ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ መንፈሳዊ ሕይወቱ ምስጢር ሲያጠቃልል፣ "ስለ ክርስቶስ በድካም፣ በመንገላታት፣ በችግር፣ በስደት፣ በጭንቀት ደስ ይለኛል፤ ስደክም ያን ጊዜ ኃይለኛ ነኝና" በማለት እጅግ አስገራሚ የሆነ መለኮታዊ ተቃርኖ ያውጃል (2 ቆሮንቶስ 12:10)። ስደክም ያን ጊዜ ኃይለኛ ነኝ ማለት፣ አማኙ በገዛ ራሱ አቅም፣ ጥበብና ጉልበት ሙሉ በሙሉ ባዶ ሆኖ ሲያልቅ፣ በዚያው ቅጽበት በመንፈስ ቅዱስ በሚሰጠው መለኮታዊ ኃይል እጅግ ብርቱ፣ የማይበገርና አሸናፊ ይሆናል ማለት ነው። ይህ አባባል የክርስቲያን እውነተኛ ጉልበት የራሱ ሳይሆን የክርስቶስ መሆኑን ያረጋግጣል።
በታሪካዊና አውዳዊ ትምህርት፣ ጳውሎስ ይህንን የተናገረው ዝም ብሎ በንድፈ ሐሳብ ሳይሆን በተግባር ካለፈበት መከራ በመነሳት ነው። ሐዋርያው በወንጌል አገልግሎቱ ደጋግሞ ተገርፏል፣ ተወግሯል፣ ተርቧል፣ ታስሯልም። በሥጋዊ ዓይን ሲታይ ጳውሎስ እጅግ ምስኪንና ደካማ ሰው ነበር። ነገር ግን በዚያ ሁሉ መከራ ውስጥ ሆኖ ቤተ ክርስቲያንን ተከለ፣ ወንጌልን አሰፋ፣ ጠላቶቹንም አሳፈረ። ይህን ሁሉ ያደረገው በራሱ ጉልበት ሳይሆን፣ በድካሙ ሰዓት አምላክ በሚያለብሰው ታላቅ መንፈሳዊ ኃይል ነው። የሥጋው መውደቅ የመንፈሱ መነሳት ነበር።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ የሰው ልጅ ትልቁ ጠላት የገዛ ራሱ ትምክህት ነው። ሰው እችላለሁ ብሎ በሚያስብበት ጊዜ በራሱ ይደገፋል፤ በራሱ የተደገፈ ሰው ደግሞ በመንፈሳዊ ውጊያ ፈጥኖ ይወድቃል። ነገር ግን ሰው ድክመቱን አውቆ፣ ጌታ ሆይ ያለ አንተ አንዳች ማድረግ አልችልም ብሎ እጁን ሲያነሳ፣ እግዚአብሔር ታላቁን ኃይሉን በዚያ ሰው ላይ ያፈስሰዋል። ስለዚህ ድካም የክርስቶስን ኃይል ወደ ሕይወታችን የምንስብበት ማግኔት ነው። ኃይለኛ የምንሆነው ራሳችንን ስለምንችል ሳይሆን፣ ቻይ በሆነው ጌታ ላይ ሙሉ በሙሉ ስለምንደገፍ ነው።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ድንቅ ውጥረት፣ ደስታና መከራ በአንድ ላይ መኖራቸው ነው። ጳውሎስ በድካምና በጭንቀት ደስ ይለኛል ይላል። ማንም ሰው በመንገላታት ደስ አይለውም፤ ነገር ግን ጳውሎስ ደስ ያለው፣ ያ መከራ የክርስቶስ ኃይል በሕይወቱ ውስጥ እንዲሠራ በር ከፋች መሆኑን ስላወቀ ነው። ክርስቲያን መከራን የሚቀበለው በሞኝነት ሳይሆን፣ ከመከራው ጀርባ ያለውን የጌታን የከበረ ኃይል አይቶ ነው። እውነተኛ ጥንካሬ ራስን መካድና ለክርስቶስ ኃይል አሳልፎ መስጠት ነው።
ቃሉ ለእኛም የሕይወታችንን አቅጣጫ የሚቀይር መርህ ነው። ዛሬ ብዙዎች በገንዘባቸው፣ በዕውቀታቸው ወይም በሥልጣናቸው ኃይለኛ መሆን ይፈልጋሉ። እኛ ግን የእግዚአብሔርን ኃይል የምንለማመደው ራሳችንን ባዶ ስናደርግ መሆኑን ማወቅ አለብን። በችግርና በድካም ውስጥ ስናልፍ፣ ተስፋ ቆርጠን ከማልቀስ ይልቅ፣ አሁን አቅሜ ስላለቀ የጌታ ኃይል የሚገለጥበት ሰዓት ደረሰ ብለን በእምነት መቆም ይኖርብናል። የኛ ባዶ መሆን፣ የእግዚአብሔር ሙሉ መሆን ነው።
በማጠቃለያ፣ ስደክም ኃይለኛ ነኝ ማለት የክርስቲያን የድል ምስጢር ነው። "የአማኝ እውነተኛ ጉልበት የሚጀምረው፣ የራሱ ጉልበት በሚያልቅበት የድካም መስመር ላይ ነው" እንደሚባለው፣ በእግዚአብሔር መንግሥት ውስጥ ትልቁ ጀግና ራሱን ዝቅ የሚያደርግ ነው። እያንዳንዱ ክርስቲያን በራሱ ከመታመን ወጥቶ፣ በድካሙ ውስጥ በሚገለጠው በክርስቶስ ታላቅ ኃይል እየተመካ፣ የዕለት ተዕለት መንፈሳዊ ውጊያውን በአሸናፊነት ሊወጣ ይገባል።