መጽሐፍ ቅዱስ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በተራራው ስብከቱ ላይ ካስተማራቸው ጥልቅ መንፈሳዊ እውነቶች አንዱን ሲገልጽ፡ "የሚያምሩ ብፁዓን ናቸው፥ ይማራሉና" ይለናል (ማቴ 5፡7)። በዚህ ስፍራ "የሚያምሩ" ተብሎ የተተረጎመው ቃል በዋናው የግሪክ ቋንቋ "ኤሌሞን" ሲሆን፣ ትርጉሙም ለተጎዱት ርኅራኄ ማሳየት፣ በችግር ውስጥ ያሉትን በተግባር መርዳት እና የበደሉንን ይቅር ማለት ነው። "ብፁዓን" የሚለው ቃል ደግሞ በእግዚአብሔር ዘንድ የተወደዱ፣ በረከትን የተቀበሉ እና እውነተኛ ውስጣዊ ሰላም ያላቸው መሆናቸውን ያሳያል። ስለዚህ ይህ ቃል ምሕረትን የሚያደርጉ ሰዎች ከእግዚአብሔር ዘንድ መለኮታዊ ምሕረትን እንደሚቀበሉ የሚያረጋግጥ መሠረታዊ የሕይወት መርህ ነው።
ይህንን ሀሳብ በጥልቀት ለመረዳት ጌታ ኢየሱስ ይህንን ትምህርት ባስተማረበት ዘመን የነበረውን ማኅበራዊና ባሕላዊ ሁኔታ ማወቅ ያሻል። በወቅቱ ዓለምን ይገዛ በነበረው የሮማውያን ሥልጣኔ ውስጥ፣ ምሕረት ማድረግ እንደ ድክመት ይቆጠር ነበረ። የሮማውያን ፍልስፍና ኃይልን፣ የበላይነትን እና ጠላትን በጭካኔ ማጥፋትን ያከብር ስለነበር፣ ለደካሞች ርኅራኄ ማሳየት የሞኝነት ምልክት ተደርጎ ይወሰድ ነበር። ነገር ግን የአይሁድ ባህልና የብሉይ ኪዳን ትምህርት እግዚአብሔር መሐሪና ርኅሩኅ አምላክ መሆኑን ያስተምራል። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ የዓለምን የጭካኔ ሥርዓት የሚገለብጥ እና የእግዚአብሔርን መንግሥት የፍቅር ባሕርይ የሚያንጸባርቅ አዲስ መለኮታዊ አዋጅ እያወጀ ነበረ። የሰው ልጅ እውነተኛ ክብር የሚለካው በኃይሉ ሳይሆን ለሌሎች በሚያሳየው ምሕረት መሆኑን አረጋገጠ።
በምሕረት እና በፍርድ መካከል ያለው መንፈሳዊ ውጥረት ይህንን ትምህርት ይበልጥ ክብደት ይሰጠዋል። እግዚአብሔር ጻድቅ ፈራጅ በመሆኑ ኃጢአትን ዝም ብሎ አያልፍም፤ ነገር ግን ፍትሕን በምሕረት ያስተናግዳል። ምሕረት ማለት አንድ ሰው ሊቀበለው የሚገባውን ቅጣት አለመስጠት ወይም ይቅር ማለት ነው። ጌታችን ይህንን እውነት በማይራራው ባሪያ ምሳሌ ላይ በግልጽ አስተምሮናል፤ ጌታው እጅግ ብዙ ዕዳ ይቅር ብሎት ሳለ፣ እርሱ ግን ለባልንጀራው ጥቂት ዕዳ ሊምረው ባለመፈለጉ በጽኑ ተቀጥቷል (ማቴ 18፡32-34)። እኛ ከእግዚአብሔር ዘንድ በክርስቶስ ደም ታላቅ ምሕረትን የተቀበልን ሰዎች፣ ያንን የተቀበልነውን ምሕረት ለሌሎች የማካፈል ግዴታ አለብን። ምሕረትን መከልከል የእግዚአብሔርን ጸጋ እንደ መካድ ይቆጠራል።
