የኢየሱስ መሥዋዕትነት ለአንድ ጊዜና ለመጨረሻ ጊዜ ነው ሲባል ምን ማለት ነው (ዕብራውያን 7፡27)?

የዕብራውያን ጸሐፊ የክርስቶስን መሥዋዕትነት ፍጹምነት ሲያብራራ "እርሱም እንደነዚያ ሊቃነ ካህናት አስቀድሞ ስለ ራሱ ኃጢአት በኋላም ስለ ሕዝቡ ኃጢአት ዕለት ዕለት መሥዋዕትን ሊያቀርብ አያስፈልገውም፤ ራሱን ባቀረበ ጊዜ ይህን ለአንድ ጊዜ ፈጽሞ አድርጎአልና" በማለት ያውጃል (ዕብራውያን 7፡27)። ይህ "ለአንድ ጊዜ ፈጽሞ" የሚለው ቃል በግሪክኛው "ኤፋፓክስ" ሲሆን፥ ትርጉሙም እንደገና መደገም የማያስፈልገው፣ የማያዳግምና ለዘላለም በቂ የሆነ የመጨረሻ ተግባር ማለት ነው።

በታሪካዊና ባህላዊ አውድ የብሉይ ኪዳን ካህናት በየቀኑ በማለዳና በማታ፣ እንዲሁም በየዓመቱ በስርየት ቀን (ዮም ኪፑር) መሥዋዕት ያቀርቡ ነበር። ቤተ መቅደሱ የደም ባሕር ይመስል ነበር፤ ምክንያቱም የሰው ልጅ ኃጢአት አያቋርጥምና መሥዋዕቱም ማቆም አልነበረበትም። ይህ የዕለት ተዕለት ድካም ለሕዝቡም ሆነ ለካህናቱ ፍጹም የሆነ የሕሊና ዕረፍት አልሰጣቸውም ነበር። ጸሐፊው ይህንን አድካሚ ሥርዓት ክርስቶስ በቀራንዮ መስቀል ላይ በከፈለው አንድና የመጨረሻ መሥዋዕት እንዴት እንዳበቃው በሚገባ አስረድቷል።

ከሕጋዊና ከመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት አንጻር የእንስሳት ደም ለጊዜው ኃጢአትን ይሸፍን እንደነበር እንጂ ፈጽሞ ያስወግድ እንዳልነበር ቃሉ ያረጋግጣል። ክርስቶስ ግን ኃጢአት የሌለበት ፍጹም በግ ሆኖ መሥዋዕት ስለሆነ፥ የደሙ ሕጋዊ ዋጋ (ክፍያ) ወሰን የሌለውና ለዘላለም በቂ ነው። መሥዋዕቱ እንደገና መደገም የሌለበት፥ ሕጋዊው የኃጢአት ዕዳ እስከ መጨረሻዋ ሳንቲም በመስቀል ላይ ስለተከፈለ ነው። "ተፈጸመ" የሚለው የክርስቶስ ቃል የዚህ ሕጋዊ ማረጋገጫ ነው።

በሥነ መለኮታዊ አውድ የዚህ ትምህርት ውጥረት የእግዚአብሔርን ጸጋ ሙሉነት በመቀበል ላይ ነው። ብዙ ሰዎች መዳናቸውን በክርስቶስ ሥራ ላይ ብቻ ከማድረግ ይልቅ የራሳቸውን ሥራ መጨመር ይፈልጋሉ። ሆኖም የክርስቶስ መሥዋዕትነት አንድ ጊዜ የተደረገ መሆኑን መቀበል ማለት፥ በእግዚአብሔር ፊት ጻድቅ ለመሆን ከእንግዲህ ሌላ ምንም ዓይነት መሥዋዕትም ሆነ ሥራ እንደማያስፈልግ አምኖ ማረፍ ነው። ይህ የጸጋው ወንጌል ማዕከላዊ ትምህርት ነው።

የሰው ልጅ በተፈጥሮው ኃጢአት ሲሠራ የሕሊና ወቀሳ ይሰማዋል፤ ያንን ወቀሳ ለማስታገስም የራሱን ማካካሻ (መሥዋዕት) ለማቅረብ ይሞክራል። ነገር ግን የክርስቶስ አንድ መሥዋዕትነት የሰውን የሕሊና ወቀሳ ፈጽሞ የሚያስወግድ ታላቅ ኃይል አለው። አማኞች በኃጢአት ሲወድቁ አዲስ መሥዋዕት መፈለግ አያስፈልጋቸውም፤ ምክንያቱም ያ አንድ ጊዜ የፈሰሰው ደም ትናንት የሠራውንም ሆነ ነገ የሚሠራውን ኃጢአት ለማጠብ ዘላለማዊ አቅም አለው።

ቃሉ ለእኛም ከማንኛውም ዓይነት የሕሊና ኩነኔ ነጻ ወጥተን በሰላም እንድንኖር ታላቅ እርግጠኝነትን ይሰጠናል። ዛሬ እኛን ለማዳን እንደገና የሚሰቀል ክርስቶስ የለም፤ የፈሰሰው ደም በቂ ነው። "የክርስቶስ አንድ መሥዋዕትነት የዘመናትን ኃጢአት የሚደመስስ ፍጹም የማዳን ኃይል ነው" እንደሚባለው ሁሉ፥ እኛም በዚህ ለአንድ ጊዜና ለመጨረሻ ጊዜ በተፈጸመ የማዳን ሥራ ላይ አርፈን እግዚአብሔርን እያመሰገንን ልንኖር ይገባል።