ሐዋርያው ጳውሎስ ከጌታ የሰማውን ቃል ሲገልጽ፣ "ኃይሌ በድካም ይፈጸማልና አለኝ" በማለት አስደናቂ የሆነ መለኮታዊ አሠራርን ያብራራል (2 ቆሮንቶስ 12:9)። ይፈጸማል ማለት፣ ወደ ሙላት ይደርሳል፣ ግቡን ይመታል፣ ፍጹም ሆኖ ይገለጣልና በግልጽ ይታያል ማለት ነው። የእግዚአብሔር ኃይል በድካም ፍጹም ይሆናል ማለት፣ የሰው ልጅ አቅሙ፣ ጥበቡና ጉልበቱ ሙሉ በሙሉ አልቆ ምንም ማድረግ ወደማይችልበት ደረጃ ሲደርስ፣ በዚያ ባዶነት ውስጥ የእግዚአብሔር አዳኝ ኃይል ጣልቃ በመግባት ማንም ሊክደው በማይችል ሁኔታ ክብሩን ይገልጣል ማለት ነው።
በታሪካዊና መጽሐፍ ቅዱሳዊ አውድ፣ እግዚአብሔር ሁልጊዜም ኃይሉን የሚያሳየው በደካማ ነገሮች ውስጥ ነው። ጌድዮን ጠላቶችን ድል እንዲያደርግ ሠራዊቱን ወደ ሶስት መቶ ዝቅ ያደረገው፣ እስራኤል በገዛ እጄ ዳንኩ ብለው እንዳይመኩ ነበር (መሳፍንት 7:2)። ዳዊት ጎልያድን ያሸነፈው በጦር መሣሪያ ሳይሆን፣ በጠጠርና በወንጭፍ ነበር። በተመሳሳይ፣ ጳውሎስ እጅግ ደካማ፣ በበሽታ የተመታና የተንገላታ ሰው ሆኖ ሳለ፣ እግዚአብሔር በእርሱ በኩል መላውን የሮም ግዛት በወንጌል አናወጠ። ይህም ታላቁ ሥራ የተሠራው በጳውሎስ ጥንካሬ ሳይሆን፣ በእግዚአብሔር ኃይል መሆኑን ፍጹም አድርጎ አሳይቷል።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ የዚህ እውነት ማዕከል የክርስቶስ መስቀል ነው። ክርስቶስ በመስቀል ላይ ተሰቅሎ እጅግ ደካማ፣ የተዋረደና አቅም የሌለው ሆኖ ታይቶ ነበር (2 ቆሮንቶስ 13:4)። ነገር ግን በዚያ ፍጹም ድካም ውስጥ፣ የሰውን ልጅ ኃጢአት ያጠበውና ሞትን ድል ያደረገው ታላቁ የእግዚአብሔር የማዳን ኃይል ተገለጠ። የሰው ልጅ ጥንካሬ የእግዚአብሔርን ኃይል ይጋርዳል፤ ነገር ግን ሰው ደካማ ሲሆን፣ ጌታ ራሱ ሸክሙን ስለሚሸከም የጌታ ክብር ያለምንም መጋረጃ ያበራል። ድካም ለእግዚአብሔር ኃይል መገለጫ ንጹሕ መድረክ ነው።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ውጥረት፣ የሰው አእምሮ ይህንን ሚዛን ለመቀበል መቸገሩ ነው። እኛ ስኬትን፣ ብልጽግናንና ጤንነትን የእግዚአብሔር ኃይል መገለጫ አድርገን እናስባለን። ነገር ግን ጌታ አንዳንዴ ሆን ብሎ አቅማችንን በማዳከም፣ በእጃችን ያለውን በማሳጣትና ወደ ዜሮ በማውረድ፣ የእርሱ ኃይል ብቻ እንዲታይ ያደርጋል። ይህ የሚሆነው ክብሩን ለሰው ላለማካፈል ነው። ኃይሉ ፍጹም የሚሆነው፣ መፍትሔው ከእኛ አለመሆኑ ሲረጋገጥ ብቻ ነው።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ የሆነ የትሕትናና የእምነት ማሳረፊያ ነው። ችግር ሲበዛብን፣ አቅማችን ሲያልቅና ከዚህ በኋላ አልችልም ወደምንልበት ደረጃ ስንደርስ፣ ይህ መጨረሻችን ሳይሆን የእግዚአብሔር ኃይል ሥራውን የሚጀምርበት ፍጹም ሰዓት መሆኑን ማወቅ አለብን። ጌታ የኛን ጥንካሬ አይፈልግም፤ የሚፈልገው የእርሱ ኃይል አድሮበት የሚሠራበትን የተሰበረና ደካማ ልብ ነው። ራሳቸውን ባዶ ያደረጉ ክርስቲያኖች፣ መለኮታዊ ኃይል ሞልቶ የሚፈስባቸው የጸጋ ቱቦዎች ይሆናሉ።
በማጠቃለያ፣ የእግዚአብሔር ኃይል በድካም ፍጹም መሆኑ የጸጋው ጥልቀት ማሳያ ነው። "የሰው ልጅ ጉልበት ሲያልቅ፣ የእግዚአብሔር የክብር ክንድ ሥራውን ይጀምራል" እንደሚባለው፣ እግዚአብሔር ራሱን የሚገልጠው በትዕቢተኞች ሳይሆን በደካሞች ሕይወት ውስጥ ነው። እያንዳንዱ አማኝ የራሱን ድካም አምኖ በመቀበል፣ ሁሉን ቻይ የሆነው የእግዚአብሔር ኃይል በሕይወቱ ውስጥ ፍጹም ሆኖ እንዲገለጥ ራሱን በትሕትና አሳልፎ ሊሰጥ ይገባል።