የኑሮ ትምክህት ምንድን ነው?

የዓለምን ባዶነትና ክፋት ዮሐንስ ሲያጠቃልል፣ ሦስተኛውን የዓለም መገለጫ "የኑሮ ትምክህት" (1 ዮሐንስ 2፡16) በማለት ይጠራዋል። እዚህ ላይ "የኑሮ ትምክህት" በግሪኩ "አላዞኔያ ቱ ቢዩ" ሲሆን፣ ትርጉሙም አንድ ሰው ባለው ምድራዊ ሀብት፣ ሥልጣን፣ ዕውቀት፣ መልክ ወይም ስኬት ምክንያት ራሱን ከሌሎች አብልጦ ማየት፣ በእግዚአብሔር ላይ ከመታመን ይልቅ በንብረቱ ላይ መታመን፣ እና "እኔ ሁሉን እችላለሁ" በሚል የትዕቢት መንፈስ መመላለስን የሚያሳይ ነው።

በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ በጥንቱ ዘመን የነበሩ ሰዎች ክብራቸውን የሚለኩት ባላቸው የባሪያ ብዛት፣ በሚለብሱት የከበረ ልብስና በሚያገኙት ማኅበራዊ የክብር ቦታ ነበር። ሰዎች ይህንን ክብር ለማግኘት ሲሉ ሌላውን ይረግጣሉ፣ ይዋሻሉ፣ ይገድላሉም። ዮሐንስ ይህ ዓይነቱ በሰው ፊት የመታየትና ራስን የማስከበር ሩጫ (ትምክህት) ከእግዚአብሔር አብ የመነጨ ሳይሆን፣ ከወደቀው የዓለም ሥርዓትና ከሰይጣን የትዕቢት መንፈስ የተወረሰ መሆኑን በግልጽ አሳይቷል።

በዚህ ሐሳብ ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት በእግዚአብሔር ጸጋ ላይ በመደገፍና በራስ ኃይል በመመካት መካከል ያለውን ልዩነት ያሳያል። የኑሮ ትምክህት የእግዚአብሔርን ሰጭነት ይክዳል؛ "ይህንን ሀብትና ክብር ያገኘሁት በገዛ ጥበቤና ጉልበቴ ነው" ወደሚል ክህደት ያመራል (ዘዳግም 8፡17)። ሐዋርያው ያዕቆብ ይህንን ድርጊት ሲኮንን "አሁን ግን በትዕቢታችሁ ትመካላችሁ፤ እንደዚህ ያለ ትምክህት ሁሉ ክፉ ነው" (ያዕቆብ 4፡16) ብሏል። የኑሮ ትምክህት የእግዚአብሔርን ሉዓላዊነት የመጋፋት ኃጢአት ነው።

ከዚህም በላይ፣ የኑሮ ትምክህት እጅግ አታላይ ነው። ሰው በምድራዊ ስኬቱ ሲመካ፣ ነገ ምን ሊፈጠር እንደሚችል እንደማያውቅ ይዘነጋል። ሞት በድንገት ሲመጣ፣ የኮራበት ገንዘቡ፣ ሥልጣኑና ዝናው ሁሉ ከንቱ ሆኖ ይቀራል። ለዚህ ነው ጌታ ኢየሱስ ነፍሱን በሀብቱ ያሳረፈውን ጅል ባለጠጋ በምሳሌ ያቀረበው (ሉቃስ 12፡16-21)። የኑሮ ትምክህት መጨረሻው ፍጹም ውርደት ነው።

ቃሉ ለእኛም ያለንን ማናቸውንም ነገር በእግዚአብሔር ፊት በትሕትና እንድንይዝ ጥብቅ መመሪያ ይሰጠናል። ሀብት፣ ዕውቀት ወይም ስኬት ቢኖረን፣ እነዚህ ሁሉ ከእግዚአብሔር የተሰጡን ጊዜያዊ አደራዎች መሆናቸውን አውቀን፣ ከኑሮ ትምክህት ይልቅ ለእግዚአብሔር ክብርና ለሰው ልጆች አገልጋይነት ልንጠቀምባቸው ይገባናል።

"በምድራዊ ሀብትና ዝና መመካት፣ ፀሐይ ሲወጣ እንደሚቀልጥ በረዶ ያለ ጊዜያዊና ከንቱ ትምክህት ነው፤" እንደሚባለው፣ እውነተኛውና ዘላለማዊው ትምክህታችን በእኛ ስኬት ላይ ሳይሆን ጌታችንን በማወቅና በመታዘዝ ላይ ብቻ የተመሠረተ ነው።