ሐዋርያው ጳውሎስ አማኞች መንፈሳዊ ንቃታቸውን እንዲያድሱ ሲጣራ፣ "ከእንቅልፍ የምትነሡበት ሰዓት አሁን እንደ ደረሰ ዘመኑን እወቁ" በማለት አጣዳፊ የሆነ የማንቂያ መልእክት ያስተላልፋል (ሮሜ 13፡11)። በዚህ ስፍራ "እንቅልፍ" የተባለው አካላዊ ዕረፍትን ሳይሆን፣ መንፈሳዊ ልግምነትን፣ ግዴለሽነትን፣ በሥጋዊ ደስታ መዘናጋትን እና ከእግዚአብሔር ሐሳብ ርቆ በኃጢአት መደንዘዝን የሚያመለክት ዘይቤያዊ ቃል ነው። "ከእንቅልፍ መነሣት" ማለት ደግሞ ከዚህ መንፈሳዊ ድብታ ወጥቶ አእምሮን ማደስ፣ ለጽድቅ መትጋት እና ለክርስቶስ ዳግም ምጽዓት ራስን በተጠንቀቅ ማዘጋጀት ማለት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ የሮም-ግሪክ ፍልስፍናም ሆነ የአይሁድ አስተሳሰብ፣ ሌሊትንና እንቅልፍን ከክፋት፣ ከድንቁርና እና ከኃጢአት ጋር ያያይዙት ነበር፤ ቀንንና ንቃትን ደግሞ ከጽድቅና ከእውቀት ጋር ያዛምዳሉ። ጳውሎስ ይህንን የታወቀ ሥዕላዊ መግለጫ በመጠቀም፣ ክርስቲያኖች በጨለማ ሥርዓት ውስጥ የሚኖሩ የተኙ ሰዎች መሆን እንደሌለባቸው ያስጠነቅቃል። የሮም ከተማ በሌሊት በዝሙት፣ በስካርና በርኩሰት ትታወቅ ነበር። አማኞች ግን በዚያው ማኅበረሰብ ውስጥ ቢኖሩም፣ በማንቀላፋት የዓለምን ክፉ ፋሽን መከተል አቁመው የብርሃን ልጆች መሆናቸውን በተግባር ማሳየት ነበረባቸው።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ እውነት የዳግም ምጽዓትን ቅርበት ያጎላል። እንቅልፍ የሞት አምሳል ሲሆን፣ ክርስቲያን ግን ከሞት ወደ ሕይወት የተሻገረ ሕያው ፍጡር ነው። "ሌሊቱ አልፎአል ቀኑም ቀርቦአል" እንደሚል (ሮሜ 13፡12)፣ ይህ የኃጢአትና የጨለማ ዘመን ሊያከትም በመቃረቡ፣ አማኞች የጨለማውን ሥራ ገፈው የብርሃንን የጦር ዕቃ መልበስ አለባቸው። ከእንቅልፍ መነሣት ማለት ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ በድንገት ሲመጣ አፍሮ ላለመቅረት፣ ዘወትር በንሰሐ፣ በጸሎትና በቅድስና ነቅቶ መጠበቅ ነው።
ይህ እውነታ በአማኙ የዕለት ተዕለት ኑሮ ውስጥ ትልቅ ትግል ያመጣል። ሥጋችን ሁልጊዜ ወደ ምቾት፣ ወደ ስንፍና እና መንፈሳዊ ኃላፊነትን ወደ መሸሽ (ወደ እንቅልፍ) ያዘነብላል። ጸሎት ማቆም፣ ቃሉን አለማንበብ እና ኃጢአትን መላመድ የመንፈሳዊ እንቅልፍ ምልክቶች ናቸው። ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ፣ የጌታ ቀን እንደ ሌባ በድንገት እንደሚመጣ በማስታወስ፣ ከዚህ አደገኛ የእንቅልፍ ሁኔታ እንድንነቃ ያነሳሳናል። ንቁ ወታደር በጦር ሜዳ እንደማይተኛ ሁሉ፣ ክርስቲያንም በመንፈሳዊው ውጊያ መካከል ማሸለብ አይፈቀድለትም።
ቃሉ ለእኛም የኑሮ ውጣ ውረድና የዓለም ግርግር እንዳያደነዝዘን አጥብቆ ያስጠነቅቀናል። ዛሬ ብዙዎች በሀብት ማሳደድ፣ በመዝናኛ እና በምድራዊ ስኬት ሰክረው፣ መንፈሳዊ ሕይወታቸው ጥልቅ እንቅልፍ ውስጥ ወድቋል። አምላካችን ግን ሰዓቱ እንደረፈደና መንቃት እንዳለብን በቃሉ ይጮኻል። ጌታችንን በክብር ለመቀበል እንድንችል፣ የክርስቶስን ብርሃን ለብሰን የምንሠራውን የጽድቅ ሥራ አሁን ማከናወን አለብን።
በማጠቃለያም፣ ከእንቅልፍ መነሣት የክርስቲያናዊ ንቃትና ዝግጁነት ጥሪ ነው። "የመንፈስ እንቅልፍ የጠላት ትልቁ መሣሪያ ነው፤ ንቃት ግን የድል አድራጊዎች ጋሻ ነው" እንደሚባለው፣ የዘመኑን መገባደድ አስተውለን፣ ከማናቸውም የኃጢአትና የስንፍና ድብታ በመላቀቅ ጌታችንን ለመቀበል ዘወትር ዝግጁ ሆነን ልንገኝ ይገባናል።