ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ስለ እግዚአብሔር ጸጋና ስለ አማኞች የደኅንነት ዋስትና ሲያስተምር "አብ የሚሰጠኝ ሁሉ ወደ እኔ ይመጣል፥ ወደ እኔም የሚመጣውን ከቶ ወደ ውጭ አላወጣም" በማለት እጅግ አጽናኝ የሆነ የተስፋ ቃል ይሰጠናል (ዮሐንስ 6፡37)። "ወደ ውጭ አላወጣም" ማለት ኃጢአተኝነቱን አምኖ፣ ተሰብሮና ንስሐ ገብቶ በእምነት ወደ ክርስቶስ የሚመጣውን ማናቸውንም ሰው፣ ክርስቶስ በምሕረቱ ይቀበለዋል እንጂ ኃጢአቱን እያነሳ ፈጽሞ አያባርረውም ማለት ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ በመካከለኛው ምሥራቅ ባሕል የእንግዳ ተቀባይነት ሕግ እጅግ ጥብቅ ነበረ። አንድ ሰው ወደ ቤትህ መጥቶ መጠለያ ከጠየቀ፣ ያንን ሰው ማባረር ወይም ለጠላት አሳልፎ መስጠት ትልቅ ነውር ነው። ኢየሱስ ይህንን ሐሳብ ወስዶ፣ የእግዚአብሔር የጸጋ ደጅ ምን ያህል ሰፊና ሩኅሩኅ እንደሆነ ያስረዳል። ፈሪሳውያን ኃጢአተኞችን ከምኩራብ ያባርሩ (ወደ ውጭ ያወጡ) ነበር؛ ክርስቶስ ግን ወደ እርሱ የሚመጡትን የተገፉ ሰዎችን ሁሉ በታላቅ ፍቅር አቀፋቸው።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ ቃል በእግዚአብሔር ሉዓላዊ ምርጫና በሰው ልጅ ኃላፊነት መካከል ያለውን ውብ ትስስር ያሳያል። "አብ የሚሰጠኝ" የሚለው የእግዚአብሔርን አስቀድሞ መምረጥ ሲያሳይ፣ "ወደ እኔ የሚመጣውን" የሚለው ደግሞ የሰውን ልጅ የእምነት ምላሽ ያመለክታል። ከሁሉ በላይ ይህ ቃል የአማኝን የዘላለም ደኅንነት ያረጋግጣል። ክርስቶስ የተቀበለውን ሰው፣ ሰይጣንም ሆነ ሌላ ኃይል ከእጁ ሊነጥቀው ወይም ወደ ውጭ ሊያስወጣው አይችልም (ዮሐንስ 10፡28)።
በዚህ የጸጋ አዋጅ ውስጥ የሰው ልጅ ፍርሃትና የመለኮት ፍቅር ውጥረት እናያለን። እኛ ሰዎች የራሳችንን ኃጢአትና ቆሻሻነት ስለምናውቅ \’እግዚአብሔር እኔን አይቀበለኝም፣ ይጸየፈኛል\’ ብለን እንፈራለን። የሰውን ልጅ ይቅርታ በወሰን ስለምንለካ፣ የእግዚአብሔርም ይቅርታ የሚያልቅ ይመስለናል። ነገር ግን ክርስቶስ "ከቶ አላወጣም" ማለቱ፣ ፍቅሩ በቅድመ ሁኔታ ላይ የተመሠረተ ሳይሆን ፍጹም ያልተገደበ መሆኑን ያረጋግጥልናል።
የሰው ልጅ በዓለም ላይ በወዳጆቹ، በቤተሰቡ ወይም በማኅበረሰቡ ሊገፋና ወደ ውጭ ሊጣል ይችላል። ነገር ግን የክርስቶስ እቅፍ ሁልጊዜም ክፍት ነው። ማንም ሰው \’ኃጢአቴ በዝቷል\’ ብሎ ከጸጋው ዙፋን መሸሽ የለበትም። ወደ ክርስቶስ ለመምጣት ብቸኛው መመዘኛ ራስን ባዶ አድርጎ መቅረብ ብቻ ነው። የክርስቶስ የፍቅር በር ማንም ኃጢአተኛ እንዲጠፋ አይዘጋም።
ቃሉ ለእኛም ያለፈ ኃጢአታችንንና ድካማችንን ሳንፈራ በእምነት ወደ ክርስቶስ እንድንቀርብ፣ እንዲሁም ያገኘነው መዳን ዋስትና ያለው መሆኑን አውቀን እንድናርፍ ያሳስበናል። "እንግዲህ ምሕረትን እንድንቀበል በሚያስፈልገንም ጊዜ የሚረዳንን ጸጋ እንድናገኝ በእምነት ወደ ጸጋው ዙፋን እንቅረብ" እንደሚለው ቃሉ (ዕብራውያን 4፡16)፣ እኛም ከቶ ወደ ውጭ በማያወጣው አምላካችን እቅፍ ዘወትር በድፍረት ልንገባ ይገባናል።