ሐዋርያው ጳውሎስ እውነተኛውን መንፈሳዊ ማንነት ሲያብራራ፣ "በስውር አይሁዳዊ የሆነ እርሱ አይሁዳዊ ነውና፣ መገረዝም በመንፈስ የሚደረግ የልብ መገረዝ ነው እንጂ በመጽሐፍ አይደለም" በማለት ጥልቅ እውነት ይናገራል (ሮሜ 2:29)። የልብ መገረዝ ማለት በሰውነት ላይ የሚደረግ ውጫዊና ሥጋዊ ምልክት ሳይሆን፣ በእግዚአብሔር መንፈስ አማካኝነት በሰው ውስጣዊ ማንነት ውስጥ የሚከናወን መለኮታዊ የቀዶ ጥገና (መንፈሳዊ መታደስ) ነው። ይህ የኃጢአትን ተፈጥሮ አስወግዶ አዲስ ልብን የሚሰጥ የእግዚአብሔር ጸጋ ሥራ ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ ስንመረምረው፣ ሥጋዊ መገረዝ ለእስራኤል ሕዝብ እጅግ ታላቅ የቃል ኪዳን ምልክት ነበር። እግዚአብሔር ለአብርሃም የሰጠው ይህ ሥርዓት፣ አይሁዳውያንን ከአሕዛብ የሚለይ ውጫዊ ማረጋገጫ ሆኖ አገልግሏል (ዘፍ 17)። ነገር ግን በጊዜ ሂደት፣ ብዙ አይሁዳውያን ልባቸው ከእግዚአብሔር ርቆ ሳለ በሥጋቸው በተገረዙት መገረዝ ብቻ ይኮሩ ነበር። ጳውሎስ ይህን አስተሳሰብ በማፍረስ፣ የውጫዊው ሥርዓት ዋና ዓላማ የውስጣዊውን ንጽሕና ማሳየት እንደነበረና፣ ልቡ ያላመነ ሰው ሥጋው ቢገረዝ ዋጋ እንደሌለው አጋልጧል።
በነገረ መለኮት ትምህርት፣ የልብ መገረዝ ብሉይ ኪዳንም ደጋግሞ ያስተማረው እውነት ነው። ሙሴ ለእስራኤል ሕዝብ፣ "አምላክህ እግዚአብሔር በሕይወት እንድትኖር… አንተና ዘርህ በፍጹም ልብህና በፍጹም ነፍስህ እንድትወደው የልብህን ሸለፈት ይገርዛል" ብሎ ነበር (ዘዳ 30:6)። በአዲስ ኪዳንም አማኞች ከክርስቶስ ጋር ሲተባበሩ የኃጢአት ሥጋ ተገፎ ይጣላል (ቆላ 2:11)። ስለዚህ የልብ መገረዝ ማለት የሥጋን ፈቃድ መግደል፣ ትዕቢትን ማስወገድና መንፈስ ቅዱስ የሚኖርበት ንጹሕና ታዛዥ ልብ ማግኘት ነው።
ይህ መንፈሳዊ መገረዝ በሰው ጥረት ወይም በሕግ አጠባበቅ የሚመጣ አይደለም፤ ጳውሎስ "በመንፈስ የሚደረግ ነው" እንዳለው፣ የእግዚአብሔር ሉዓላዊ ሥራ ነው። የሰው ልጅ ራሱን በራሱ መንፈሳዊ ልቡን ሊለውጥ አይችልም። ክርስቶስ ኢየሱስ በመስቀል ላይ ባደረገው የቤዛነት ሥራ አምነን መንፈስ ቅዱስን ስንቀበል፣ ያ ደንዳና የነበረው የድንጋይ ልባችን ወጥቶ የሚታዘዝ የሥጋ ልብ ይሰጠናል (ሕዝ 36:26)። ይህ እውነተኛው የአዲስ ኪዳን ሕይወት መገለጫ ነው።
ቃሉ ለእኛም እጅግ ወሳኝ የሆነ መንፈሳዊ ሚዛን ይሰጠናል። ዛሬም ቢሆን በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ውጫዊ የሃይማኖት ሥርዓቶችን (እንደ ጥምቀት፣ የቤተ ክርስቲያን አባልነት፣ ወይም አዘውትሮ ማስቀደስ) የድነት ማረጋገጫ አድርገው የሚቆጥሩ አሉ። ነገር ግን እነዚህ ውጫዊ ሥርዓቶች የልብ መለወጥ ከሌለባቸው ከንቱ ናቸው። እግዚአብሔር የሚያየው የለበስነውን ልብስ ወይም ያደረግነውን ሃይማኖታዊ ሥርዓት ሳይሆን፣ ልባችን በመንፈስ ቅዱስ ተገርዞ ለቃሉ መገዛቱን ነው።
በማጠቃለያ፣ የልብ መገረዝ እውነተኛ መንፈሳዊነት የሚለካበት ብቸኛ መለኪያ ነው። "እውነተኛ መንፈሳዊነት በውጫዊ የሃይማኖት ሥርዓት ላይ ሳይሆን፣ በመንፈስ ቅዱስ በሚሠራው ጥልቅ የልብ መታደስ ላይ የተመሠረተ ነው" እንደሚባለው፣ እግዚአብሔር የሚፈልገው በውስጥ የተቀየረና ለፈቃዱ የታረሰ ልብን ነው። የክርስቲያን ምስጋናውም ከሰው ሳይሆን ልብን ከሚመረምር ከእግዚአብሔር ነው።