የእግዚአብሔር ቃል ሕያውና የሚሠራ ነው ሲባል ምን ማለት ነው (ዕብራውያን 4፡12)?

የዕብራውያን ጸሐፊ ስለ እግዚአብሔር ቃል ኃይል ሲገልጽ "የእግዚአብሔር ቃል ሕያው ነውና፥ የሚሠራም፥ ሁለትም አፍ ካለው ሰይፍ ሁሉ ይልቅ የተሳለ ነው" በማለት ታላቅ እውነትን ያውጃል (ዕብራውያን 4:12)። "ሕያው ነው" ማለት ቃሉ እንደ ተራ የታሪክ መጽሐፍ የሞተ፣ ዘመኑ ያለፈበት ወይም አቅም ያጣ ፊደል ሳይሆን፥ በውስጡ የእግዚአብሔር ሕይወትና እስትንፋስ ያለበት፣ ለዘመናት ሁሉ አዲስ የሆነና የሰውን መንፈስ ሕያው የማድረግ ኃይል ያለው ማለት ነው። "የሚሠራ ነው" ማለት ደግሞ ቃሉ ከተነገረ በኋላ ተግባራዊ ለውጥ የሚያመጣና ተልእኮውን ሳይፈጽም ወደ ኋላ የማይመለስ መሆኑን ያመለክታል።

በታሪካዊና ባህላዊ አውድ የጥንት ግሪካውያን "ሎጎስ" (ቃል) የሚለውን ጽንሰ ሐሳብ ዓለምን የሚያስተዳድር ረቂቅ አእምሮአዊ ኃይል አድርገው ያስቡ ነበር። አይሁዳውያን ደግሞ የእግዚአብሔር ቃል ዓለማትን የፈጠረ የተግባር ኃይል መሆኑን ያውቁ ነበር (ዘፍጥረት 1)። ዕብራውያን አማኞች በስደት ምክንያት ተስፋ ቆርጠው የብሉይ ኪዳንን ሥርዓት ለመከተል ሲፈተኑ፥ ጸሐፊው የእግዚአብሔር ቃል ዛሬም ሕያው እንደሆነ፣ የሰዎችን ልብ ማየትና መፍረድ እንደሚችል በማስገንዘብ ወደ ንስሐና ወደ እምነት ጽናት መልሷቸዋል።

ከሕጋዊና ከመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት አንጻር የእግዚአብሔር ቃል ከሕግም ሆነ ከፍርድ ቤቶች ሕግጋት እጅግ የላቀ ሥልጣን አለው። ነቢዩ ኢሳይያስ "ከአፌ የሚወጣው ቃሌ… የምሻውን ያደርጋል የላክሁትንም ይፈጽማል እንጂ ወደ እኔ በከንቱ አይመለስም" በማለት የቃሉን መለኮታዊ አቅም አረጋግጧል (ኢሳይያስ 55:11)። ቃሉ እንደ ሁለት አፍ ያለው ሰይፍ መሆኑ ደግሞ ሲቆርጥም ሆነ ሲያድን፣ ሲፈውስም ሆነ ሲቀጣ ፍጹም የሆነ ሕጋዊ ፍትሕንና ኃይልን የተላበሰ መሆኑን ያስገነዝባል።

በሥነ መለኮታዊ አውድ የዚህ ቃል ሕያውነት ከመንፈስ ቅዱስ አሠራርና ከክርስቶስ ማንነት ጋር የተቆራኘ ነው። ክርስቶስ ራሱ ሥጋ የሆነው የእግዚአብሔር ቃል ነው (ዮሐንስ 1:14)። ስለዚህ የተጻፈው መጽሐፍ ቅዱስ ሕያውና የሚሠራ የሆነው የሕያው ክርስቶስ ድምጽ ስለሆነ ነው። ቃሉ የሰውን ውጫዊ ገጽታ ብቻ ሳይሆን የልብን ስሜትና አሳብ የሚመረምር በመሆኑ፥ አማኞች ከራሳቸው ግብዝነት ወጥተው በእግዚአብሔር ፊት ራሳቸውን ራቁት አድርገው እንዲያዩ ያደርጋቸዋል።

የሰው ልጅ መጽሐፍትን ሲያነብ መጽሐፉን እርሱ ይመረምራል፤ የእግዚአብሔርን ቃል ሲያነብ ግን ቃሉ ራሱ ሰውን ይመረምረዋል። ይህ ሕያው ቃል የሰውን ልብ ይሰብራል፣ የታወረውን አእምሮ ያበራል፣ የሞተውንም መንፈሳዊ ሕይወት ያስነሳል። ቃሉ ወደ ውስጥ ሲገባ የሚለወጥ ነገር አለ፤ ምክንያቱም ቃሉ ተለዋዋጭ የሆነ ኃይል እንጂ ደረቅ መረጃ አይደለም።

ቃሉ ለእኛም የእግዚአብሔርን ቃል በፍርሃት፣ በክብርና በእምነት እንድንቀበለው ያሳስበናል። ዛሬም ቢሆን መጽሐፍ ቅዱስን ስናነብ ሕያው ከሆነው አምላክ ጋር በቀጥታ እየተነጋገርን መሆኑን ማወቅ አለብን። "የሞቱ መጻሕፍት አእምሮን ሲያዝናኑ፥ ሕያው የሆነው የእግዚአብሔር ቃል ግን ሕይወትን ይለውጣል" እንደሚባለው ሁሉ፥ እኛም ሕይወታችንን የሚመረምረውንና የሚሠራውን ይህንን ቃል ዘወትር ልናነብበውና ልንታዘዘው ይገባል።