የሚያምሩ ሰዎች ይማራሉ የሚለው የተስፋ ቃል፣ ምሕረት ማድረግ የድነት ምክንያት መሆኑን ሳይሆን፣ የዳነ እና መንፈስ ቅዱስ ያደረበት ሰው ሕይወት ተፈጥሯዊ ፍሬ መሆኑን ያሳያል። እኛ የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደምናስተምረው፣ መዳን በጸጋ ብቻ የሚገኝ የእግዚአብሔር ስጦታ ነው፤ ነገር ግን ይህ ጸጋ በውስጣችን ሲሠራ ልባችንን በማለስለስ ለሌሎች ርኅሩኆች እንድንሆን ያደርገናል። በዕለት ተዕለት ሕይወታችን ውስጥ የሰዎችን ስህተት ችላ ስንል፣ በደላቸውን ስንተው እና ለችግረኞች እጃችንን ስንዘረጋ፣ እግዚአብሔር ደግሞ በእኛ ድካምና ውድቀት ጊዜ ምሕረቱን በብዛት ያፈስልናል። ያዕቆብ በመልእክቱ ላይ፡ "ምሕረትን ለማያደርግ ምሕረት የሌለበት ፍርድ ይሆናልና፤ ምሕረትም በፍርድ ላይ ይመካል" በማለት የርኅራኄን ታላቅ ኃይል አስረግጦ ይነግረናል (ያዕ 2፡13)።
የዚህ ቃል እውነት ዛሬ ላለነው ክርስቲያኖች እጅግ ጥልቅ የሆነ የሕይወት ትምህርት ይሰጠናል። በምንኖርበት ራስ ወዳድ በሆነና በቀል በነገሰበት ዓለም ውስጥ፣ ምሕረትን ማድረግ እጅግ ፈታኝ ሊሆን ይችላል። ነገር ግን የሚያምር ልብ መያዝ ማለት፣ በቤተሰብ ውስጥ የተፈጠረን ቂም መተው፣ በሥራ ቦታ ለበደሉን ሰዎች ጸጋን ማሳየት፣ እንዲሁም በማኅበረሰባችን ውስጥ ለተገለሉና ለተራቡት የተግባር ፍቅርን መግለጽ ማለት ነው። የሰዎች ድክመት ሲታየን ለመፍረድ ከመቸኮል ይልቅ፣ ጌታ ለእኛ ያደረገውን ትዕግሥት በማሰብ በምሕረት ልንሸፍናቸው ይገባል። ምሕረት ማድረግ የጥንካሬያችን፣ የመንፈሳዊ ብስለታችን እና ከእግዚአብሔር ጋር ያለን የቀረበ ሕብረት መገለጫ ነው።
በማጠቃለያ፣ የሚያምሩ ብፁዓን ናቸው ማለት፣ የእግዚአብሔርን አዳኝ ጸጋ የቀመሱ እና ያንን ጸጋ በተግባር ለሌሎች የሚያካፍሉ ሰዎች በእግዚአብሔር ፊት የተባረኩ ናቸው ማለት ነው። የክርስቲያን ሕይወት የተሟላ የሚሆነው የእግዚአብሔርን ልብ በምድር ላይ ስናንጸባርቅ ነው። በልባችን ውስጥ ያለው የምሕረት መጠን፣ በሕይወታችን ውስጥ ያለውን የእግዚአብሔርን ህልውና መጠን ያሳያል። ስለዚህ ዘወትር የእግዚአብሔርን ርኅራኄ በመልበስ፣ ለሌሎች የበረከት ቦይ ሆነን ልናልፍ ይገባል። ቃሉ ይህንን ታላቅ አደራ ሲያስታውሰን፡ "እንግዲህ እንደ እግዚአብሔር ምርጦች ቅዱሳን ሆናችሁ የተወደዳችሁም ሆናችሁ፥ ምሕረትን፥ ርኅራኄን፥ ቸርነትን፥ ትህትናን፥ የዋህነትን፥ ትዕግሥትን ልበሱ" ይለናል (ቆላ 3፡12)።