ሐዋርያው ጳውሎስ እግዚአብሔር ሰዎችን የሚጠራበትን አሠራር ሲገልጽ፣ "ነገር ግን እግዚአብሔር ጥበበኞችን ሊያሳፍር የዓለምን ሞኝነት መረጠ፥ ብርቱንም ነገር ሊያሳፍር እግዚአብሔር የዓለምን ድካም መረጠ" በማለት እጅግ አስደናቂ የሆነ መለኮታዊ መርህ ያስቀምጣል (አንደኛ ቆሮንቶስ 1፡27)። በዚህ ክፍል "የዓለም ሞኝነት እና ድካም" የተባሉት በእውነት ሞኞች ወይም ደካሞች የሆኑትን ሰዎች ሳይሆን፣ በዓለም ማኅበረሰብ ዘንድ ያልተማሩ፣ ማዕረግ የሌላቸው፣ ሀብት ያላካበቱ፣ እና ምንም ዓይነት ማኅበራዊ ተጽዕኖ የሌላቸው ተራ ሰዎች ማለት ነው። እግዚአብሔር የራሱን ታላቅ ሥራ ለመሥራት በዓለም ዐይን የተናቁትን እነዚህን ሰዎች ሆን ብሎ መረጠ።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ የቆሮንቶስ ቤተ ክርስቲያን አባላትን ማንነት ስንመለከት ይህ ቃል ግልጽ ይሆንልናል። በጥንቷ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ጥቂት ሀብታሞችና ባለሥልጣናት ቢኖሩም፣ አብዛኛዎቹ አማኞች ግን ባሮች፣ ድሆች እና በማኅበረሰቡ የተገለሉ ተራ ሰዎች ነበሩ። የሮም እና የግሪክ ማኅበረሰብ ሰውን የሚመዝነው በዘሩ፣ በሀብቱ እና በትምህርት ደረጃው ነበር። ጳውሎስ አማኞቹን "መጠራታችሁን ተመልከቱ፤ በሥጋ ጥበበኞች የሆኑ ብዙዎች፣ ኃያላን የሆኑ ብዙዎች፣ ባላባቶች የሆኑ ብዙዎች አልተጠሩም" በማለት ያስታውሳቸዋል (አንደኛ ቆሮንቶስ 1፡26)። እግዚአብሔር የዓለምን የክብር መለኪያ ወደ ጎን ገሸሽ አደረገው።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ ምርጫ የተደረገበት ዋነኛው ምክንያት የእግዚአብሔርን ሉዓላዊ ጸጋ ከፍ ለማድረግ እና የሰውን ትዕቢት ለማዋረድ ነው። እግዚአብሔር ለወንጌል ስርጭት ፈላስፎችን ወይም ነገሥታትን መርጦ ቢሆን ኖሮ፣ ሰዎች "ወንጌል ያሸነፈው በነገሥታቱ ጉልበት ወይም በፈላስፎቹ ዕውቀት ነው" ብለው ክብርን ለሰው ይሰጡ ነበር። ነገር ግን እግዚአብሔር ያልተማሩትን ዓሣ አጥማጆች (እንደ ጴጥሮስና ዮሐንስ) መርጦ ዓለምን ሲለውጥ፣ ኃይሉ የሰው ሳይሆን ፍጹም የእግዚአብሔር መሆኑ ይረጋገጣል። ሥጋ የለበሰ ሁሉ በእግዚአብሔር ፊት እንዳይመካ፣ የዓለምን የክብር ሥርዓት ገለበጠው (አንደኛ ቆሮንቶስ 1፡29)።
ይህ እውነታ እግዚአብሔር ሰዎችን በሚያይበት መንገድና ዓለም በምትመዝንበት መንገድ መካከል ያለውን የሰማይና የምድር ያህል ርቀት ያሳያል። ዓለም ውጫዊ ገጽታን፣ ስኬትንና ማዕረግን ስታይ፤ እግዚአብሔር ግን የተዋረደውን፣ የተሰበረውንና በቃሉ የሚንቀጠቀጠውን ልብ ያያል። ጥበበኞችን የሚያሳፍረው፣ እነርሱ በብዙ ምርምር ያጡትን የዘላለም ሕይወትና ሰላም፣ የተናቁትና የዋሆቹ በእምነት ብቻ በቀላሉ ስላገኙት ነው። ይህም መዳን የሰው ልጅ የአእምሮ ብቃት ውጤት ሳይሆን፣ የእግዚአብሔር የምሕረት ስጦታ መሆኑን ያረጋግጣል።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ መጽናኛና ማበረታቻ ነው። ማናችንም ብንሆን በትምህርት ማነስ፣ በድህነት፣ ወይም በማኅበራዊ ደረጃ ዝቅተኝነት የተነሳ ራሳችንን ዋጋ ቢስ አድርገን መቁጠር የለብንም። እግዚአብሔር ሊጠቀምብን የሚፈልገው ብቃታችንን ሳይሆን ባዶነታችንን ነው። በተቃራኒው ደግሞ፣ ሀብት ወይም ዕውቀት ያለን ሰዎች በስኬታችን እንዳንታበይ፣ ይልቁንም ያገኘነው ነገር ሁሉ ጸጋ መሆኑን አውቀን ራሳችንን በእግዚአብሔር ፊት ዝቅ እንድናደርግ ጥብቅ ማስጠንቀቂያ ይሆነናል።
በማጠቃለያም፣ እግዚአብሔር የዓለምን ሞኝነት መምረጡ ክብሩን ለሰው ላለማካፈል ያደረገው መለኮታዊ ጥበብ ነው። "እግዚአብሔር ታላላቅ ሥራዎቹን የሚሠራው ራሳቸውን ባዶ ባደረጉ ደካማ ዕቃዎች ውስጥ ነው" እንደሚባለው፣ የሰው ልጅ መመኪያ ሁሉ ባዶ መሆኑን ተገንዝበን፣ ኃይላችን፣ ጥበባችን እና ክብራችን በሆነው በኢየሱስ ክርስቶስ ላይ ብቻ ዘወትር ልንመካ ይገባናል።