የዮሐንስ ወንጌል ስለ ሥጋዊና መንፈሳዊ ረሃብ ሲያስተምር፣ ጌታ ኢየሱስ "የሕይወት እንጀራ እኔ ነኝ፤ ወደ እኔ የሚመጣ ከቶ አይራብም በእኔ የሚያምንም ሁልጊዜ ከቶ አይጠማም" በማለት ታላቅ የሕይወት ቃል ይናገራል (ዮሐንስ 6፡35)። "የሕይወት እንጀራ" ማለት ሥጋዊ አካልን ለተወሰኑ ሰዓታት ብቻ አቆይቶ ዳግመኛ እንደሚያስርበው እንደ ምድራዊ ዳቦ ሳይሆን، የሰውን ልጅ መንፈስ ለዘላለም የሚያረካና የዘላለምን ሕይወት የሚሰጥ መለኮታዊ ምግብ (ጸጋ) ማለት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ ኢየሱስ ይህንን የተናገረው አምስት ሺህ ሰዎችን ከገበሰ በኋላ ነው። ሕዝቡም ሥጋዊ ዳቦ ስለበሉና ስለጠገቡ፣ ሌላ ተአምር ፈልገው ይከተሉት ነበር። አባቶቻቸው በምድረ በዳ መና እንደበሉ ሁሉ፣ ኢየሱስም ሁልጊዜ በነጻ የሚመግባቸው የዳቦ ንጉሥ እንዲሆንላቸው ፈለጉ። ኢየሱስ ግን ይህንን የተሳሳተ ምድራዊ ፍላጎት በማረም፣ አባቶቻቸው መናውን በልተው እንደሞቱ አሳስቦ፣ እውነተኛውና ከሰማይ የወረደው የማይጠፋው እንጀራ እርሱ ራሱ መሆኑን አስረዳቸው።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ክርስቶስ "የሕይወት እንጀራ" መሆኑ የሚያሳየው፣ መዳን የሚገኘው የክርስቶስን መሥዋዕትነት (ሥጋውንና ደሙን) በእምነት በመቀበልና ከእርሱ ጋር ጥልቅ መንፈሳዊ ኅብረት በማድረግ መሆኑን ነው። እንጀራ ሳይበላ በውጭ ሆኖ ቢታይ ሥጋን እንደማይጠቅም ሁሉ፣ ክርስቶስንም በታሪክ አውቆ ነገር ግን በልብ አምኖ እስካልተቀበሉት ድረስ (በመንፈስ እስካልተመገቡት ድረስ) የዘላለም ሕይወትን አያመጣም። ወደ እርሱ መምጣትና በእርሱ ማመን ማለት እርሱን የሕይወት ማዕከል አድርጎ መመገብ ማለት ነው።
በዚህ ትምህርት ውስጥ እጅግ ከባድ የሆነ መንፈሳዊ ውጥረት እናያለን። አይሁዳውያን "ሥጋውን እንበላ ዘንድ ይሰጠን ዘንድ ይህ እንዴት ይችላል?" ብለው ተከራከሩ (ዮሐንስ 6፡52)። ቃሉን ቃል በቃል (በሥጋዊ አእምሮ) ስለተረዱት፣ ትምህርቱ ከብዶአቸው ብዙዎች ትተውት ሄዱ። የሰው ልጅ ዘወትር የሚታየውንና ሆዱን የሚሞላውን ተአምር እንጂ، መስቀልን የሚጠይቀውን የመንፈስ ምግብ መቀበል ይከብደዋል። ክርስቶስን እንደ አዳኝ መቀበል እንጂ እንደ ዳቦ አቅራቢ መከተል አያድንም።
የሰው ነፍስ በዓለም ላይ ባሉ በብዙ ነገሮች ትራባለች። ሀብት፣ ሥልጣን፣ ዕውቀትና የሰው ፍቅር ይህንን የነፍስ ረሃብ ሊያስታግሱት አይችሉም። እውነተኛው የነፍስ እርካታ የሚገኘው የሰማዩ አባት በሰጠን በሕይወት እንጀራ በክርስቶስ ኢየሱስ ውስጥ ብቻ ነው። ወደ እርሱ የሚመጣ ሰው የነፍሱን ረሃብ ለዘላለም ያስወግዳል።
ቃሉ ለእኛም ጊዜያዊ ለሆነውና ለሚጠፋው ምድራዊ ምግብ ከመድከም ይልቅ، የዘላለም ሕይወት ለሚሰጠው ለክርስቶስ ጸጋ ቅድሚያ እንድንሰጥ ያሳስበናል። "ሰው ከእግዚአብሔር አፍ በሚወጣ ቃል ሁሉ እንጂ በእንጀራ ብቻ አይኖርም" እንደሚለው ቃሉ (ማቴዎስ 4፡4)፣ እኛም የነፍሳችንን መሠረታዊ ረሃብ በሚያረካው በሕያው ቃል በክርስቶስ ዘወትር ልንመገብ ይገባናል።