ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ የሰውን ልጅ መዳን መደምደሚያ ሲገልጽ "የላከኝ አብ ከሳበው በቀር ወደ እኔ ሊመጣ የሚችል የለም፥ እኔም በመጨረሻው ቀን አስነሣዋለሁ" በማለት ታላቅ የትንሣኤን የተስፋ ቃል ይሰጠናል (ዮሐንስ 6፡44)። "በመጨረሻው ቀን አስነሣዋለሁ" ማለት በክርስቶስ አምኖ የሞተ ማናቸውም አማኝ፣ በታሪክ ፍጻሜ (በክርስቶስ ዳግም ምጽዓት ጊዜ) ከሞት ተነስቶ፣ የማይበሰብስና የከበረ ሥጋን ለብሶ የዘላለምን ሕይወት እንደሚወርስ የሚያረጋግጥ መለኮታዊ ዋስትና ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ በአይሁድ ማኅበረሰብ ዘንድ (ከሰዱቃውያን በስተቀር) በመጨረሻው ዘመን የሙታን ትንሣኤ እንደሚኖር ሰፊ እምነት ነበረ። ማርታ "በመጨረሻው ቀን በትንሣኤ እንዲነሣ አውቃለሁ" እንዳለችው ማለት ነው (ዮሐንስ 11፡24)። ነገር ግን ኢየሱስ ይህንን አጠቃላይ እምነት ወደ ራሱ ማንነት አምጥቶ አጠበበው። ትንሣኤ ዝም ብሎ በዓለም ፍጻሜ የሚሆን ክስተት ሳይሆን፣ በእርሱ በሚያምኑት ላይ እርሱ ራሱ በቀጥታ የሚፈጽመው (እኔ አስነሣዋለሁ በማለት) መለኮታዊ የሥልጣን ተግባር መሆኑን አረጋገጠ።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ ቃል የመዳንን ሙሉነት ያሳያል። መዳን የነፍስ ብቻ ሳይሆን የሥጋም ጭምር ነው። እግዚአብሔር ሰውን የፈጠረው ነፍስና ሥጋ አድርጎ ስለሆነ፣ ቤዛነቱም ለሁለቱም ነው። አማኝ ሲሞት ነፍሱ ከጌታ ጋር ብትሆንም፣ ሥጋው በመቃብር ይቆያል። በመጨረሻው ቀን ግን ያ የፈረሰው ሥጋ በክርስቶስ የትንሣኤ ኃይል እንደገና ታድሶ፣ መንፈሳዊና የማይሞት አካል ለብሶ ይነሳል (1ኛ ቆሮንቶስ 15፡52-53)። ይህ የእግዚአብሔር የማዳን ሥራ ፍጻሜ ነው።
በዚህ ተስፋ ውስጥ የሞትና የሕይወት ታላቅ ውጥረት እናያለን። ሞት የሰውን ልጅ የሚያስፈራና ተስፋ የሚያስቆርጥ ጨካኝ ጠላት ነው። የምንወዳቸው ሰዎች ሲሞቱ ወደ መቃብር እንሸኛቸዋለን። ነገር ግን የክርስቶስ ቃል የመቃብርን ኃይል ያፈርሰዋል። አማኝ ይሞታል እንጂ አይጠፋም። "አስነሣዋለሁ" የሚለው ቃል ሞት ጊዜያዊ እንቅልፍ መሆኑንና، የመቃብር ደጃፍ የዘላለም መዘጋጊያ ሳይሆን የመጨረሻው ቀን መሸጋገሪያ መሆኑን ያበስራል።
የሰው ልጅ ዘወትር ሞትን ይፈራል። መቃብር ሁሉንም ነገር የሚያበቃበት የመጨረሻው ጣቢያ ይመስለዋል። ነገር ግን ክርስቶስ የትንሣኤው በኩር ሆኖ ከሞት በመነሳቱ፣ የእኛንም ትንሣኤ አረጋገጠልን። አብ የሳበውና ወደ ክርስቶስ የመጣ ሰው፣ በምድር ላይ መከራ ቢበዛበትም ወይም በሞት ቢለይም، መጨረሻው ግን የትንሣኤ ክብር መሆኑ ከማንኛውም ፍርሃት ነጻ ያወጣዋል።
ቃሉ ለእኛም ሞትን ሳንፈራና ተስፋ ሳንቆርጥ የጌታችንን የትንሣኤ ኃይል በተስፋ እንድንጠብቅ ያሳስበናል። "በክርስቶስ ኢየሱስ ያንቀላፉትን እግዚአብሔር ከእርሱ ጋር ያመጣቸዋልና" እንደሚለው ቃሉ (1ኛ ተሰሎንቄ 4፡14)፣ እኛም በመጨረሻው ቀን በክብር እንደምንነሳ አምነን በሕይወታችንም ሆነ በሞታችን ጌታን ዘወትር ልናከብር ይገባናል።