ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ መንፈሳዊ ስጦታዎችና ስለ ቤተ ክርስቲያን አንድነት ሲያስተምር፣ ማንም ሰው ስለ ራሱ ከሚገባው አልፎ እንዳያስብ ከመከረ በኋላ፣ "እግዚአብሔር ለእያንዳንዱ የእምነትን መጠን እንዳካፈለው፥ እንደ ባለ አእምሮ እንዲያስብ እንጂ" በማለት ይናገራል (ሮሜ 12፡3)። በዚህ ስፍራ "የእምነት መጠን" የተባለው ሐሳብ፣ እግዚአብሔር ለእያንዳንዱ አማኝ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ላለው ልዩ የአገልግሎት ድርሻ የሚመጥን የተወሰነ መንፈሳዊ ጸጋ፣ ኃይል እና ችሎታ ማካፈሉን ያመለክታል። ይህ ማለት ሁሉም አማኝ እኩል የሆነ የአገልግሎት ጥሪ የለውም፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ለሰጠው ጥሪ የሚያስፈልገውን እምነት በልክ ይሰጠዋል።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ የጥንቷ የሮም ቤተ ክርስቲያን ከተለያዩ ማኅበራዊ፣ ኢኮኖሚያዊ እና ብሔራዊ ዳራዎች (አይሁድና አሕዛብ) በመጡ አማኞች የተመሠረተች ነበረች። በእነዚህ መካከል የተወሰኑቱ መንፈሳዊ ስጦታቸውን እንደ ማመጻደቂያና የክብር መወጣጫ አድርገው ይጠቀሙበት ነበር። ጳውሎስ ይህንን አስተሳሰብ ለማረም፣ ማናቸውም ዓይነት መንፈሳዊ ስጦታም ሆነ ያን ስጦታ ለመጠቀም የሚያስችል እምነት ከእግዚአብሔር ዘንድ የተሰጠ "መለኪያ" መሆኑን ያብራራል። ማንም ሰው በራሱ ጥረት ያገኘው መንፈሳዊ ችሎታ የለም።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ እውነት የእግዚአብሔርን ሉዓላዊ ስርጭት ያረጋግጣል። እግዚአብሔር አካልን ሲሠራ ሁሉም ብልት ዓይን ወይም እጅ እንዳይሆን አድርጎ በተለያየ መጠንና ተግባር እንዳዋቀረው ሁሉ፣ በመንፈሳዊው አካል በቤተ ክርስቲያንም ውስጥ ልዩ ልዩ የእምነት መጠን ያካፍላል። አንድ ሰው ታላቅ የተአምራት ስጦታ ቢኖረው፣ ያ የእምነቱ መጠን ከእግዚአብሔር የተሰጠው ነው። ሌላው ደግሞ የማስተማር ወይም የማስተዳደር ስጦታ ቢኖረው፣ እርሱም የተቀበለው በጸጋው ልክ ነው። ስጦታውም ሆነ እምነቱ የጸጋ ውጤቶች ናቸው እንጂ የሰው ብቃት መገለጫዎች አይደሉም (አንደኛ ቆሮንቶስ 12፡4-11)።
ይህ እውነታ በመንፈሳዊ ሕይወት ውስጥ ትሕትናንና መደጋገፍን ይፈጥራል። የእምነት መጠኔ ከእግዚአብሔር የተሰጠኝ ስጦታ መሆኑን ሳውቅ፣ በስጦታዬ አልታበይም። እንዲሁም የሌላውን ሰው የተለየ ስጦታ ሳይ አልቀናም፣ ምክንያቱም እግዚአብሔር ለእርሱ ያካፈለው የተለየ ድርሻ መሆኑን እረዳለሁና። እያንዳንዱ ሰው የተሰጠውን የእምነት መጠን በሚገባ ሥራ ላይ ሲያውል፣ መላው የክርስቶስ አካል ይታነጻል።
ቃሉ ለእኛም በተሰጠን ጸጋ እንድንረካና በታማኝነት እንድናገለግል ያሳስበናል። ብዙዎች በቤተ ክርስቲያን ውስጥ የሌሎችን ስጦታ በመመኘት ወይም የራሳቸውን ስጦታ በማሳነስ ሲቸገሩ ይታያሉ። እኛ ግን አምላካችን ለእያንዳንዳችን እንደ አቅማችንና እንደ ጥሪያችን የእምነት መጠንን እንዳካፈለን አውቀን፣ ከተሰጠን ድርሻ ሳናልፍና ሳናጎድል በአገልግሎታችን ዘወትር ልንተጋ ይገባናል።
በማጠቃለያም፣ የእምነት መጠን ማለት እግዚአብሔር ለሕዝቡ የሚያካፍለው የአገልግሎት ጸጋ ልክ ነው። "የተሰጠን መንፈሳዊ ስጦታ የመመጻደቂያ ሳይሆን፣ ሌላውን የማገልገያ አደራ ነው" እንደሚባለው፣ ፈጣሪያችን በጸጋው በለካብን የእምነት መጠን ጸንተን ቆመን፣ ወንድሞቻችንንና እኅቶቻችንን በፍቅር ልናገለግል ይገባናል።