ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ እግዚአብሔር ፍቅር ሲጸልይ፣ አማኞች "ከቅዱሳን ሁሉ ጋር ስፋቱና ርዝመቱ ከፍታውም ጥልቀቱም ምን ያህል መሆኑን ለማስተዋል እንድትችሉ" በማለት የፍቅሩን ስፋትና መጠን በልኬት ቃላት ይገልጻል (ኤፌሶን 3፡18)። እነዚህ አራት አቅጣጫዎች የክርስቶስን ፍቅር ማለቂያ የሌለው ታላቅነትና በሁሉም አቅጣጫ የተዘረጋ መለኮታዊ ጸጋ መሆኑን የሚያሳዩ ምሳሌያዊ ቃላት ናቸው።
በታሪካዊና ስነ-መለኮታዊ ትንታኔ መሠረት፣ "ስፋቱ" የክርስቶስ ፍቅር ዘር፣ ቀለምና ጾታ ሳይለይ የዓለምን ሕዝብ ሁሉ፣ አይሁድንና አሕዛብን በእኩልነት የሚያቅፍ መሆኑን ያሳያል። "ርዝመቱ" ደግሞ ይህ ፍቅር ዓለም ሳይፈጠር ከዘላለም የጀመረና እስከ ዘላለም የማይቋረጥ፣ ጊዜ የማይወስነው ታማኝ ፍቅር መሆኑን ይገልጻል። የክርስቶስ ፍቅር መጀመሪያና መጨረሻ የሌለው የሕይወት መስመር ነው።
"ከፍታው" የሚያመለክተው እኛን ኃጢአተኞችን ከውድቀት አንስቶ በክርስቶስ ኢየሱስ በሰማያዊ ስፍራ ያስቀመጠበትንና የክብሩ ወራሾች ያደረገበትን የከበረ የፍቅር ደረጃ ነው። "ጥልቀቱም" ሲል፣ ክርስቶስ እኛን ለማዳን ሲል ከሰማያዊ ክብሩ ዝቅ ብሎ፣ የባሪያን መልክ ይዞ፣ እስከ መስቀል ሞት ድረስ መውረዱንና እኛንም ከጥልቅ የኃጢአት አዘቅት ውስጥ ማውጣቱን ያሳያል። የክርስቶስ መስቀል የዚህ ሁሉ ልኬት ማሳያ ማዕከል ነው።
ይህንን ታላቅ ፍቅር ማስተዋል የሚቻለው "ከቅዱሳን ሁሉ ጋር" ሲሆን ብቻ ነው። የአንድ ግለሰብ አእምሮ ብቻውን የክርስቶስን ፍቅር ሙሉ በሙሉ ተረድቶ ሊያጠናቅቀው አይችልም። ቤተ ክርስቲያን በኅብረት ስትሆን፣ አንዱ ያየውን የፍቅር ጥልቀት ሌላው ከሚያየው የስፋት ጸጋ ጋር ሲያካፍል፣ የፍቅሩ ታላቅነት ይበልጥ ጎልቶ ይታያል። እውነተኛ መንፈሳዊ ማስተዋል በኅብረት ውስጥ የሚያድግ ጸጋ ነው።
ቃሉ ለእኛም እጅግ ጥልቅ የሆነ የነፍስ እርካታን ይሰጠናል። በሕይወታችን ማዕበል ሲበዛብን፣ የክርስቶስ ፍቅር ከችግራችን ሁሉ የሰፋ፣ ከዘመናችን የረዘመ፣ ከኃጢአታችን የጠለቀና ከምኞታችን ሁሉ የከፋ መሆኑን ማስታወስ አለብን። ይህንን ፍቅር ስናስተውል፣ ፍርሃትና ጭንቀት ከሕይወታችን ይወገዳል፤ በምትኩም ጽኑ ሰላምና መጽናናት ይተካል።
የእግዚአብሔር ፍቅር ወሰን የሌለው ውቅያኖስ ነው። ቃሉ "ሰማይ ከምድር ከፍ እንደሚል፥ እንዲሁ እግዚአብሔርን በሚፈሩት ላይ ምሕረቱ ታላቅ ነው" (መዝሙር 103፡11) እንደሚል፣ ዘወትር የዚህን መለኮታዊ ፍቅር አራት አቅጣጫዎች እያሰብን በምስጋናና በአምልኮ ልንሞላ ይገባል።