ሐዋርያው ጳውሎስ አማኞች መንፈሳዊ ብስለት ላይ እንዲደርሱ ሲጸልይ፣ "ክርስቶስ በልባችሁ በእምነት ያድር ዘንድ" በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ የነገረ መለኮት ሐሳብ ያቀርባል (ኤፌሶን 3፡17)። "ያድር ዘንድ" (በግሪኩ ካቶይኬኦ) የሚለው ቃል፣ እንደ እንግዳ ለአጭር ጊዜ ማረፍን ሳይሆን፣ ቋሚ መኖሪያ አድርጎ መቀመጥን፣ ባለቤት መሆንንና በቤቱ ላይ ሙሉ ሥልጣን መያዝን የሚያመለክት ኃይለኛ ቃል ነው።
አንድ ሰው ጌታን ሲቀበል ክርስቶስ በመንፈሱ ወደ ሕይወቱ እንደሚገባ መጽሐፍ ቅዱስ ያስተምራል። ታዲያ ጳውሎስ አስቀድመው ላመኑት የኤፌሶን ክርስቲያኖች ለምን ይህንን ጸለየ? ይህ የሚያሳየው ክርስቶስ በልባችን መግባቱ ብቻ ሳይሆን፣ የልባችን ዙፋንና ሙሉ ቁጥጥር ለእርሱ መሰጠቱን ነው። ክርስቶስ በልባችን ማደሩ፣ የሕይወታችንን እያንዳንዱን ክፍል (አሳባችንን፣ ስሜታችንን፣ ፈቃዳችንንና ምኞታችንን) ሙሉ በሙሉ መቆጣጠር መቻሉን ያመለክታል።
ይህ አሠራር የሚከናወነው "በእምነት" ነው። እምነት ማለት እግዚአብሔርን ማመን ብቻ ሳይሆን፣ ራሳችንን ለእርሱ አሳልፈን መስጠትና መገዛት ነው። ክርስቶስ በልባችን ሙሉ በሙሉ የሚያድረው፣ እኛ በእምነት የልባችንን ጓዳ ሁሉ ከፍተን "ጌታ ሆይ አንተ ተቆጣጠረው" ብለን ሥልጣኑን ስንሰጠው ነው። የክርስቶስ ማደር ማለት የባሕሪው፣ የፍቅሩና የቅድስናው በውስጣችን መንጸባረቅ ማለት ነው።
ልብ የሰው ማንነት ማዕከል ነው። ክርስቶስ በልባችን ሲያድር፣ ውጫዊ የሆነውን ሃይማኖታዊ ሥርዓት ሳይሆን፣ የውስጣችንን ማንነት ይቀይረዋል። የሐሰት መምህራን ውጫዊውን ሥጋዊ መገረዝ ሲሰብኩ፣ ጳውሎስ ግን ዋናው ነገር የልብ መለወጥና ክርስቶስ የልብ ጌታ መሆኑ ላይ ትኩረት ያደርጋል። ይህ የዘወትር ኅብረትና የቅርብ ወዳጅነት መግለጫ ነው።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ የሕይወት መፈተኛ ነው። ክርስቶስ በሕይወታችን ውስጥ እንደ ጊዜያዊ እንግዳ ነው ወይስ እንደ ሙሉ ባለቤት? በውሳኔዎቻችን፣ በገንዘብ አጠቃቀማችንና በጊዜያችን ላይ ክርስቶስ ሙሉ ሥልጣን አለው ወይ ብለን ራሳችንን መጠየቅ አለብን። እውነተኛ ሰላምና ደስታ የሚገኘው የልባችንን ቁልፍ ሙሉ በሙሉ ለክርስቶስ ስናስረክብ ብቻ ነው።
የክርስቶስ መገኘት የሕይወት ሁሉ ለውጥ ያመጣል። ጌታችን "እነሆ በደጅ ቆሜ አንኳኳለሁ፤ ማንም ድምፄን ቢሰማ ደጁንም ቢከፍትልኝ፥ ወደ እርሱ እገባለሁ ከእርሱም ጋር እራት እበላለሁ" (ራእይ 3፡20) እንዳለው፣ ዘወትር በልባችን ዙፋን ላይ እርሱን ብቻ በማንገሥ፣ ለእርሱ ፈቃድ በእምነት የተገዛን ልንሆን ይገባል።