለሆነው ሰማያዊ ክብር ግን ትኩረት አይሰጥም። ቃሉ ግን የምድሩ ነገር ቀላል እንደሆነና እውነተኛው ክብደት ያለው ነገር ሰማያዊው ክብር መሆኑን በማሳየት የእይታ ሚዛናችንን ያስተካክላል።
ቃሉ ለእኛም በዚህ ምድር ላይ ስናገለግል ወይም መከራ ስንቀበል ዋጋ ቢስ እንደሆንን እንዳይሰማን ታላቅ ተስፋን ይሰጠናል። ሰዎች ባያከብሩንም ወይም በምድር ላይ ስኬታማ ባንመስልም፣ ለእኛ የተዘጋጀልን ክብር በሰው ሚዛን የማይመዘን ታላቅ መለኮታዊ ክብር መሆኑን አውቀን ልንደሰት ይገባል።
እውነተኛ ክብር በእግዚአብሔር ሚዛን ላይ ብቻ ይለካል። “የዓለም ክብር እንደ ነፋስ ቀሊል ሆኖ ሲበር፣ የእግዚአብሔር ክብር ግን እንደ ጽኑ ዓለት ለዘላለም ጸንቶ ይኖራል” የሚለውን እውነት አጥብቀን ልንይዝ ይገባል።