በዚህ ጥልቅ ሐሳብ ውስጥ፣ ሐዋርያው ጴጥሮስ ሁለት ነገሮችን በማነጻጸር፣ "ምንም ቢፈተን ከሚጠፋው ወርቅ ይልቅ እጅግ አብልጦ የሚከብረው የተፈተነው እምነታችሁ" (1 ጴጥሮስ 1፡7) በማለት የእምነትን ታላቅ ዋጋ ያሳውቀናል። ወርቅ በሰው ልጆች ታሪክ ውስጥ እጅግ ውድና የከበረ ማዕድን ቢሆንም፣ ጴጥሮስ ግን "የሚጠፋ" በማለት ይገልጸዋል። ይህ የእግዚአብሔርንና የሰውን የእሴት መለኪያ ልዩነት ያሳያል።
በታሪካዊ አውድ ወርቅ የሀብት፣ የሥልጣንና የክብር መገለጫ ነው። ሰዎች ወርቅን ለማግኘት ሲሉ ህይወታቸውን አሳልፈው ይሰጣሉ። ነገር ግን ምንም እንኳን ወርቅ በእሳት ቢነጥርም፣ በመጨረሻው የዓለም ፍጻሜ ከሌሎች ነገሮች ጋር አብሮ የሚጠፋ ቁስ ነው (2 ጴጥሮስ 3፡10)። እውነተኛና የተፈተነ እምነት ግን፣ ሞትን ተሻግሮ ለዘላለም የሚኖር መንፈሳዊ ሀብት ነው።
እምነታችን ከወርቅ ይልቅ የሚከብርበት ዋነኛው ምክንያት፣ እምነት ከእግዚአብሔር ጋር የሚያገናኘን ብቸኛው መንገድ ስለሆነ ነው። በወርቅ እግዚአብሔርን ደስ ማሰኘት አይቻልም፤ ያለ እምነት ግን እግዚአብሔርን ደስ ማሰኘት ከቶ አይቻልም (ዕብራውያን 11፡6)። በመከራ እሳት ተፈትኖ የጸና እምነት፣ የነፍሳችንን ደህንነት ስለሚያስገኝ ዋጋው በምድራዊ ቁስ ሊተመን አይችልም።
በተጨማሪም፣ ይህ የተፈተነ እምነት የክርስቶስን ባሕርይ በውስጣችን ይቀርጻል። ወርቅ ጌጥ ሆኖ ሥጋን ሲያስውብ፣ የተፈተነ እምነት ግን ነፍስን አስውቦ ለክርስቶስ ሙሽራነት ያዘጋጃታል። በፈተና ውስጥ ያላለፈ እምነት ገና ያልነጠረ ስለሆነ እውነተኛነቱ አጠራጣሪ ነው፤ የተፈተነ እምነት ግን በሰማይ መዝገብ ላይ የተመዘገበ ታላቅ ሀብት ነው።
ቃሉ ለእኛም ትክክለኛውን የእሴት ሚዛን እንድንይዝ ይረዳናል። ብዙ ጊዜ ለሚጠፋው ምድራዊ ሀብት ስንጨነቅ፣ ከሁሉ በላይ ለሚከብረውና በፈተና ለሚነጥረው እምነታችን ግን ተገቢውን ትኩረት አንሰጥም። እግዚአብሔር ግን ከምድራዊ ሀብታችን ይልቅ የጸና እምነታችንን አብልጦ ይፈልጋል።
"ጊዜያዊውን ለማግኘት ዘላለማዊውን የሚያጣ ሞኝ ነው፤" እንደሚባለው፣ ከወርቅ ይልቅ የሚከብረውን እምነታችንን ጠብቀን፣ ጌታ ሲመጣ ለክብርና ለውዳሴ እንድንበቃ ልንተጋ ይገባናል።