ሐዋርያው ጳውሎስ አማኞች የተጠሩለትን ነጻነት ካወጀ በኋላ፣ "እንግዲህ ጸንታችሁ ቁሙ እንደ ገናም በባርነት ቀንበር አትያዙ" በማለት አጥብቆ ያስጠነቅቃል (ገላትያ 5፡1)። "የባርነት ቀንበር" የሚለው አገላለጽ የእርሻ በሬዎች አንገት ላይ የሚጫነውን ከባድ እንጨት በምሳሌነት በመውሰድ መንፈሳዊ ጭቆናን የሚያሳይ ቃል ነው።
በዚህ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል፣ የባርነት ቀንበር የተባለው የሙሴ ህግና የአይሁድ ስርዓት ነው። አንድ ሰው በእግዚአብሔር ፊት ጻድቅ ሆኖ ለመቅረብ ሙሉውን ህግ ያለ አንዳች ጉድለት መፈጸም ይጠበቅበታል። ይህ ደግሞ ለወደቀው የሰው ልጅ ተፈጥሮ ፈጽሞ የማይቻልና እጅግ የሚከብድ ሸክም ነው።
የሐዋርያት ሥራ መጽሐፍ ይህንን ቀንበር ሲገልጸው፣ "አባቶቻችንና እኛ ልንሸከመው ያልቻልነውን ቀንበር በደቀ መዛሙርት ጫንቃ ላይ በመጫን እግዚአብሔርን ስለ ምን ትፈታተናላችሁ?" በማለት ክብደቱን ያሳያል (የሐዋርያት ሥራ 15፡10)። የሐሰት መምህራን በገላትያ አማኞች ላይ ሊጭኑት የሞከሩት ይኸው የማይቻል የህግ ቀንበር ነበር።
በክርስቶስ መስቀል በኩል አማኞች ከዚህ ቀንበር ተፈትተዋል። ዳግመኛ በባርነት ቀንበር መያዝ ማለት፣ የክርስቶስን የማዳን ስራ በቂ እንዳልሆነ በመቁጠር፣ መዳንን በራስ ጥረትና ስርዓቶችን በመፈጸም ለማግኘት መሞከር ማለት ነው። ይህ ደግሞ ከመንፈሳዊ ልጅነት ወደ መንፈሳዊ ባርነት ማሽቆልቆል ነው።
ቃሉ ለእኛም ጥልቅ መንፈሳዊ ንቃት ይሰጠናል። ዛሬም ቢሆን መዳናችን የተመሰረተው በአለባበሳችን፣ በምግባችን ወይም በልዩ ልዩ የሰው ወጎች ላይ ነው ብለን የምናስብ ከሆነ፣ ሳናውቀው የባርነትን ቀንበር እየተሸከምን ነው። እኛ የተጠራነው ለጸጋ እንጂ ለህግ ስርዓት አይደለም።
የክርስቶስ ጸጋ ሕይወትን የሚያቀልና እረፍት የሚሰጥ ነው። ጌታችን "ቀንበሬ ልዝብ ሸክሜም ቀሊል ነውና" (ማቴዎስ 11፡30) እንዳለው፣ ከህግ ባርነት ወጥተን በክርስቶስ የፍቅር ቀንበር ስር ስንሆን እውነተኛ የነፍስ እረፍት እናገኛለን።