የበጉ የሰርግ እራት ምንድን ነው?

የራእይ መጽሐፍ የቤተ ክርስቲያንንና የክርስቶስን የመጨረሻ አንድነት ሲገልጽ "ወደ በጉ ሠርግ እራት የተጠሩ ብፁዓን ናቸው ብለህ ጻፍ" በማለት ታላቅ የደስታ አዋጅ ያውጃል (ራእይ 19፡9)። "የበጉ የሰርግ እራት" ማለት በክርስቶስ ኢየሱስ (በበጉ) እና በቤተ ክርስቲያን (በሙሽራይቱ) መካከል የሚደረገው የዘላለም ቃል ኪዳን መፈጸሚያ፣ ከኃጢአትና ከመከራ ነጻ የሆነ ፍጹም የፍቅር፣ የደስታና የኅብረት ታላቅ ሰማያዊ ግብዣ ነው።

በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ በጥንቱ የአይሁድ የጋብቻ ሥርዓት ሦስት ደረጃዎች ነበሩት። አንደኛ، የጋብቻ ውል (እጮኝነት) ሲሆን፣ ይህ ቤተ ክርስቲያን ክርስቶስን በተቀበለች ጊዜ የተፈጸመ ነው። ሁለተኛ، ሙሽራው ወደ ሙሽራይቱ ቤት መጥቶ ወደ ራሱ ቤት የሚወስድበት (የመነጠቅ) ጊዜ ነው። ሦስተኛውና የመጨረሻው ደግሞ، የሰርጉ እራት ግብዣ ሲሆን، ይህ ሁሉም ወዳጆች ተጠርተው ለቀናት የሚደረግ ታላቅ የደስታ ሥነ ሥርዓት ነው። ዮሐንስ ይህንን ሥርዓት ወስዶ፣ ክርስቶስና ቤተ ክርስቲያን ለዘላለም አንድ የሚሆኑበትን ሰማያዊ ክብር ያሳያል።

በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ የሰርግ እራት የድነት ታሪክ መደምደሚያ ነው። እግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያንን ያዘጋጀው እንደ ንጹሕ ድንግል ለክርስቶስ ሊያቀርባት ነው (2ኛ ቆሮንቶስ 11፡2)። ሙሽራይቱ "የሚያንጸባርቅና ንጹሕ ቀጭን የተልባ እግር" ተጎናጽፋለች؛ ይህም የቅዱሳን የጽድቅ ሥራ መሆኑ ተገልጿል (ራእይ 19፡8)። ይህ ጽድቅ በበጉ ደም ታጥቦ የተገኘና በእምነት በተደረገ በጎ ሥራ ያጌጠ ነው። እግዚአብሔር የሕዝቡን መከራ ወደ ዘላለም የሰርግ ደስታ ይቀይረዋል።

በዚህ ታላቅ የተስፋ ቃል ውስጥ አስገራሚ መንፈሳዊ ውጥረት እናያለን። ቤተ ክርስቲያን በምድር ላይ ስትኖር ጾም، ጸሎትና ስደት ይበዛባታል። ዓለም ሙሽራይቱን ታንገላታለች، ውበትዋንም ታጎድፋለች። ነገር ግን ይህ የመከራ ጊዜ ዘላለማዊ አይደለም። በምድር ላይ ያለቀሱት በሰማይ ይስቃሉ؛ በምድር ላይ የተራቡት በበጉ የሰርግ ማዕድ ላይ ይቀመጣሉ። የመጨረሻው ዕጣ ፈንታችን ሞትና ሐዘን ሳይሆን፣ የሰርግ እራት መሆኑ ከማንኛውም ጭንቀት በላይ ያነሳናል።

የሰው ልጅ ዘወትር ፍቅርንና ተቀባይነትን ይፈልጋል። በምድራዊ ጋብቻ ደስታን ለመፈለግ ይጥራል። ነገር ግን እውነተኛውና ፍጹሙ የነፍስ ርካታ ያለው በሰማያዊው ሙሽራ እቅፍ ውስጥ ብቻ ነው። እኛ የተጠራነው የዚህ ታላቅ ግብዣ ተካፋዮች እንድንሆን ነው። ጥሪውን መቀበልና የጽድቅ ልብስን አጥቦ መጠበቅ የእያንዳንዱ አማኝ ኃላፊነት ነው።

ቃሉ ለእኛም በምድር ላይ የሚያጋጥመንን ሐዘንና መከራ ወደ ጎን ትተን، ለሰማያዊው የሰርግ ግብዣ ራሳችንን በቅድስና እንድናዘጋጅ ያሳስበናል። "የበጉ ሠርግ ስለ ደረሰ ሚስቱም ራስዋን ስላዘጋጀች ደስ ይበለን ሐሤትም እናድርግ ክብርንም ለእርሱ እንስጥ" እንደሚለው ቃሉ (ራእይ 19፡7)፣ እኛም የሙሽራውን መምጣት በንጽሕናና በታላቅ ናፍቆት ዘወትር ልንጠብቅ ይገባናል።