ሐዋርያው ጳውሎስ ወደ ሮሜ አማኞች ሲጽፍ "እግዚአብሔር ለእያንዳንዱ የእምነትን መጠን እንዳካፈለው፥ እንደ ባለ አእምሮ እንዲያስብ እንጂ ማሰብ ከሚገባው አልፎ በትዕቢት እንዳያስብ በመካከላችሁ ላለው ለእያንዳንዱ በተሰጠኝ ጸጋ እናገራለሁ" በማለት ጥብቅ ማስጠንቀቂያ ይሰጣል (ሮሜ 12፡3)። ይህ ማስጠንቀቂያ የተሰጠበት ዋነኛው ምክንያት፣ መንፈሳዊ ትዕቢት የአንድን ክርስቲያን ሕይወት ከሚያጠፉና የቤተ ክርስቲያንን አንድነት ከሚያፈርሱ እጅግ አደገኛ ኃጢአቶች አንዱ ስለሆነ ነው። ማሰብ ከሚገባው አልፎ ማሰብ ማለት ራስን ከሌሎች የተሻለ፣ አስፈላጊና መንፈሳዊ አድርጎ በመቁጠር፣ እግዚአብሔርንና የጸጋውን ሥራ መዘንጋት ማለት ነው።
በታሪካዊ አውድ በሮም ቤተ ክርስቲያን ውስጥ በአይሁድና በአሕዛብ አማኞች መካከል ክፍፍል እና መናናቅ ተፈጥሮ ነበር። አይሁዳውያን "ሕጉ የተሰጠው ለእኛ ነው" በማለት ሲታበዩ፣ አሕዛብ ደግሞ "እግዚአብሔር አይሁድን ጥሎ እኛን መርጦናል" በማለት ይመጻደቁ ነበር (ሮሜ 11፡17-21)። ጳውሎስ ይህንን ክፍተት ለመድፈን፣ ሁለቱም ወገኖች የዳኑት፣ የጸደቁት እና መንፈሳዊ ስጦታ ያገኙት በገዛ ብቃታቸው ሳይሆን በእግዚአብሔር ፍጹም ጸጋ መሆኑን ያስታውሳቸዋል። በጸጋ የዳነ ሰው ደግሞ ራሱን ከፍ አድርጎ ሊያስብ የሚችልበት ምንም ዓይነት ሕጋዊም ሆነ መንፈሳዊ መሠረት የለውም።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ትዕቢት የኃጢአት ሁሉ ሥር ነው። ሰይጣን ከሰማይ የወደቀው "ዙፋኔን ከእግዚአብሔር ከዋክብት በላይ ከፍ አደርጋለሁ" ብሎ ከሚገባው አልፎ በማሰቡ ነው (ኢሳይያስ 14፡13-14)። ክርስትና ግን የዚህ ተቃራኒ የሆነውን የክርስቶስን ትሕትና መላበስን ይጠይቃል። እግዚአብሔር ትዕቢተኞችን ይቃወማል፣ ለትሑታን ግን ጸጋን ይሰጣል (ያዕቆብ 4፡6)። አንድ አማኝ ስጦታውን፣ ዕውቀቱን ወይም አገልግሎቱን አይቶ በራሱ ከተመካ፣ የእግዚአብሔርን ክብር እየዘረፈ ነው። ትክክለኛው አስተሳሰብ "ያለኝን ሁሉ ከጌታ ተቀብያለሁ፤ እኔ ምናምንቴ ባሪያ ነኝ" የሚል ሚዛናዊ አእምሮ ነው።
ይህ እውነታ ጤናማ ራስን የማወቅ አስፈላጊነትን ያጎላል። እንደ ባለ አእምሮ ማሰብ ማለት ራስን ከልክ በላይ ማሳነስ ወይም ማዋረድ ሳይሆን፣ እውነተኛ ማንነትን በእግዚአብሔር ቃል መነጽር ማየት ማለት ነው። ያለንን ስጦታ አምነን መቀበልና በዚያ ስጦታ እግዚአብሔርን ማገልገል ተገቢ ሲሆን፣ ያንን ስጦታ ግን የሌላውን ወንድም ለማሳነስ መጠቀም ውድቀት ነው። አካል ጤናማ የሚሆነው እያንዳንዱ ብልት የራሱን አቅም አውቆ ከሌላው ጋር ሲተባበር ብቻ ነው።
ቃሉ ለእኛም በተለይም በማኅበራዊ ሚዲያ ራስን የማግነን ባሕል በነገሠበት ዘመን፣ እጅግ አስፈላጊ መመሪያ ነው። ዛሬ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ራስን የማስተዋወቅና ክብርን የመሻት አባዜ በዝቷል። እኛ ግን ይህንን ከንቱ ውዳሴ ትተን፣ ራሳችንን በክርስቶስ መስቀል ጥላ ሥር ልንደብቅ ይገባናል። ማናችንም ብንሆን በእግዚአብሔር ጸጋ ካልሆነ በቀር ምንም ማድረግ እንደማንችል አውቀን ልንዋረድ ያስፈልጋል።
በማጠቃለያም፣ ማሰብ ከሚገባው አልፎ በትዕቢት አለማሰብ የክርስትና መሠረታዊ የትሕትና ሕግ ነው። "ትዕቢት የውድቀት መጀመሪያ፣ ትሕትና ግን የክብር በር ነው" እንደሚባለው፣ ለተሰጠን ጸጋ ምስጋና በማቅረብ، ራሳችንን ከማንም በላይ ሳናደርግ፣ በታማኝነትና በየዋህነት ወንድሞቻችንን ልናገለግል ይገባናል።