“እንግዲህ እንደ ተወደዱ ልጆች እግዚአብሔርን የምትመስሉ ሁኑ” በማለት ጳውሎስ የክርስቲያኖችን ከፍተኛ የሕይወት ግብ ያስቀምጣል (ኤፌሶን 5፥1)። እግዚአብሔርን መምሰል ማለት የእርሱን ሁሉን ቻይነት ወይም ፈጣሪነት መጋራት ማለት ሳይሆን፣ የእርሱን ቅድስና፣ ፍቅር፣ ቸርነት፣ ይቅር ባይነትና እውነት በተግባር ማንጸባረቅ ማለት ነው። ይህ ትእዛዝ ክርስቲያኖች የሰማዩን አባታቸውን ጠባይ እንዲወርሱ የቀረበ ጥሪ ነው።
በጥንቱ ዓለም ልጆች የአባቶቻቸውን የእጅ ሙያ፣ አነጋገርና የሕይወት ፍልስፍና መኮረጅና መማር የተለመደ ባህል ነበር። በግሪክኛ እዚህ ላይ የተሠራበት ቃል “ሚሜቴስ” ሲሆን፣ አንድን ሞዴል ወይም ምሳሌ በጥንቃቄ መኮረጅን ያመለክታል። ሐዋርያው ይህንን በመጠቀም፣ አማኞች “እንደ ተወደዱ ልጆች” አባታቸውን በቅርበት እያዩ፣ የእርሱን መንፈሳዊ ጠባይ በየዕለቱ ሊለማመዱ እንደሚገባ አስገነዘበ።
በሥነ-መለኮታዊ ትንታኔ፣ የሰው ልጅ መጀመሪያ የተፈጠረው በእግዚአብሔር መልክና አምሳል ነበር (ዘፍጥረት 1፥27)። በኃጢአት ምክንያት ያ መልክ ቢበላሽም፣ በክርስቶስ ኢየሱስ አዲስ ፍጥረት ስንሆን ግን ያንን መለኮታዊ ጠባይ እንደገና መላበስ እንችላለን። የማይታየውን እግዚአብሔርን መምሰል የምንችለው፣ በሥጋ የተገለጠውንና ፍጹም የእግዚአብሔር አምሳል የሆነውን ኢየሱስ ክርስቶስን በመከተልና እርሱን በመምሰል ነው።
የዚህ ቃል ውጥረት በሰው ልጅ ውሱንነትና በእግዚአብሔር ፍጹምነት መካከል ያለውን ርቀት በማሳየት ላይ ይገኛል። እግዚአብሔርን መምሰል እጅግ ከባድና በራስ አቅም የማይቻል ይመስላል። ነገር ግን ትእዛዙ የተሰጠው “እንደ ተወደዱ ልጆች” ለሆኑት ነው፤ ይኸውም መንፈስ ቅዱስ በውስጣችን ሆኖ ይህንን መለኮታዊ ጠባይ እንድናፈራ ኃይል እንደሚሰጠን ያመለክታል። እግዚአብሔርን የምንመስለው በሕግ ተገደድን ሳይሆን በፍቅሩ ተማርከን ነው።
ቃሉ ለእኛም የሕይወታችን መለኪያ ዓለም፣ ፈላስፋዎች ወይም ጓደኞቻችን ሳይሆኑ ራሱ እግዚአብሔር መሆኑን ያስገነዝበናል። በምንናገረው፣ በምናስበውና በምናደርገው ነገር ሁሉ “ይህ የእግዚአብሔርን ጠባይ ያንጸባርቃልን?” ብለን ራሳችንን መጠየቅ አለብን። ጌታ ይቅር ባይ እንደሆነ እኛም ይቅር ባዮች፣ እርሱ ቅዱስ እንደሆነ እኛም ቅዱሳን መሆን አለብን።
በማጠቃለያው፣ እግዚአብሔርን መምሰል የክርስትና ጉዞ የመጨረሻ ግብ ነው። “እኔ ቅዱስ ነኝና እናንተም ቅዱሳን ሁኑ” በሚለው መለኮታዊ አደራ መሠረት፣ በምድር ላይ የሰማዩን አባታችንን መልካም ጠባይ እያንጸባረቅን የብርሃን ልጆች ሆነን ልንመላለስ ይገባል (1 ጴጥሮስ 1፥16)።