ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ ወንጌል ኃይል ሲናገር፣ "የመስቀሉ ቃል ለሚጠፉት ሞኝነት፥ ለእኛ ለምንድን ግን የእግዚአብሔር ኃይል ነውና" በማለት የሰውን ልጅ በሁለት ጎራ የሚከፍል ታላቅ እውነት ያውጃል (አንደኛ ቆሮንቶስ 1፡18)። በዚህ ስፍራ "የመስቀሉ ቃል" የተባለው ኃጢአት የሌለበት የእግዚአብሔር ልጅ፣ የዓለምን ኃጢአት ለመሸከም ሲል በአሳፋሪው የመስቀል እንጨት ላይ ተሰቅሎ ሞተ، በሦስተኛውም ቀን ተነሣ የሚለው የመዳን ብሥራት ነው። ይህ ቃል በገዛ ጥበባቸው ለሚመኩና በመንፈሳዊ ጨለማ ውስጥ ላሉ ሰዎች "ሞኝነት" (እብደት ወይም ትርጉም የለሽ ነገር) ሆኖ ይታያቸዋል።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ በመጀመሪያው ክፍለ ዘመን መስቀል እጅግ አሳፋሪ፣ አዋራጅና እርጉዝ የሞት ቅጣት መፈጸሚያ መሣሪያ ነበር። ለሮማውያን (ለግሪኮች)፣ አንድ አምላክ የተባለ አካል በደካማ ሥጋ ተገልጦ፣ ያውም በወንጀለኞች መስቀል ላይ ተዋርዶ ሞተ ብሎ ማመን ከፍልስፍናቸው ጋር ፈጽሞ የማይሄድ ዕብደት ነበር። ለአይሁዳውያን ደግሞ "በእንጨት ላይ የሚሰቀል ሁሉ በእግዚአብሔር ዘንድ የተረገመ ነው" የሚል ሕግ ስለነበራቸው (ዘዳግም 21፡23)፣ የተረገመ ሞት የሞተ ሰው መሲሕ ሊሆን አይችልም ብለው ስለሚያስቡ መስቀሉ ማሰናከያ ሆነባቸው። ስለዚህ የክርስቶስ መስቀል በሁለቱም ዓለማት ዘንድ እንደ ሞኝነት ተቆጠረ።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ ሞኝነት የተባለው ቃል የእግዚአብሔርን ታላቅ የጥበብ መንገድ ያሳያል። እግዚአብሔር የሰውን ልጅ ለማዳን የተጠቀመው የሰውን ብርታት፣ ማዕረግ፣ ወይም የፍልስፍና ዕውቀት ሳይሆን፣ በሰው ዐይን ውድቀትና ሽንፈት የሚመስለውን የመስቀል ሞት ነው። የሰው ልጅ ኃጢአትን የሠራው "አዋቂ እሆናለሁ" በሚል ትዕቢት ስለሆነ፣ እግዚአብሔር ደግሞ ሰውን የሚያድነው የሰውን ትዕቢት በሚሰብርና ሰውን ባዶ በሚያደርግ የትሕትና መንገድ ነው። መስቀሉ የሰውን ጽድቅ ሁሉ ከንቱ አድርጎ، መዳን ሙሉ በሙሉ በእግዚአብሔር ጸጋ ብቻ መሆኑን ስለሚያውጅ ለትዕቢተኞች ሞኝነት ሆኖ ይታያል።
ይህ እውነታ በመለኮታዊ ኃይልና በሰብዓዊ ጥበብ መካከል ያለውን ፍጹም ተቃርኖ ያጋልጣል። ዓለም ኃይልን የምትለካው በጦር መሣሪያ፣ በሀብትና በፖለቲካዊ ሥልጣን ነው። እግዚአብሔር ግን ፍጹም የሆነውን የማዳን ኃይሉን የገለጠው በክርስቶስ ድካምና ሞት ውስጥ ነው። ለሚጠፉት ሰዎች ሞኝነት የሚመስለው ይህ የመስቀል ቃል፣ በውስጡ የሰውን ልብ የሚለውጥ፣ ኃጢአትን የሚያሸንፍ፣ እና ከሞት ወደ ዘላለም ሕይወት የሚያሻግር ታላቅ የእግዚአብሔር ኃይል አለው። መዳን የሚገኘው ይህንን "ሞኝነት" በማመን ብቻ ነው።
ቃሉ ለእኛም ወንጌልን ስንሰብክ በሰዎች ዘንድ ለሚደርስብን ንቀትና ፌዝ እንዳንደናገጥ ጽኑ መሠረት ይሆነናል። ዛሬም ቢሆን "በአንድ ሰው ሞት ምክንያት እንዴት ሌላው ይድናል?" በማለት የመስቀሉን ቃል እንደ ሞኝነት የሚያዩ ብዙ የዘመኑ ፈላስፎች አሉ። እኛ ግን ዓለም ሞኝነት ብሎ የጠራው ወንጌል፣ ሕይወታችንን የለወጠ መለኮታዊ ኃይል መሆኑን ስለምናውቅ፣ ሳናፍርና ሳንሸማቀቅ የክርስቶስን መስቀል ከፍ አድርገን ልንሰብክ ይገባናል።
በማጠቃለያም፣ የመስቀሉ ቃል ሞኝነት መባሉ የሰውን አእምሮ ድንቁርና የሚያሳይ እንጂ የወንጌልን ድካም አያመለክትም። "ዓለም ሞኝነት ብላ የናቀችው መስቀል፣ ለሚያምኑት የዘላለም ሕይወት በር ነው" እንደሚባለው፣ የሰውን ጥበብ ወደ ጎን ትተን፣ ኃይላችንና ትምክህታችን በሆነው በክርስቶስ ኢየሱስ የመስቀል ሥራ ላይ ብቻ እምነታችንን ልናሳርፍ ይገባናል።