ሐዋርያው ጳውሎስ የክርስቶስን ወንጌል በሚቃወሙ ሰዎች ላይ ጠንካራ መለኮታዊ ሙግት ሲያቀርብ፣ "የእግዚአብሔር ሞኝነት ከሰው ይልቅ ይጠበባልና፥ የእግዚአብሔርም ድካም ከሰው ይልቅ ይበረታልና" በማለት ይጽፋል (አንደኛ ቆሮንቶስ 1፡25)። በዚህ አገላለጽ "የእግዚአብሔር ሞኝነት" የሚለው ሐሳብ ፈጣሪ አላዋቂ ነው ለማለት የተነገረ ሳይሆን፣ አእምሯቸው በኃጢአት ለጨለመባቸውና በራሳቸው ፍልስፍና ለሚመኩ ዓለማውያን "ሞኝነት" መስሎ የታየውን የእግዚአብሔርን የማዳን ዕቅድ—የመስቀሉን ቃል—የሚያመለክት ሥነ-ጽሑፋዊ ዘይቤ ነው። ይህ ቃል የሚያረጋግጠው፣ በዓለም ዐይን እጅግ ሞኝነት የሚመስለው የእግዚአብሔር አሠራር፣ የሰውን ልጅ የጥበብ ጫፍ በሚያስገርም ሁኔታ እንደሚያስከነዳ ነው።
በታሪካዊ አውድ ግሪካውያን የዓለምን ምስጢር ለመፍታት በሶቅራጥስ፣ በፕላቶ እና በአርስቶትል ፍልስፍናዎች ይመካሉ ነበር። ለእነርሱ፣ አንድ ፍጹም የሆነ አምላክ የሰውን ሥጋ ለብሶ፣ በሰዎች እጅ ተሰቃይቶና ተሰቅሎ ሞተ የሚለው ትምህርት ከምክንያታዊነት የራቀ የሞኞች ተረት ነበር። ነገር ግን ጳውሎስ ይህንን የትዕቢት አስተሳሰብ ይመልስላቸዋል። የሰው ልጅ በጥበቡ ጫፍ ላይ ሆኖ ሞትን ማሸነፍ፣ ኃጢአትን ማስተሰረይ ወይም የሰውን ልብ መቀየር አልቻለም። እግዚአብሔር ግን እነርሱ "ሞኝነት" ብለው በናቁት በመስቀሉ መንገድ እነዚህን የሰው ልጅ መሠረታዊ ችግሮች ለአንዴና ለመጨረሻ ጊዜ ፈታቸው።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ እውነት በእግዚአብሔር ማለቂያ የሌለው ጥበብ እና በሰው ልጅ ውስን አእምሮ መካከል ያለውን ሰፊ ክፍተት ያሳያል። የሰው ጥበብ የተወሰነ፣ የሚለወጥና ብዙ ጊዜ ራስ ወዳድነት የተቀላቀለበት ነው። የእግዚአብሔር ጥበብ ግን ፍጹምና ዘላለማዊ ነው። አምላክ የሰውን ልጅ ለማዳን የመረጠው መንገድ ጻድቁ ስለ ኃጢአተኞች የሚሞትበትን የውክልና ሥርዓት ነው። ይህ መንገድ የሰውን ትዕቢት የሚያዋርድና ጸጋን ብቻ ከፍ የሚያደርግ በመሆኑ፣ መለኮታዊ ፍትሕንና ፍቅርን በአንድ ጊዜ ያሟላ እጅግ የላቀ ጥበብ ነው።
ይህ እውነታ የእግዚአብሔርን ሉዓላዊ አሠራር አጉልቶ ያሳያል። እግዚአብሔር ዓለምን ሲያድን ማንም ሰብዓዊ ፈላስፋ ምክር አልለገሰውም፤ የማንንም አስተያየት አልጠየቀም። እርሱ በራሱ ፈቃድ የነደፈው የመዳን ዕቅድ፣ ለዓለም ሞኝነት ቢመስልም የሰማይ መላእክት እንኳ ሊመረምሩት የሚመኙት ድንቅ ጥበብ ነው (አንደኛ ጴጥሮስ 1፡12)። ስለዚህ የእግዚአብሔር አሠራር ምንም ያህል ከሰው ማመዛዘን ውጭ ቢሆንም፣ ውጤቱ ግን ዘላለማዊ ሕይወትን መስጠት በመሆኑ ከሰው ጥበብ ሁሉ እጅግ የላቀ ነው።
ቃሉ ለእኛም የእግዚአብሔርን መንገድ በሰውኛ ሎጂክ ከመመዘን እንድንቆጠብ ያስተምረናል። በሕይወታችን ውስጥ እግዚአብሔር የሚፈቅዳቸው አንዳንድ ነገሮች፣ ለምሳሌ መከራ፣ ሕመም ወይም ያልጠበቅነው ኪሳራ، በእኛ አእምሮ ትርጉም የለሽ (ሞኝነት) ሊመስሉ ይችላሉ። ነገር ግን አምላካችን ከእኛ በላይ ጠቢብ በመሆኑ፣ ያንን ክስተት ለበጎ እንደሚቀይረው አምነን በፈቃዱ ውስጥ በሰላም እንድናርፍ ይህ ቃል ጥብቅ መሠረት ይሆነናል።
በማጠቃለያም፣ የእግዚአብሔር ሞኝነት ከሰው ይልቅ ይጠበባል ማለት የመለኮታዊ ጥበብን ልዕልና የሚያስረዳ አዋጅ ነው። "የሰው ጥበብ ጫፍ የእግዚአብሔር ጥበብ መጀመሪያ ላይ እንኳ አይደርስም" እንደሚባለው፣ ለዓለም ጅልነት የሚመስለውን ነገር ግን ለእኛ ሕይወት የሆነውን የክርስቶስን ወንጌል አምነን፣ ውስን በሆነው አእምሯችን ከመመካት ወጥተን በማያልቀው በፈጣሪ ጥበብ ላይ ብቻ ልንደገፍ ይገባናል።