የታጠበች እርያ ወደ ጭቃ መመለሷ ማለት ምን ማለት ነው? (2ኛ ጴጥሮስ 2:22)

ሐዋርያው ጴጥሮስ የሐሰተኛ አስተማሪዎችን የኋሊት መመለስ ለማስረዳት ሁለተኛውን ምሳሌ ሲጠቅስ "እንዲሁም የታጠበች እርያ በጭቃ ረግረግ ለመንከባለል ተመለሰች የሚለው እውነተኛ ምሳሌ ደርሶባቸዋል" በማለት ይገልጻል (2ኛ ጴጥሮስ 2:22)። "እርያ" ወይም አሳማ በተፈጥሮው ጭቃና ቆሻሻ የሚወድ እንስሳ ሲሆን፣ ይህ እንስሳ ቢታጠብም እንኳ ተፈጥሮው ስላልተለወጠ ንጹሕ ሆኖ ከመቆየት ይልቅ ወደ ርኩሱ የጭቃ ማጥ መመለስን ይመርጣል።

በታሪካዊው የአይሁድ ሕግና ባህል፣ አሳማ (እርያ) ከሁሉ ይልቅ ርኩስ ተደርጎ የሚቆጠር እንስሳ ነበር (ዘሌዋውያን 11:7)። አይሁዳውያን ይህንን እንስሳ አይበሉም፣ አይነኩም፣ እንዲሁም አያረቡም ነበር። ስለዚህ፣ ጴጥሮስ ይህንን ምሳሌ ሲጠቀም፣ ሐሰተኛ አስተማሪዎቹ በውጫዊ ሃይማኖታዊ ሥርዓት ታጥበው የነጹ ቢመስሉም፣ በተፈጥሮ ግን ልክ እንደ አሳማ ርኩስ የኃጢአት ፍላጎት ያላቸው መሆናቸውን እጅግ ኃይለኛ በሆነ የባህል ዘይቤ እያሳየ ነው። አሳማን በውሃ ማጠብ የጭቃ አፍቃሪነቱን አይቀይረውም።

የዚህ ምሳሌ ሥነ-መለኮታዊ ትርጉም የሚያጠነጥነው በሃይማኖታዊ ውጫዊ ንጽሕና እና በእውነተኛ የመንፈስ ቅዱስ ዳግም ልደት መካከል ባለው ልዩነት ላይ ነው። አንድ ሰው ወደ ቤተ ክርስቲያን በመምጣት፣ በመጠመቅ ወይም ሃይማኖታዊ ሥርዓቶችን በመፈጸም ውጫዊውን ሕይወቱን "ሊያጥብ" ይችላል። ሆኖም፣ የልብ መለወጥ ከሌለ፣ የኃጢአት ጭቃ ሁልጊዜ ይስበዋል። አዲስ ፍጥረት የሆነ አማኝ (እንደ በግ) በድንገት በጭቃ ቢወድቅ እንኳ ቶሎ መውጣትን ይፈልጋል፤ ተፈጥሮው ያልተለወጠ (እንደ አሳማ) ግን በጭቃው ውስጥ መንከባለልን ይመርጣል።

ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ የፈሪሳውያንን ውጫዊ ንጽሕና ሲወቅስ፣ በውጭ አምሮ የሚታየውን ነገር ግን በውስጥ የሙታን አጥንትና ርኩሰት ሁሉ የተሞላውን በኖራ የተለሰነ መቃብር መስላችኋል በማለት የውጫዊ መታጠብን ከንቱነት አስተምሯል (ማቴዎስ 23:27)። ጽዋውንና ጻሕሉን በውጭ ታጠራላችሁ በውስጡ ግን ቅሚያና ስስት ሞልቶበታል በማለትም የተፈጥሮን እንጂ የቆዳን መታጠብ እግዚአብሔር እንደማይቀበል አረጋግጧል (ማቴዎስ 23:25)።

ቃሉ ለእኛም ሃይማኖታዊ ግብዝነትን እንድንመረምር ትልቅ ማሳሰቢያ ይሰጠናል። በቤተ ክርስቲያን ሥርዓት መታጠብና በሰዎች ፊት መልካም መስሎ መታየት ብቻውን መዳንን አያመጣም። የኃጢአት ፍላጎታችን ተሰብሮ መንፈሳዊ ተፈጥሮን እስካልተቀበልን ድረስ፣ የዓለም ጭቃ መሳቡ አይቀርም። ስለዚህ እውነተኛው ንጽሕና መጀመር ያለበት ከልብ መለወጥና በመንፈስ ቅዱስ ከመታደስ መሆን አለበት።

ውጫዊ መታጠብ ቆዳን ያነጻል፣ ልብን የሚያድሰው ግን የእግዚአብሔር መንፈስ ብቻ ነው። "ተፈጥሮው ሳይለወጥ በውሃ የታጠበ ሰው፣ ጊዜ ሲያገኝ ወደ ኃጢአት ጭቃ መንከባለሉ አይቀርም" እንደሚባለው፣ እኛም ራሳችንን ለቃሉ እውነት በማስገዛት ዘወትር የልባችንን ንጽሕና በመጠበቅ ልንመላለስ ይገባል።